Josh Ritter :: ''Er zijn altijd nieuwe manieren om iets te zeggen''

goddeau: Is het probleem met religie niet dat het net om vaste, onbuigzame antwoorden gaat in plaats van vragen?
Ritter: “Yeah, het is de waarheid en die moet je volledig aanvaarden. Kijk naar het verschil tussen Petrus en Paulus, zoals ik dat ook in “Girl In The War” gebruik: hoe die twee mensen in de Bijbel worden geportretteerd is opmerkelijk. Ze geloven zulke verschillende dingen. Petrus is iemand die een leerling was, en geloofde vanuit zijn persoonlijke ervaringen, Paulus was meer een zeloot, vol eigendunk: hij vond het net zo okee om de waarheid maar te verzinnen zoals het hem uitkwam. Het was geen erg fijne mens, hij zond mensen met plezier naar de hel. De Bijbel is gevuld met dat soort tegenspraak en mekaar tegensprekende mensen. Het is nogal mysterieus dan hoe iemand kan claimen alle antwoorden te weten.”

goddeau: Net als de born-again Christians, werd Paulus na een leven als ketter de meest overtuigde bekeerling. De stropers worden altijd de strengste boswachters.
Ritter: “Absoluut. Ik vind het behoorlijk ironisch dat onze fundamentalistische christenen geloven dat ze een oorlog te vechten hebben tegen fundamentalisme. Dat is belachelijk en tegelijk zien ze geen enkele tegenspraak in wat ze steunen. Het is gewoon gevaarlijk. We weten allemaal dat geloof er enkel is omdat een gemeenschap dat nodig heeft om te overleven. Het is als liefde voor een vaderland: dat kan voor grootse dingen zorgen, net als religie, maar het gebeurt zo zelden. Mensen schieten altijd tekort.”
“Daar gaat “Girl In The War” over. Het gaat niet over Lyndie England (één van de soldaten die de Irakezen in Abu Ghraib martelde, mvs), God, wat een nutcase die meid. Maar tegelijk is het verschrikkelijk hoe we mensen naar plaatsen sturen waar ze doden en gedood worden. Hoe zijn we daarin verzeild geraakt? Daar gaat de song over, over twee mensen die daarover ruziën in plaats van het op te lossen.”