Josh Ritter :: ''Er zijn altijd nieuwe manieren om iets te zeggen''

“Voor wie zijn singer-songwriters graag heerlijk klassiek heeft is dit een pareltje”, schreven we over Hello Starling van Josh Ritter. En dat levert hij opnieuw met The Animal Years, een plaat waarop de zachtaardige bard zijn onvrede over de Irakoorlog uitdrukt. Maar toch is dit geen doorslagje van die voorganger. Ritter doet niet aan ter plaatse trappelen; hij zet opnieuw een reuzenpas voorwaarts.

Ritter: “Met elke plaat leer je een lichtjes verschillende taal beheersen. Er zijn altijd andere dingen om over te schrijven, en andere manieren om te zingen. Door op te treden leer ik nieuwe dingen, verschillende manieren om instrumenten of mijn stem te gebruiken, en die neem ik weer mee naar de studio. Daardoor wordt elke plaat anders, denk ik. Alleen op die manier blijft het vitaal. Als een band met dezelfde plaat afkomt als hun vorige ga ik ervan uit dat ze niet hard genoeg werken.”
“Het mag wel geen extreem tegengestelde zijn: het moet een ontwikkeling zijn en daar moet je aan werken. Je mag ook niet bang zijn om dingen die halfweg een volgende stap liggen uit te brengen. “Bad Actress” op Hello Starling was bijvoorbeeld al een voorloper van deze nieuwe plaat. En ook nu heb ik liedjes staan die aanwijzen in welke richting de volgende plaat, die ik nu aan het schrijven ben, zal gaan. Soms is het nodig dat je radicaal breekt en iets volledig nieuws doet, maar op dit moment heb ik het gevoel dat ik nog altijd genoeg vanzelf evolueer.”

goddeau: In het verleden sprak je je uit tegen producers, maar deze keer mocht Brian Deck toch producen. Wat deed je terugkomen op je standpunt?
Ritter: “Ik geloof nog altijd dat een geweldige song perfect blijft, hoe hij ook geproducet wordt. Ik ben nooit een grote aanhanger geweest van de theorie dat een song geproducet moet zijn om een goeie song te zijn: in bars hoor ik mensen constant songs zingen die ik ongelofelijk vind. Werken met Brian was echter geweldig omdat hij als lid van de band hielp de songs te pushen in richtingen die ik me hoogstens kon inbeelden, maar waarvan ik niet wist hoe ik er moest geraken. En soms kwam hij af met dingen waar ik niet aan gedacht zou hebben.”
“Ik heb “Here At The Right Time” al proberen op te nemen ten tijde van Hello Starling, omdat ik echt geloofde in die song. Er zijn ook nu verschillende takes op band gezet, maar met elke opname verloor het wat van zijn kracht: het werd slick, alsof ik iemand uit alle macht probeerde te verleiden. “Waarom moet het een song zijn, die iedereen graag hoort?”, vroeg Brian. “Waarom probeer je er zo hard een single van te maken?” En hij verwees naar “Downtown Train” van Rod Stewart. Die song is geschreven door Tom Waits, wist ik, en Brian wees me er op dat diens versie ook niet meer dan een ruwe schets was die Stewart gepolijst heeft. “Zo moet je “Here At The Right Time” opnemen”, zei hij. Ik had mijn twijfels, maar samen met een pianiste ben ik er voor gaan zitten en speelde zo zacht als maar kon mijn gitaar. Het werkte geweldig, hij had volledig gelijk. En daarnaast had Brian ook verschrikkelijk goeie ideeën voor geluidjes die er voor zorgen dat het geen doorsneeplaat is. Op het gebied van arrangementen kan een producer dus wél handig zijn.”