Final Fantasy :: He Poos Clouds

Owen Pallett ziet eruit als de ideale schoonzoon, de verlegen schooljongen, het soort mens dat er eeuwig onschuldig, naïef en onbezoedeld blijft uitzien. Een aaibaar kapsel, schoon oogskes, goed gekleed. Succesvol vernieuwend, gedurfd, maar spijtig genoeg op He Poos Clouds ook hoogst irritant.

Het verhaaltje klopt anders perfect: klassiek geschoold violist ontdekt toevallig zijn gave voor het maken van ’hippe’ muziek en brengt na enkele maanden leerschool bij The Arcade Fire een soloplaatje uit. Jolijt alom, want het blijkt nog aan te slaan ook. Vandaar dat we nu He Poos Clouds op onze boterham krijgen, het tweede schijfje van de man. De muziek van Pallett is boven alles intellectueel, verheft snobisme tot nieuwe hoogten, drijft op schaamteloze emotionaliteit en flirt bovendien met klassieke muziek. Met andere woorden, Final Fantasy is het soort naam dat je in een politiek correct en zelfverklaard kunstzinnig gezelschap moet laten vallen om indruk te maken. Spijtig genoeg is name-dropping zowat het enige waar het soloproject van Pallett na amper twee albums nog geschikt voor lijkt. Final Fantasy behoort nu immers nog duidelijker tot het genre muziek dat meer hartstochtelijke fans ("Zo vernieuwend, zo originéél!") dan verkochte cd’s telt. En terecht, want zelfs met de beste wil van de wereld kunnen we het niet over ons hart krijgen He Poos Clouds aan te bevelen.

Nochtans opent het album allerminst slecht. De melodie van "Arctic Circle" is niet stuk te krijgen en de ongedurige violen in de achtergrond maken er een vinnige popsong van. Ook de daaropvolgende titeltrack straalt vitaliteit uit, en klinkt zowaar zelfs gepassioneerd en boeiend. Beide zijn krachtige songs die duidelijk profiteren van de toevoeging van een volledig kamermuziekensemble aan Palletts viool. Daar zit meteen ook het grootste verschil ten opzichte van ’s mans eerste album: hij heeft eindelijk zijn verknochtheid aan de looping pedal laten varen. Een grote verbetering, maar helaas volstaat het niet om de rest van het album ook maar enigszins boeiend te maken. Al snel neemt de pretentieuze spielerei over en worden de songs enkel nog gedreven door een wanhopige poging om zo vernieuwend en experimenteel mogelijk te lijken. Verre van boeiend te zijn, is het resultaat veeleer strontvervelend.

Een stevig stuk viool spelen en flarden composities vakkundig aaneen weven, dat kan hij wel. Maar dan zoals een circusaapje al z’n trucjes vlekkeloos uitvoert: het is allemaal zo vreselijk geforceerd. Pallets manier van zingen helpt daar niet meteen bij. Er zijn mensen die erin slagen op half-gesproken, half-zingende toon hun muziek te laten zinderen van levenslust, emotie en seks. Maar Owen Pallett is geen Leonard Cohen of Bob Dylan. Zijn stem klinkt totaal gevoelloos en de griezelig perfecte timing waarmee hij de zang steeds tussen de strijkers in weet te haspelen, maakt het geheel vreselijk mechanisch. Zijn wij traditioneel ingesteld omdat we ook wel eens verlangen naar een song waarin de zang echt mag leiden en niet gereduceerd wordt tot een zwak aanhangsel dat nog net tussen cello en contrabas geperst kon worden? Het zij zo.

Misschien zijn we wat bevooroordeeld. Het is heel goed mogelijk dat we de man geen eerlijke kans gegeven hebben en zijn muziek niet serieus beluisterd hebben, dat we reeds na een eerste aanblik op de hoes afknapten. Maar waarom ook niet? Verdient niet elke artiest die het hoogst nodig vindt zijn songs vreselijk postmoderne titels als "->" te geven een levenslang verbod om nog ooit een cd uit te brengen? Spijtig genoeg is het niet aan ons om daarover te beslissen, maar wat we zeker niet zullen laten, is het vellen van een oordeel over He Poos Clouds, en dat luidt: "onvoldoende". Ook al staan er een drietal stevige nummers op die heel erg het beluisteren waard zijn en waaruit blijkt dat Pallett toch een zekere vooruitgang geboekt heeft ten opzichte van zijn debuut, de rest van het album is gewoon zwak. Daarmee is het weer eens bewezen dat het mogelijk is om muziek te maken die tegelijkertijd vernieuwend en saai is.