Midlake ::''Ik wou dat we een andere groepsnaam hadden''

In de voetsporen van je helden treden en toch een eigen smoel hebben, het is niet iedereen gegeven. Maar daarna door diezelfde helden op sleeptouw genomen worden en en passant toch maar je eigen geluid heruitvinden, is pas echt uniek.

Het Texaanse Midlake debuteerde in 2004 met Bamnan And Slivercork, een album dat zwaar schatplichtig is aan The Flaming Lips en Grandaddy. Met Trials Of Van Occupanther slaan ze echter een heel andere weg in en gaan ze resoluut voor een jaren zeventiggeluid. Wat is er dan veranderd in tussentijd?

Eric Pulido: ”Toen we net begonnen hadden groepen als Grandaddy, The Flaming Lips, Mercury Rev,… een heel grote invloed op ons en onze muziek. Nu ondergaan we veel meer de invloed van folkrockgroepen uit de jaren zeventig, en op Trials Of Van Occupanther hoor je dat duidelijk. Het gebeurde heel spontaan, Tim (Smith) luisterde toen veel naar Joni Mitchell, Neil Young en andere artiesten uit die periode en dat beïnvloedde zijn manier van schrijven.”
“Groepen als Fleetwood Mac, Bread, America, Jethro Tull, The Band,… raakten ook de rest van de groep echt. We werden volledig ondergedompeld in heel die periode en vooral in de muziek uit die tijd. De songs hebben na zoveel jaren nog steeds zoveel kracht en dat willen we ook met onze muziek bereiken. We willen dus niet zozeer de muziek zelf nabootsen of klinken als een seventiesband, maar we proberen wel de tijdloosheid die hun songs hebben te benaderen.”
Tim Smith: “We willen niet beschouwd worden als een retrogroep, dat is ons doel niet. Een groep als The Darkness is een gimmick, wij proberen geen seventiesgroep te zijn, maar we houden wel van die muziek en proberen iets te creëren dat een gelijkaardig gevoel heeft.”

goddeau: Ben je dan bewust op zoek gegaan naar dit soort muziek?
Smith: “Het was zeker geen bewuste beslissing. Ik kende vooral muziek uit de jaren zestig, ik luisterde naar Bob Dylan en Velvet Underground. Maar toen vond ik per toeval een LP van Jimmie Spheeris: Isle Of View uit 1971, en het is al drie jaar mijn lievelingsalbum. Het is een heel zacht en magisch album, het roept een wereld op waarin ik graag zou wonen. Jammer genoeg kent bijna niemand Spheeris, hij is in 1984 overleden in een auto-ongeluk toen een dronken chauffeur hem aanreed. Vrienden hebben me toen andere groepen aangeraden, Mitchell, Young, en zo… Ze wisten me te raken op een manier waar veel hedendaagse groepen niet in slagen. Ook als groep voelen we ons meer verwant met deze muziek.”
Pulido : ”We kenden de “hits” natuurlijk al maar zodra je de albums van deze groepen echt leert kennen, kan je gewoon niet anders dan erdoor geraakt worden. Sommige groepsleden stonden er in het begin misschien wat huiverachtig tegenover maar eens ze die albums leerden kennen, stonden ze er ook achter.”