|
In ons hoofd zal het woord Domino na het ridicule gebeuren in Nederland enige tijd geleden wel voor eeuwig verbonden blijven met een dooie mus. Eens per jaar echter, roept de uitspraak "Ga je naar Domino?" gelukkig geen beelden op van vallende steentjes en schietgrage idioten, maar wel die van een nieuwe onderdompeling in onder de radar vliegende muziekgroepen.
 Na tien edities kan Domino een indrukwekkend cv voorleggen met ronkende namen als Sigur Rós, Einstürzende Neubauten, Low, Songs: Ohia, Tortoise, El-P, Add N to X, Interpol, The Posies en The Mars Volta — om maar een kleine greep uit het aanbod te nemen. Voor haar tiende editie wist Domino niet minder dan vijfendertig artiesten te strikken, waarbij het relatief grote aantal vrouwen dit jaar opvallend te noemen is, vooral in de door mannen gedomineerde rockwereld.
Het grote aantal vrouwelijke artiesten dit jaar hoeft niet gezien te worden als een charmeoffensief naar vrouwelijke concertgangers. De laatste maanden brachten immers verschillende vrouwelijke artiesten sterke albums uit. En daar verandering altijd hoog in het vaandel van Domino gestaan heeft, mag het niet verwonderen dat deze dames een terechte kans krijgen, "zeker nu het dit jaar de tiende editie is, en het ons tijd leek om te herbronnen", aldus Domino-programmator Kurt Overbergh: " laatste vijf jaar duurde het festival altijd tien dagen. Het was ook gegroeid van zevenhonderd tot achtduizend betalende (!) bezoekers, meer dan een vertienvoudiging dus. We hebben besloten in plaats van ’groter’ te worden, terug naar de basisfilosofie te gaan: meer ontdekkingsacts, zij het op minder dagen. Zo krijg je nu een veertigtal acts op acht dagen, en dus meer waar voor je geld." goddeau: Dit jaar bestaat de affiche uit uiteenlopende acts als SunnO))), Battles, Isobel Campbell en The Veils. Hoe selecteren jullie uit het ruime aanbod net dié acts?
Overbergh: "Eén woord: buikgevoel. Muziek moet in de eerste plaats nog steeds raken, een barst in de ziel teweegbrengen. Dat buikgevoel wordt gekruid met enkele andere criteria: vernieuwing, nieuwe stromingen die de kop opsteken (denk: click ’n’ cuts, of de hele Belgische elektronicagolf van enkele jaren terug, de new weird folk, dronemetal,…) en in bepaalde gevallen iets waar je sterk in gelooft zodat je het voor de leeuwen wilt gooien. Het beste voorbeeld dit jaar is de Mogwaidag: het zou Domino-onwaardig zijn ’enkel’ de vaste waarde Mogwai te programmeren. Daarom hebben we daar doelbewust een minifestival van gemaakt, zodat een tweeduizendkoppig publiek ook met de revelatie 65 Days Of Static, de industriële noise van Wolf Eyes of dé ontdekking van het Brooklynse Akron/Family geconfronteerd wordt. Al deze groepen zouden anders voor honderd tot driehonderd man spelen." goddeau: Maken jullie er een punt van om bij elke editie ook Belgische groepen te programmeren?
Overbergh: "Absoluut. Tijdens onze reguliere jaarwerking is reeds één op de twee (jawel, 50%) artiesten afkomstig van het land dat erin slaagt Fehriye Erdal te laten ontsnappen. Tijdens Domino ligt die verhouding anders, maar we bieden de bands wel meer door van hen een track op de Domino-cd (dit jaar o.a. met Wiget/Lenski, Tape Tum, Dijf Sanders, …) te zetten. Die verschijnt sinds vijf jaar bij het Britse maandblad The Wire en komt terecht bij niet minder dan 9500 abonnees. Als je dan weet dan Björk of Mike Patton hierop zijn geabonneerd …" goddeau: Wie stelt deze Domino-cd samen?
Overbergh:"De AB zelf. Vandaar de verwijzing This compilation is a K&H session die verwijst naar K (mezelf) en H (Herman Hulsens, collega-programmator). The Wire laat ons hierin steeds vrij en ze zijn er na al die jaren nog steeds enthousiast over. Dat is opmerkelijk, want de koers van The Wire is de laatste twee jaar toch wel extremer geworden, richting avant garde/improv — zeg maar sinds Rob Young een stap terug heeft gezet. Domino gaat dan toch veel breder, denk maar aan Isobel Campbell of We Are Scientists." goddeau: Zijn er groepen die jullie graag geprogrammeerd hadden maar niet hebben kunnen boeken?
Overbergh:"Dat is helaas altijd het geval. Droom en realiteit staan vaak ver van elkaar. Je kan perfect hét ideale programma samenstellen op papier, maar de realiteit roept ook: budget, timing en planning van artiesten. Acts als Boards Of Canada, Sufjan Stevens, Aphex Twin, TV On The Radio (dat nieuwe album: wow!) of Sonic Youth hebben allemaal in optie gestaan de afgelopen jaren, maar raakten uiteindelijk nooit bevestigd. Het is dus de kunst om de ragfijne draad tussen droom en realiteit strak te houden." terug naar Dossier Domino |
