Secret Machines :: ''De wereld is al knetter genoeg''

Hoe zou Pink Floyd hebben geklonken mochten ze zijn opgegroeid nadat de punk en de grunge hadden huisgehouden? Het resultaat van deze denkoefening luistert naar de naam Secret Machines en smijt met Ten Silver Drops een tweede album vol gedreven progrock de groep in. En deze keer benaderde de band het opnameproces op zijn Led Zeppelins, vertelt gitarist Ben Curtis: "gewoon tussen het touren door."

Curtis: "We deden er niet te moeilijk over: we traden op, gingen de studio in, terug de baan op, namen weer wat op,… Het gevolg is dat het album een andere feel kreeg. Deze songs speelden we immers eerst live, en de energie die we daarbij terugkregen had zijn invloed op de beslissingen die we in de studio namen. We realiseerden ons meer wat we wilden vertellen, en hoe we dat directer konden brengen. Dat leer je alleen maar door meer met mensen te communiceren. Ten Silver Drops is concreter. Minder vaag."

goddeau: Jullie debuut Now Here Is Nowhere stond strak van de spanning. Dat is nu wat verdwenen, de sfeer is meer dromerig.
Curtis: "Het is waar we nu staan. Dit is wat nu gemaakt moest worden, waar we staan in onze levens. Op Now Here Is Nowhere wilden we grote statements maken, schreeuwen. Nu is het anders, redelijker: meer van "laat ons er over praten". We moeten niet meer roepen. Er zijn andere emoties om te onderzoeken: vandaag de dag moet je niet meer spanning bijdragen aan de wereld. Het is zo al knetter out there."
"Ons debuut was veel meer zwart-wit, Ten Silver Drops is de kleurversie. Wat ik bedoel: vroeger was alles massief, luid, waardoor het wat tweedimensionaal en plat werd. Deze keer wilden we verschillende schakeringen. Er staan massieve stukken op, maar ook dingen die nauwelijks binnen het gehoor gebeuren: iets gentle dat perspectief geeft aan de grotere stukken. Het is interessanter om zo te werken."

goddeau: Het gevolg van dat opnemen tussen het touren door is dat jullie eigenlijk min of meer achttien maanden lang de songs van jullie debuut zijn blijven spelen. Verveelde dat niet?
Curtis: "We’re a touring band. Onze sterkte is live spelen: dan voelen we ons op ons best. Het was soms wel moeilijk: we hadden het gevoel dat we onszelf met Now Here Is Nowhere moesten verantwoorden. We voelden heel wat vraagtekens, we moesten mensen hun vertrouwen winnen, bewijzen dat onze muziek geen accident was. Ik kijk er naar uit om nu opnieuw te gaan touren omdat we dat niet meer moeten doen: je houdt van ons of niet, maar je weet wat je moet verwachten. Die last is van onze schouders."

goddeau: "We zijn er nu achter dat we niet denken als de meerderheid van de Amerikanen," zeiden jullie na het verschijnen van Now Here Is Nowhere. Is ook deze plaat politiek?
Curtis: "Op een andere, meer introverte manier. Het draait om moeilijkere emotie maar we hadden het gevoel dat dit moest gebeuren. Als je ziet wat er allemaal gebeurt in de wereld… we wilden onderzoeken hoe wij reageren op bepaalde situaties, op wat omgaat in de wereld."
"Het is ook een weerspiegeling van die achttien maanden touren. Elke avond bevonden we ons op een andere plaats en we leerden dat mensen nog altijd het belangrijkste zijn. Daarom heb je ook meer personages in de songs hier en daar. Ik heb frictie nodig, mensen om me heen."