Zea :: Insert Parallel Universe

Gitaren met elektronica verzoenen, er zijn al veel pogingen ondernomen om deze ietwat vreemde samensmelting tot een goed einde te brengen. Zelden echter is het resultaat zo geslaagd als bij de Amsterdammers van Zea. Met Insert Parallel Universe levert dit duo een derde sterk album af.

Wie zich Kill Spector herinnert, weet hoe moeilijk het is gitaar en beats tot een coherent klinkend geheel samen te smelten zonder volkomen idioot over te komen. Zea, een Amsterdams duo dat compromisloosheid hoog in het vaandel draagt, timmert al enkele jaren naarstig aan de weg. Met platen als Kowtow To An Idiot en het alweer uit 2003 daterende Today I Forgot To Complain onderscheidde Zea zich moeiteloos van de concurrentie. Het lange wachten op deze nieuwe plaat werd enigszins verzacht met "We Burried Indie Rock Years Ago", een heerlijk splitsingle die de band uitbracht samen met Fonda 500.

"Tijd voor het echte werk", moeten de heren echter gedacht hebben, en zie: hier is de derde en volgens ons sterkste plaat die Zea tot nu toe klaarstoomde. Waar andere bands in hun enthousiasme met de zowat onbeperkte mogelijkheden van de elektronica uit de bocht gaan, weet Zea keer op keer een sfeervol werkstuk af te leveren. Soms levert dat nummers op die best dansbaar zijn en bol staan van de hippe beats en knappe breaks zoals "Why Do Good Things Happen To Bad People", een track die de voorliefde van de Amsterdammers voor drum ’n’ bass in de verf zet. Deze liefde is eveneens duidelijk te horen in het heerlijk aanslepende "You Are Ace?", een song met een onweerstaanbare groove en een maximale dansbaarheidsfactor, om eens een lelijk woord boven te halen.

Toch is het, naast de sterke elektronicakant, de rockaanpak die Zea zo’n intrigerende en meeslepende band maakt. Hoewel de electronics centraal staan, is de songopbouw eerder te vergelijken met die van de lofi-rockbands van een goede tien jaar geleden. Een nummer als "My Bed Is A Monument Of Hate Against My Job" is gewoon de 2006-versie van een Sebadoh. Ook het gebruik van de gitaar schuwt Zea bij momenten absoluut niet. "It Was Red" klinkt als een clash tussen Queens Of The Stone Age en T. Raumschmiere waarbij geen van beide partijen zich wil laten kennen, met als resultaat een song die niet moet onderdoen voor het beste van voornoemde kleppers.

Waar dansmuziek vaak alleen lijkt te werken in de tijdelijke werkelijkheid van een feestje, blijft de muziek van Zea in alle omstandigheden overeind. Ondanks de aanwezige overweldigende momenten is Insert Parallel Universe net zo goed een luisterplaat als een floorfiller voor wie niet per se hapklare brokken wil op de dansvloer. Misschien is deze plaat intimistisch niet zo sterk als het werk van Pilot Scott Tracy, maar dat mankement wordt ruimschoots gecompenseerd door de meeslependheid waar de songs stuk voor stuk in uitblinken.