 goddeau: Nu we weten dat dit het laatste album is, krijgt een titel als “This Is How It Always Starts” wel een heel speciale betekenis. Was dat de bedoeling of zoeken we er gewoon teveel achter?
Lytle: “Die song betekent heel veel voor me, maar om heel andere redenen. Het is een bizarre twist van ironie, maar ook van tevredenheid toen ik besefte dat dit de laatste song is…bijna de laatste song. (er volgt nog een mystery track – jbo) Dit nummer gaat eigenlijk over een relatie, maar ik heb het einde van mijn relatie wel vergeleken met het einde van de band. Misschien is het niet slecht om correlaties en verbanden te zoeken.”goddeau: Hoe is “50%” er in godsnaam tussen geraakt?”
Lytle: “Bedoel je that pretty little song? (lacht) Je begrijpt vast wel hoe moeilijk het is om zo’n song ertussen te smokkelen en de luisteraar toch niet te veel af te leiden. Normaal zou er zo nog een tweede song op de plaat gestaan hebben. Het is mijn visie op het leven, vooral op die momenten dat ik in de winkel sta of in het verkeer vastzit en gewoon luidkeels “Fuck” wil roepen en even stoom wil afblazen. Je hele leven mag zo niet zijn, maar af en toe heb je zo’n moment gewoon nodig. “Guide Down Denied”, dat er op volgt, plaatst die song binnen het juiste perspectief.” goddeau: Bij een aantal titels kreeg ik echt het gevoel dat er een band is met je persoonlijke leven. Neem nu “Skateboarding Saves Me Twice”.
Lytle: “Skateboarden is heel belangrijk voor me: het heeft me een eerste keer gered toen ik nog een kind was. Het gaf me een richting, iets wat ik kon doen en waar ik me op kon richten. Het heeft me gemaakt tot wie ik ben. Ik heb later een knieblessure opgelopen, waardoor ik niet meer kon skaten (Lytle was ten tijde van het ongeval een semi-professionele skater die op het punt stond om door te breken in het professionele circuit – jbo). Ik heb drie of vier jaar niet meer kunnen skaten en dat voelde echt aan alsof een geliefde van me weggenomen was, zonder reden. En opeens stond ze terug voor me, alsof ze nooit weg geweest was. Het heeft me toen een tweede keer gered, net toen ik er nood aan had, kon ik terug skateboarden.” goddeau: Toch heb ik jullie muziek nooit met skateboarden geassocieerd. Pink Floyd is bijvoorbeeld een veel aangehaalde invloed van jullie.
Lytle: “In Amerika is het skaten echt een levensstijl die tot het dagelijkse leven doorgedrongen is. Het bestaat al zo lang, het is meer dan een trend. Maar als je heel goede beelden van skateboarders neemt en je vertraagt die, dan past Pink Floyd daar bijvoorbeeld wonderwel bij. Voor mij passen ze samen, maar wanneer ik skated, luister ik liever naar agressieve muziek zoals de oude Metallica of Mastodon. Grandaddy is iets voor als ik gedoucht heb en uitrust.” goddeau: Je songs blijven altijd zweven tussen droefenis en hoop. Is dat iets dat je bewust nastreeft?
Lytle:“Zo voel ik me ook. Als jij dat in de songs hoort, betekent het dat ik erin slaag dat gevoel ook over te brengen. Het is iets heel menselijks om jezelf uit te willen drukken en dan doe je het beter ook accuraat. Ik ben geen “talkie talkie talkie”-persoon, maar uiteindelijk stapelen de frustraties zich toch op. Via mijn muziek kan ik stoom afblazen zodat ik niet opeens mensen ga vermoorden of zelfmoord pleeg. Muziek heeft me de kans gegeven om die dingen uit te drukken, maar ook om te beseffen dat andere mensen die gevoelens ook hebben.” goddeau: Maar toch stel je je heel kwetsbaar op, voor vreemden zelfs. Voelt zoiets niet heel bizar aan?
Lytle: “Ik speel natuurlijk vals: ik verberg me achter voorwerpen, ik leg de schuld bij dronken robotten (Lytle verwijst naar twee nummers op The Sophtware Slump -- jbo). Ik steun doorheen de jaren heel sterk op levenloze objecten, maar het is wel heel interessant dat ik via de songs mijn excuses en verklaringen aanbied voor mijn gedrag. Ik vermoed dat mijn hersenen nu eenmaal zo werken.”
15 mei 2006 |
|
