Casiotone For The Painfully Alone :: Etiquette

Hij heeft een volle indiebaard, ziet er in- en intreurig uit, zingt als een geslagen hond en tot overmaat van onsubtiliteit heet zijn project Casiotone For The Painfully Alone. Het is er allemaal een beetje férm over. En toch is Etiquette van Owen Ashworth een fijn plaatje voor wie houdt van Her Space Holiday en de meer elektronische Bright Eyes.

Die wat dramatische groepsnaam dekt echter wél perfect de lading: Casiotone For The Painfully Alone is al jaren de alias van de achtentwintigjarige Ashworth, eigenlijk sinds hij ontdekte dat songs schrijven een veel goedkopere manier is om verhalen te vertellen dan films maken, iets waarvoor hij anders wel studeerde. En verhalen vertellen is wat hij doet: op prachtig getitelde platen als Answering Machine Music, Twinkle Echo of Pocket Symphonies For Lonesome Subway Cars, blonk de man al uit in kleine portretschetsen van twee minuten over pijnlijke, absolute eenzaamheid. Op Etiquette is dat niet anders.

Op dat vlak roept hij heel wat herinneringen op aan Marc Bianci van Her Space Holiday, die andere treurwilg die zijn verhalen vol alledaags leed over elektronische beats drapeert: de liefde is een teef, groots en meeslepend is het leven niet en veel meer dan een klotejob moet je ook al niet verwachten: "took got a job downtown/it’s an hour on the bus each way/typing letters for a lawyer in a bad toupee/it’s dumb I know but it pays okay." Maar het kan nog pijnlijk eerlijker zoals in "Love Connection", waarin gastzangeres Jenn Herbinson belooft weer op haar gewicht te gaan letten als ook Ashworth zijn leven betert, om de song en de plaat te besluiten met een kil "some things are best left unsaid".

Muzikaal breidt Ashworth op zijn vierde worp het palet wat uit. De gebruikelijke plastieken keyboards krijgen gezelschap van echte instrumenten en dat geeft de songs het extra reliëf waar het de voorgaande platen wat aan ontbrak. Luister maar naar de pedal steel op het pakkende "Nashville Parthenon" of de piano op het zijn hoofd erg diep in de kraag trekkende "Cold White Christmas", en ril mee.

Af en toe komt Ashworth in de buurt van goed in de markt liggend indievolk. Het door Herbinson gezongen "Scattered Pearls" neigt wel heel erg naar Postal Service voor dummies, de eerste tonen van "Young Shields" roepen meteen herinneringen op aan Bright Eyes’ Digital Ash In A Digital Urn. Het zijn welkome variaties in het vertrouwde menu.

In dit genre ligt de eentonigheid gauw op de loer en kan het nogal erg hit or miss zijn tussen albums: het ene geweldig, het andere nauwelijks vier nummers lang boeiend. Casiotone For The Painfully Alone kan de aandacht ondertussen al vier albums lang vasthouden en weet zijn geluid op subtiele wijze aan te vullen. Etiquette is zijn beste tot nu toe, en we hebben het gevoel dat het nog beter kan.