 goddeau: Is het er dan zo anders? Je omgeving lijkt je wel altijd geïnspireerd te hebben.
Lytle: “Het weer is er anders dan in Montana, de winters zijn er zoals ze ook in bijvoorbeeld Zweden zijn. Het is een gebied dat bekend is om zijn vele activiteiten, het wordt vaak vermeld in “Outdoor Magazines”, je hebt er gletsjers, en nationale parken zoals het Yellowstone Park.”
“Ik probeer in de songs een weergave van het echte leven te geven, ik wil er extra geluiden in verwerken. Een vriend van me luisterde naar het album terwijl hij aan een luchthaven stond, en het duurde even voor hij begreep dat de vliegtuigen die hij hoorde van buiten kwamen en dat ze dus niet in de song verwerkt waren. Het omgekeerde gebeurde met een andere vriend van me die naar Under The Western Freeway luisterde en continu een vlieg probeerde te verjagen, terwijl het gewoon een geluidje in de song was. Als ik op straat loop en aan een song denk, hoor ik ook altijd de achtergrondgeluiden: een winkeldeur die opent,…(maakt allerlei geluiden). Dat maakt gewoon deel uit van het alledaagse leven.”goddeau: In vorige interviews leek je te insinueren dat spelen in een groep niet volwassen is. Denk je er echt zo over?
Lytle: “Bedoel je zoals Mötley Crüe: een nooit eindigende kindertijd waar je geen verantwoordelijkheden moet opnemen? (glimlacht) Ik zag waar mijn leven heen ging en afhankelijk van hoe je bent, is het een heel dunne lijn tussen een succesvolle zakenman worden en eindigen als een heroïnejunk ergens in de goot. Toen ik begon had ik geen garanties dat het zou lukken, mijn leven startte heel gewoon. Mijn ouders waren geen excentrieke bohémiens, maar toen ik opgroeide kreeg ik kleine hints van hoe het zou kunnen zijn. Ik ging naar school, begon te werken en besefte opeens dat als dat mijn leven zou blijven, ik vroeg of laat zou doorslaan. Dus sloeg ik een andere weg in. Ik zou wel zien hoe het zou uitdraaien. Ik zie bij vrienden van me hoe mijn leven had kunnen zijn. Ik heb nog steeds vrienden wiens leven zo anders is dan het mijne, aan hen kan ik wat ik allemaal meemaak niet vertellen.” goddeau: Hou je daarom niet van touren? Omdat het zo anders is?
Lytle: “Je moet echt een bepaalde persoonlijkheid hebben om te willen touren. Je kan het eigenlijk alleen maar als je een Bob Dylan, Neil Young of Willy Nelson bent en dus geld genoeg hebt. Voor hen zal het wel leuk zijn. Dat is eigenlijk ook de reden dat we nu niet touren: we hebben geen geld voor een goede tour. Twintig procent van het touren is leuk: je speelt samen met je vrienden, je hebt een interactie met je publiek,…het is beangstigend maar ook spannend. De andere tachtig procent zit je vooral neer en doe je niets. Je praat continu over hetzelfde, je leeft ongezond… Bij het laatste album kregen we al het gevoel dat het een verplichting was: “Ok, here we go again, rally up the troups, let’s get exited about this”. Het stemde me droef om te zien dat er iets wegsijpelde, dat we niet meer gemotiveerd waren.” goddeau: Heb je er dan aan gedacht om alleen nog maar albums uit te brengen en het touren te laten voor wat het is?
Lytle: “Ja hoor, een song op het album, “Elevate Myself”, handelt daar ook over. Ik deed het om die reden en dat kan niemand van me afnemen: de vreugde en de magie die ik haal uit het opnemen en afspelen van de songs. De andere leden van de groep hebben daar ook nooit die interesse in getoond, ik ben altijd degene geweest die de opnames deed. Ik was er echt aan verslaafd, “I was the one with the recording problem.”
“Daar moet je ook de e.p.’s situeren: het is fijn om dingen uit te brengen, vooral als er een label is dat je daarbij helpt. Ik heb de songs en er is een studio voorhanden. Als je denkt dat het goed is, waarom niet? Tussen onze twee laatste albums zit zoveel tijd dat The Diary Of Toddzilla een soort voorgerecht voor de maaltijd geworden is.”
15 mei 2006 |
|
