Tien jaar Domino :: ''Een gezonde dosis ongeduldigheid''

In een steeds verder uitdeinend muzieklandschap wordt het alsmaar moeilijker door de bomen het bos te zien en het kaf van het koren te scheiden. Groepen in de marge worden dan ook maar al te vaak over het hoofd gezien, dan wel bewust genegeerd door concertorganisatoren die hun winkel nu eenmaal draaiend moeten houden. Met het Dominofestival roeit de Ancienne Belgique al tien jaar tegen de stroom in.

"Na de opening van de vernieuwde AB in 1996 probeerden we een aantal bestaande buitenlandse festivals zoals London Calling ook in de AB te laten plaatsvinden", vertelt AB-programmator Kurt Overbergh, vader van het festival. "Maar je kunt niet zomaar een bestaand event kopiëren en uit zijn habitat halen. Vandaar dat we vanuit onze eigen identiteit aan een evenement zijn beginnen te bouwen."
"Een tweede reden was dat er al langer een nood bestond aan een breed indoor ’ontdekkingsfestival’ zoals destijds Futurama in Deinze, Pandora in Rotterdam of het Amsterdamse Tegentonen. Dat laatste is overigens net zijn comeback aan het maken."

Maar er was natuurlijk ook een muzikale reden. "Het is erg moeilijk geworden voor knappe muziekacts om airplay of reviews te krijgen (leve internet!) en dus is er nood aan zo’n festival", zegt de programmator. "En die drie redenen samen leidden tien jaar geleden tot Domino, een festival met een eigen identiteit dat een staalkaart brengt van popmuziek uit de marge. Door het zo mooi te bundelen, kan de media er dan niet langer om heen."
Het idee achter de naam Domino is overigens niet ver te zoeken: "Mensen ontdekken een act voor het eerst op Domino, zijn laaiend enthousiast en zo ontstaat er een Domino-effect. De term klinkt bovendien goed in alle talen én is meteen een ode aan het gelijknamige Radio 2-programma van Luc Janssen dat velen indertijd de betere popmuziek leerde kennen."

Meerwaarde

De eerste edities werden tweemaal per jaar georganiseerd, maar dat veranderde al snel. De reden daarvoor is volgens Overbergh "dat er wel de gezonde ongeduldigheid was om tweemaal per jaar naar buiten te komen om zo de naam Domino sneller in de hoofden van de toeschouwers te nestelen, maar dat programmeren helaas ook budgetteren en doseren is. En een festival als Domino is zéér arbeidsintensief, én kost best wel een flinke duit, dus werd het tot één keer per jaar gereduceerd."

In 1999 werd het opzet van het festival aangevuld door labelnights (onder Ninja Tune met zijn Explosive Package Tour) af te wisselen met avonden vol Belgisch talent ("Heavenhotel Presents") of met thema-avonden als "Japanese New Music Festival" en "An Electronic (Moog) Evening". Het muzikale spectrum bleef ondertussen breed: hiphop en opwindende drum ’n bass werden zonder problemen tijdens eenzelfde editie geprogrammeerd als postrock of slowcore. Zolang de groepen maar een meerwaarde wisten te bieden, kon alles.

"Die labelnights waren van bij het begin een bewuste keuze", zegt Overbergh: "Roep jazz, en je denkt aan Verve en Blue Note. Labels zijn belangrijk" Domino stelt dus elk jaar een aantal onafhankelijke labels voor die een stuk van het muzieklandschap bepaald hebben. De voorbije jaren kwamen al Fat Cat (met wie in 2001 reeds Múm op het podium stond), Warp, het Noorse Smalltown Supersound, en Domino Recordings aan de beurt, dit jaar wordt dat onder andere het te ontdekken Type Records of de indrukwekkende Rough Trade-avond. "Die labels zijn vaak representatief voor deze tijd", aldus het Dominobrein. "En het zijn vaak ook families of groepen van gelijkgestemde muzikale zielen."