Mogwai :: ''We hebben niet zoveel verantwoordelijkheidszin dat we aan het gehoor van het publiek den

Ooit wilden ze de luidste band ter wereld zijn, maar toen leerden ze ook rustiger oorden verkennen. Met het nieuwe Mr. Beast onder de arm mag u op Werchter niettemin toch een hoop volume verwachten van het altijd even oorvriendelijke Mogwai. "We maken gewoon graag puur lawaai", zegt frontman Stuart Braithwaite.

Backstage in de Ancienne Belgique vlijt Braithwaite zich een beetje verveeld in een zetel. Dat hij niet veel tijd heeft, maar vooruit. Geen nood, met een zangerig Schots accent zal de man onze vele vragen allemaal beantwoorden, zij het dat hij daar niet altijd veel woorden voor nodig heeft. En zoals het hoort bij een interview, begint alles met die nieuwe plaat, waarover kersvers manager Alan McGee (voormalig baas van Creation Records en ontdekker van My Bloody Valentine en Oasis) vooraf al wist te toeteren dat hij beter was dan Loveless van My Bloody Valentine.

Of dat de groep niet zenuwachtig maakte? Zo kennen we Mogwai niet. "Ik vond het vooral grappig, om eerlijk te zijn", zegt Braithwaite droogjes. "Het was goed, hij wist er aandacht mee te genereren. Alan is een goeie gast, we zijn allemaal gek op hem." Veroorzaakte het dan geen stress bij de groep? "Ach, we zetten onszelf sowieso altijd onder druk als we opnemen. En dan nog: toen Alan dat zei, had hij nog niet eens vier songs gehoord." (schatert).

Maar dus: hoe goed is Mr. Beast vergeleken met dat legendarische Loveless? "Geen idee", stelt Braithwaite: "Het is een compleet andere plaat door een volledig andere groep. Alleen Alan kan die twee zo vergelijken. Net als Loveless is die van ons echter een goeie plaat."

goddeau: Bij de release van Happy Songs For Happy People zei Martin (Bulloch, drummer) dat de rustige teneur van die plaat te wijten was aan het feit dat Barry (Burns, gitaar/piano/computer) volwaardig lid van de band werd. Op Mr. Beast mag het terug scheuren. Wie heeft het laken deze keer naar zich toegetrokken?
Braithwaite: "Niemand specifiek. De hele band had het gevoel dat er opnieuw wat luidere songs mochten komen, dat was de enige doelstelling bij het maken van Mr. Beast. Dat, en opnieuw een goeie plaat maken. Het kan dat "Glasgow Mega Snake" een nogal klassieke rockstructuur heeft: we wilden een song die vanaf het begin luid was, en toen we daarmee klaar waren, bleek het zo te klinken. Meer is het niet."
"Het is niet dat Happy Songs te stil was of niet leuk om live te spelen. Het is gewoon nog fijner om luid te spelen, en een paar nieuwe songs die meer de harde kant opgingen, konden we wel gebruiken. We zijn inderdaad een paar jaar oorverdovend luid geweest, en dat is er wat van af nu. Maar het is niet veel verminderd. Om eerlijk te zijn: ik denk niet dat we zoveel verantwoordelijkheidszin hebben, dat we nu plots aan het gehoor van het publiek gaan denken."

goddeau: Producer was deze keer Tony Doogan. Wat bracht hij jullie geluid bij?
Braithwaite: "We hebben hoofdzakelijk met Tony gewerkt omdat hij de Castle Of Doomstudio samen met ons heeft gekocht. Hij deed ons goed spelen en zorgde voor een goed geluid, dus we zijn wel tevreden over zijn werk."

goddeau: Met Steve Albini nam je de geweldige e.p. My Father My King op. Heb je nooit overwogen een heel album met hem op te nemen?
Braithwaite: "Op een bepaald moment hebben we erg met dat idee gespeeld, maar dan zouden we vrijwel live moeten opnemen. Op dit moment prutsen we te graag in de studio en dat is Steves ding niet. Als we ooit een album live willen opnemen, is hij echter de geknipte man. Definitely. ’t Is een goeie en erg grappige gast."