Anton Walgrave :: Shine

Before The Dawn mag dan een sterke ingetogen luisterplaat geweest zijn, het leverde Anton Walgrave bitter weinig succes op. Zelf vond hij het naar verluidt ook een beetje een mietjesplaat, hij wilde weer rocken. En dus is Shine terug een erg klassieke plaat geworden die zo netjes binnen de lijnen kleurt dat het wel een politiek correct stembiljet lijkt.

"Rockend als Ryan Adams, melodieus als James Blunt, classy als David Gray." Zo wil platenfirma NoCircus Shine verkocht krijgen. Dat klinkt griezeliger dan het is, maar het getuigt alvast niet van zin voor avontuur. En dat kenmerkt deze derde van de Leuvense singer-songwriter dan ook: weg is de licht-elektronische toets die Before The Dawn zo een eigen geluid gaf. Samen met producer Frank Vander Linden maakte Walgrave deze keer een erg gewone popplaat waarbij alles staat of valt met de songs. En die — zo dient gezegd — zijn af en toe best straf.

Parelvissers-nummer "Lost Soul" is een sfeervolle single, die hier meteen ook de werkzaamheden mag openen. Kwestie van de hitjeszoekers vooral niet verloren te doen lopen in wat volgt. Al is de titelsong daarna niet meteen van die orde dat onvoorbereide bezoekers er gillend van op de loop zouden gaan: dit is een leuk popnummer, net als "In The Middle Of Something" dat voortbewogen wordt door een lekker jachtige drive.

En dan verliest Walgrave even het spoor. "Hey Now" begint uitstekend met een stevig groovende bas, het refrein is zo belegen dat het zijn houdbaarheidsdatum vér voorbij is. Dat Vander Linden hier niet stevig op tafel klopte, pleit niet voor hem. Zoiets had nooit de plaat mogen halen, net zomin als de verschrikkelijk irritante casioklankjes op de achtergrond in "Let Me Love You Again And Again".

Ook "Fly" is slappe hap die de nasmaak van het prachtige "Turn Around And Run" alweer een beetje bederft. Dat is jammer want met zijn heerlijke strijkers en een Walgrave die zijn beste keel opentrekt is "Turn Around" een kleppertje. Op zo een momenten is Shine erg aangenaam luistervoer dat probleemloos weghapt.

Eerlijk? (En dat hoort zo in recensies, dus: ja) Na Before The Dawn ontgoochelt Shine. Walgrave kan beter dan dit soort dertien-in-een-dozijn songschrijverij die krampachtig probeert om vooral niemand van zich te vervreemden. Veel kans dat deze plaat in de slipstream van "Lost Soul" en De Parelvissers een verkoopssucces wordt, een artistiek hoogtepunt van Walgrave is het helaas niet.