Grandaddy :: ''Ik probeer het dagelijkse leven weer te geven''

Na drie studioalbums en een kleine veertien jaar, hangt Grandaddy de gitaren en de keyboards aan de wilgen. De groep brengt nog een laatste album uit, maar een afscheidstournee zit er niet meer in.

Just Like The Fambly Cat is de zwanenzang geworden waar een dodelijk vermoeide Jason Lytle ons tekst en uitleg bij verschaft. Lytle blijkt tijdens het gesprek de breekbare ziel te zijn die ook in zijn teksten naar voren komt en hij verontschuldigt zich verschillende keren voor de stiltes die hij inlast, hij heeft nauwelijks kunnen slapen.

goddeau: Ik las dat de split er al een tijdje aan zat te komen. Is het een opluchting dat het album nu ook uitgebracht is?
Jason Lytle: “Ja, toen we aan het album werkten, wist ik nog niet dat dit het laatste zou zijn. Ik had geen zekerheden meer in mijn leven: mijn relatie was afgelopen, ik wist niet waar ik zou gaan wonen…het enige waar ik op dat moment nog op kon rekenen was de muziek.”
     “Het is een terugblik op de vorige albums geworden. Het voelde aan alsof ik op een kruispunt stond en moest beslissen welke weg ik zou inslaan met de songs. Ik wou de songs echt Grandaddy maken: ze moeten open bloeien, zoals “The Animal World”. Ik wou dat meer groepen dat deden, het is iets dat voor mij altijd goed aanvoelde. Deze keer wou ik echt een Supergrandaddy-album maken.”

goddeau: De cover is opnieuw heel apart geworden. Zit er een speciale reden achter het hele idee van de kat?
Lytle: “Er zit achter alles een speciale reden. Ik heb de nieuwe cover ontworpen: je ziet er een wezen op staan dat half man, half kat is. In het hele album heb ik trouwens mijn fascinatie voor katten willen stoppen. Op het platteland verdwijnen ze opeens wanneer ze stervende zijn, ik weet niet hoe ze het in steden doen, want daar is het volgens mij moeilijk om te verdwijnen. Maar ze verdwijnen dus liever dan gewoon neer te vallen en een hoop lawaai te maken. Toen ik op de studiomuur “Just Like The Family Cat” schreef, was dat mijn doel. Ik besefte hoezeer mijn leven eenzelfde weg uitging en wist dat het het beste was om dat idee van de kat door te drukken in mijn leven, vooral in een aantal beslissingen. Toen het album klaar was, vroeg ik me dan ook af wat er nu diende te gebeuren, wat er met de groep moest gebeuren. Ik zocht naar antwoorden in de natuur en toen kwam ik op die titel uit.” (grijnst)

goddeau: Is dit dan een afgesloten hoofdstuk voor je? Je bent ook verhuisd naar Montana hoorde ik.
Lytle: “Ik moest echt weg, ik moest beter worden, gezonder. Waar ik toen was en woonde, het was gewoon ongezond voor me… Ik wou omringd worden door bergen en frisse lucht. Maar het was moeilijk: ik moest al mijn persoonlijke bezittingen en de studio die toen in mijn huis stond inpakken. Als ik nu in de studio zit en naar buiten kijk, zie ik de bergen, ik kan even een pauze inlassen en er op uit trekken. Ik woon in een gezellig klein stadje waar genoeg te beleven valt. Het is dus zeker niet zo dat ik in het Oude Westen vastzit.”

goddeau: Is dat belangrijk voor je, die gezonde buitenlucht?
Lytle: “Gisteren was ik in Nederland in een bar en 85 mensen rookten, een hele avond lang (maakt rookgebaren en -geluiden). Mijn hele lichaam rookte gisteren mee, waarschijnlijk heb ik gisteren 6000 sigaretten gerookt. Mensen vergeten hoe belangrijk frisse lucht is. Zuurstof helpt je metabolisme en als de chemische balans verstoord is, zal je hele lichaam verstoord reageren. Zelfs in Modesto (Californië), waarvan je toch zou denken dat het er kleurrijk en proper is, is de lucht echt gruwelijk. Waar ik nu leef, voel ik gewoon hoeveel beter het is. Ik voel me al opgeladen als ik gewoon nog maar voedsel koop, ik moet me ’s ochtends niet uit mijn bed slepen, ik moet niet meer vechten om dingen gedaan te krijgen.”