Archive :: ''Het zijn ònze songs, een stuk van òns leven''

In Frankrijk zijn ze al lang très grands en met hun vijfde album mogen de heren van Archive nu ook wel eens gaan doorbreken in thuisland Engeland. Lights bevat immers van de beste progrock sinds Pink Floyd op de dool geraakte. "Het zou een goed jaar kunnen worden voor Archive", denkt Danny Griffiths, de helft van het brein achter de groep.

Hun vorige plaat heette Noise, nu volgt Lights. We vertellen Griffiths dat we daar wel een logica in zien: White Light/White Heat-gewijs wordt noise immers altijd met wit licht geassocieerd, witheet als de overtreffende trap van gloeiend. Er zit wel iets in, beaamt Griffiths: "Het is de juiste connectie. Wit licht blokkeert alles, verblindt en doet alles rond je verdwijnen. En daar ging het ons om." Maar het verhaal achter de machtige titeltrack — achttien minuten schrijnende pijn — gaat nog wat dieper.
Griffiths: ""Lights" is gebaseerd op een stuk dat ik in de krant heb gelezen. Af en toe heb je zo’n verhaal dat je niet van je af kunt schudden. En dit is er zo één. Een man vertelde hoe hij verder moest met zijn leven nadat zijn dochter verkracht en vermoord werd teruggevonden. Hij beschreef hoe hij elke dag opstaat, thee zet, alledaagse dingen doet, terwijl hij met het verlies van zijn meest geliefde schat moet leven. Hij vertelde ook wat er met haar is gebeurd en wat het betekent om dat te weten."
"De laatste regel van zijn relaas was "and it hurt". Dat zinnetje schreef ik neer en daaruit groeide "Lights", over hoe je je hoofd op zo’n moment zou willen afzetten om aan al die pijn te kunnen ontsnappen. Het hele punt van het nummer is dat je de lichten wilt doven en proberen je volledige duisternis in te beelden, zelfs al is dat onmogelijk. Deze song vat voor ons het album samen. Het heeft dus niets te maken met een nieuwe optimistische Archive, zoals veel mensen schijnen te denken."

goddeau: Het nummer duurt erg lang. Je zult wel weer hier en daar abusievelijk met postrock in verband gebracht worden.
Griffiths: "Helaas. Al voelen we ons verre van een postrockband. Wij zijn veel meer beïnvloed door Pink Floyd, zeker Darius (Keeler, het andere brein, mvs). Ik bewonder het lef waarmee zij hun muziek de ruimte gaven die ze nodig had."
""Lights" is een moeilijke song om juist te spelen, maar hij moest zo lang worden. Toen Darius er mee aankwam, was er enkel die riff op zijn Rhodes. En toen voegden we die drums toe. We vonden het geweldig: het verveelde niet, en we wilden de monotonie behouden tijdens het uitwerken . Het was nooit de bedoeling om eindeloos door te gaan, maar het nummer groeide gewoon zo. We wisten zelf niet wat het ging worden: op een bepaald moment was het zoeken om de tekst een plaats te geven. De song verdient die lengte, hij heeft die lange uitloop ook nodig."