Werchter 2006 :: Slogans voor Yves Leterme

Verrassingen waren er weinig te noteren, maar geen enkele groep ging op Werchter voor minder dan degelijk. En passant bewezen Sigur Rós en Mogwai dat ook meer alternatieve genres dit soort megafestivals met de vingers in de neus aankunnen. Zonovergoten en met nauwelijks uitschuivers: het zat Werchter dit jaar erg mee.

Dag één: Wedgie!

Werchter duurt al een paar jaar vier dagen, en toch is die donderdag nog altijd niet meer dan een aanloopdag. Maar daartussen zit deze keer wel een straffe uitschieter die twee suffe headliners ruimschoots compenseert. Het spel zit in elk geval op de wagen, de boel is vertrokken. Goddeau is klaar voor deze lange rit.

Kiezen we voor een New Yorkse orthodoxe rabbijn (Matisyahu) die zich aan reggae laaft, of zullen we toch maar opteren voor enkele blanke jongetjes (Atmosphere) die oude hiphophelden eren maar ons tot op heden stoïcijns koud lieten? De keuze is snel gemaakt: de warme zon en een rits schaars geklede vrouwen zouden de tijd wel doden als mentale voorbereiding op de grondleggers van de nu-metal. Want dat blijft tot op zekere hoogte een smet op het curriculum van Deftones. Samen met Korn zette de groep halverwege de jaren negentig immers de lijnen uit voor dat genre.

Chino Moreno en de zijnen hebben er echter zin in: de plooien die de frontman veroorzaakte met het oprichten van zijproject Team Sleep zijn gladgestreken en een nieuw album is in de maak. De set klokt en stoomt terwijl Moreno zijn magistrale stemgeluid over de weide laat galmen. De pseudo-"greatest hits"-set put netjes uit de vier platen en besluit met het hysterische "Seven Words" uit debuut Adrenaline. Wij onthouden dat a) Deftones nog steeds weet te rocken als de beesten en b) tot op kniehoogte opgetrokken witte sokken wel cool ogen als je een ruige latinokid bent maar dat ze voor ons, blanke en magere jongetjes, vooral een uitnodiging lijken voor een gevreesde BIR. En dat loopt met dit warme weer echt niet gemakkelijk.

Voor wie Deftones iets te nu, iets te metal, iets te latino, iets te luid, iets te ernstig of gewoon iets te Deftones vindt, is er in de Marquee gelukkig Kaizers Orchestra, een miskende klepper van formaat. Het Noorse sextet slaagt er immers in de temperaturen ver de hoogte in te drijven met zijn bonte mengelmoes van balkanpunk, reguliere rock (van Nick Cave tot Morphine) en gipsy-invloeden. Geruggensteund door conga’s, olievaten en een roadie met Elvis-allures zweept dit excentrieke gezelschap de tent wel erg vroeg op tot totale feeststemming. De frontman gilde "love at first sight" en ettelijke duizenden konden dit alleen maar beamen.

Ondertussen opnieuw voor de Main Stage… Een eclips, vraagt u? Neen hoor, Tool treedt op. De man met de hamer heeft niet minder dan twee compagnons ingeschakeld: wie niet bezwijkt onder een loden zon, wordt zonder pardon weggemaaid door deze muzikale bulldozer. Er wordt een muur van progrock opgetrokken, waartegen Maynard James Keenan, die voor onze ogen in een reptielachtig wezen transformeert, opklimt.

De gevoelige en bedeesde jongen in (mvs) maakt nog snel een aantekening in zijn poëzieboek en vlucht de tent in, waar Death Cab For Cutie de harten van pubermeisjes laat smelten. De zon mag nog zo heet zijn, om een hart te laten smelten is meer nodig dan verzengende hitte. Een bende brave indiekids met brilletjes en goeie songs bijvoorbeeld. Benjamin Gibbard is nog steeds geen sterke zanger, maar de groep smijt zich met genoeg goesting in de set om het publiek al van bij een massaal meegezongen "Title And Registration" uit zijn hand te laten eten. "Eat this, Tool", grijnst Gibbard Keenan terug naar de helleputten met de sterke singles "Soul Meets Body" (yep, de hele tent "padapadapapa"-de gezellig mee) en "Crooked Teeth". En toch overheerst het gevoel dat Death Cab nooit helemaal klaar zal zijn voor dit soort grote bedoeningen. Daarvoor is dit iets te weinig een livegroep.

In zijn oneindige wijsheid plaatst ’de Schuer’ daarna Manu Chao Radio Bemba Sound System en Damian "Jr. Gong" Marley tegenover elkaar. Het is het bekende verdeel-en-heers: je zult het maar aanzien dat de verenigde geitewollensokkendragers eventjes de wereld zouden verbeteren. Neen: scheid de reggaeliefhebbers van het pogolustige volkje en hou ze zo rustig. Het lukt Manu Chao op weinig overtuigende wijze, zoals u elders op deze pagina’s uitgebreider leest.

Ondanks de vele eetkramen is er rond de weide in de verste verte geen typisch "Fish & Chips"-kraam te bekennen. De lads die The Streets meebrachten blijven op hun honger zitten, het publiek kan daarentegen het buikje vol smullen. Mike Skinner was op Pukkelpop in 2004 zo straalbezopen dat zijn hele set in het water viel, dus hij weet dat hij iets goed te maken heeft. Met de hulp van een band en zijn maatje Fat Leo bouwt de Brit een indrukwekkend feestje waarbij het publiek geregeld opgeroepen wordt tot vertrouwen. De laatste keer dat wij ons blindelings op iemand verlieten, konden we drie dagen niet meer zitten (bir!) maar dat is een ander verhaal… Het publiek laat zich evenwel volledig inpalmen door een Skinner die scherp staat. Voor een lad is een belofte geen loos begrip en is een woord een woord. "Word!", dus.

Eigenlijk hebben Red Hot Chili Peppers twee songs: een funky trage, en een funky rappe. Vanavond krijgen we ze in gelijke delen geserveerd en gebeurt het al eens dat we denken "Hé, ze begonnen hun set toch al met "Scar Tissue"?" terwijl Frusciante eigenlijk "Californication" aan het inzetten is. We hebben hun beproefde formule om punkfunk en rock tot een ratjetoe te mengen met andere woorden stilaan een beetje gehoord. Als Anthony Kiedis er gewoontegetrouw vocaal weer een slag naar slaat, is het duidelijk dat de liefde over is. Een volle wei denkt er voorlopig nog anders over en schudt ontgoocheld het hoofd als bisnummers "Give It Away" en "Under The Bridge" door technische problemen van de setlist verdwijnen.

En dus doet dat publiek zelf maar de verdwijntruc tijdens afsluiters Black Eyed Peas. Twee jaar geleden stond het gezelschap veel vroeger op de dag, ditmaal zijn ze strategisch laatste zodat man en muis niet en masse zouden vertrekken. Sommigen houden het inderdaad een song langer vol dan anderen, maar de weide druppelt snel leeg terwijl het hiphopcollectief zijn show brengt. En dan kun je zeggen dat het een show is om U tegen te zeggen — de groepsleden hebben wel degelijk talent te over — het voelt vooral aan als schaamteloos poen scheppen. Het beeld van zangeres Fergie die haar borsten eens goed schudt, zegt het allemaal: tits ’n asses for the masses. Dit was routine die niet op een festival thuishoort, maar in een TMF-programma.

Legendarisch DJ Roger Sanchez mag nog de Marquee in vuur en vlam zetten, wij maken een eerste balans op. Donderdag was de dag van hiphop, rap en aanverwanten maar kende ook zijn gitaargeweld en als witte raven daartussen balanceerden de nerds van Death Cab For Cutie en de freaks van Kaizers Orchestra. Werchter startte als de karikatuur van een Amerikaanse high school, maar los van de vele wedgies die we te incasseren kregen, hoort u ons daar niet echt over klagen.