Werchter 2006 :: Slogans voor Yves Leterme

Dag drie: Het plaatselijke jeugdhuis

Het begint te wegen, maar dapper ploegen uw goddeauverslaggevers door over een weide die langzamerhand weer een onaangenaam geurtje begint te krijgen. En natuurlijk worden we weer veel te vroeg verwacht voor de nieuwste sensatie uit Led Zeppelinland. Stinkers of niet?

"De band is een en al achterhaalde riffs", schreven we over Wolfmother in een niet al te ver verleden. Veel meer is er immers niet nodig om de Aussie-rockers te omschrijven. Frontman Andrew Stockdale is behept met Jagger-ticjes en paradeert parmantig over het podium alvorens een nieuwe plundertocht doorheen ettelijke decennia muziekgeschiedenis (van Led Zeppelin tot White Stripes) in te zetten. Dit alles onder het motto: beter goed gejat dan slecht zelf verzonnen. De band komt er nog mee weg ook, getuige het enthousiaste herkenningsapplaus bij singles "Dimension" en "Woman". Een wissel op de toekomst voor Robert Plants oude band zijn deze jongens nog niet, maar met deze set bewijzen ze wel over het talent te beschikken om het nog ver te schoppen.

Ondertussen hebben dag één en dag twee al wat kunnen bezinken. Een mens kijkt met een beetje weemoed terug naar die dagen vol muziek en vertier en heeft intussen de kans gehad te lezen wat het meer geprivilegieerde journaille ervan vond. Dat is bijwijlen ontluisterend (zoek gerust zelf de fouten, algemeenheden en afgehaspelde verslagjes in publicaties allerhande). Een groot voordeel is dat wij de tijd hebben om her en der nog wat achtergrondinformatie op te zoeken en de concerten ook relatief ontspannen te ondergaan.

Dan bedenk je bijvoorbeeld dat Arctic Monkeys de eerste drie nummers lang weinig meer dan een geluidsbrij produceerden, en daarom wel erg bleek afstaken tegenover de andere gehypete debutanten op het festival. Zo’n geluidsbrij kan dan wel erg stoer staan in het plaatselijke jeugdhuis, op ’s werelds beste festival weigeren we dit te aanvaarden. Als Kaiser Chiefs van bij de eerste noten perfect juist kunnen klinken, kunnen de Sheffieldse schoffies dat met enige moeite ook.

Ja, het is punk en rommelig en rock-’n-roll, maar als dat de norm is, moet Arctic Monkeys zijn volgende platen ook niet glad laten producen. Met "Dancing Shoes" komt er eindelijk wat vuur en enthousiasme in de set, maar zelfs "I Bet You Look Good On The Dancefloor" klinkt afgehaspeld. Zelfs met een grenzeloze arrogantie en goeie songs blijft rommelige punk niets meer dan rommelige punk. Er is bovendien een groot verschil tussen attitude en — bij gebrek aan een zinniger houding — glazig over een wei kijken, al denkt de gemiddelde puber daar waarschijnlijk anders over.

Dan dus liever de Kaiser Chiefs. Ze willen niets van Engeland-Portugal missen, dus beginnen ze wat vroeger en spelen ze alles wat gebalder, maar een feestje bouwen blijft duidelijk het doel. Ook zij staan met een stuk of wat tenen in de punk, maar dan mét zin voor humor en show en een bij warm weer uiterst welkom ska-sausje. Zanger Ricky Wilson zal niet rusten voor we met zijn allen minstens even rood aanlopen als hij. Met "Nananana", "I Predict A Riot" en vooral "Oh My God" lukt dat ook wel. De wei gaat plat, en dat op het heetste van de dag. Ook fijn trouwens om te merken dat de drie nieuwe songs die ze speelden allesbehalve bleek afstaken bij de rest. We kijken nog reikhalzender uit naar het tweede album.

Jack White heeft een nieuw groepje, samen met maatje Brendan Benson. Met één album en nauwelijks een radiohit onder de arm kregen The Raconteurs een wel érg gevleide plek op de affiche. "Steady As She Goes" zit vroeg in de set, klinkt even fris als op de radio, maar de rest van de set stoot grotendeels op onverschilligheid, een sterke cover van "Bang Bang" daar gelaten. Onterecht trouwens, want Jack White is ook in een ruimere bezetting een fantastisch gitarist en schreef met Benson erg leuke songs bij elkaar. Op hun ruigste klonken The Raconteurs als Queens Of The Stone Age, op hun slechtste als een zeer goed op elkaar ingespeeld hobbygroepje, en op hun beste alsof The White Stripes verleden tijd zijn. Helaas was alles nog wat nieuw en onwennig voor het publiek. Hopelijk is dat anders als The Raconteurs straks op Pukkelpop spelen.

Ook op Pukkelpop straks, én op Dour, Boomtown en de tuin van uw tante: An Pierlé & White Velvet. Pierlé laat haar lief denken dat hij de baas is over de band, houdt vanzelfsprekend de touwtjes strak in handen (leer ons vrouwen kennen) en levert een warm en knus concert af dat het avondeten ronduit gezellig maakt. Wij kunnen maar niet genoeg krijgen van de uithalende accordeon in "Helium Sunset" en ook het prachtige duet "Closing Time" zendt wat aangename rillingen langs de ruggengraat.

Intussen is Engeland er behoorlijk bekaaid vanaf aan het komen tegen Portugal. De laatste strafschoppen zijn nauwelijks genomen, en Franz Ferdinand begint aan zijn uurtje. De Schotten dragen "Walk Away" en "Take Me Out" dan ook op aan Wayne Rooney: moeha. De Franzen doen wat we hen intussen al veel zagen doen: met strakke, puntige popnummers een festivalweide op hun hand krijgen. Ze deden het vandaag beter dan de vorige keren, maar hoe goed ze hun kunstje ook beheersen: volgende keer worden we toch graag weer verrast.

Allison Goldfrapp houdt van een beetje theater op zijn tijd. Licht-vunzig cabaret moet ook kunnen, getuige de aangebrande versie van "Train". Vier dames in bikini en wolfsmasker kruipen over elkaar en het podium, en Goldfrapp zelf laat een theremin onder haar jurk verdwijnen. Muzikaal zat dit overigens ook wel snor, maar toch bleek de lokroep van Placebo sterker (en die "Train"-act kon Goldfrapp toch niet overtreffen). De zomeravond was bovendien al zwoel genoeg: we zouden oververhit kunnen geraken.

Brian Molko is sinds zijn laatste Werchterpassage vader geworden en dat doet duidelijk iets met een mens. De groep speelt allesbehalve op veilig en draait er zowat het volledige nieuwe Meds door, waardoor van heel wat publieksfavorieten geen spoor op de setlist te vinden is: geen "Slave To The Wage", "Taste In Men", "Pure Morning" of "Nancy Boy" dus.

Net wanneer de set wat te obscuur en koel dreigt te worden, tovert Molko het verplacebode "Running Up That Hill" uit zijn hoed en smijt hij er "Special K" achteraan. Met een verschroeiend "Twenty Years" laat de groep ons zwaar onder de indruk achter. En dan te zeggen dat we sinds enkele jaren niet zoveel meer van Placebo moesten weten...

Ondertussen gaat de hemel in de Marquee open. Sigur Rós mag bij zijn tweede passage in vijf jaar meteen headlinen en bewijst dat ook elfjesmuziek op een massa-event kan gedijen. Een niet al te stil publiek ondergaat de pracht van "Glósóli" en "Sé Lest" (die hoempa-fanfare!), en met een daverend "Popplagid" wordt nog een langdurig applaus afgedwongen. Sigur Rós zorgde voor hét concert van Werchter.

dEUS had iets goed te maken na zijn beschamende passage op Pukkelpop twee jaar geleden. We gingen er dankzij het fantastische "Pocket Revolution" niet meer over zeuren, maar het contrast met het concert zaterdagnacht kon niet groter zijn. Bij deze mag de mantel der liefde er dus echt over. We zagen dEUS nooit beter dan op Werchter dit jaar. Barman en de zijnen lieten de chaos en noise op het juiste moment los, maar wisten vooral de structuur telkens weer terug te brengen.

Een geniale tweede gitarist en schaduwfrontman als Mauro Pawlowski is een godengeschenk. Hij heeft zich niet alleen de songs eigen gemaakt, maar weet de nodige accenten te leggen. De geslaagde mix van oude favorieten en nieuwe songs maakte het concert er alleen maar triomfantelijker op. De verwachtingen lagen hoog, maar ze zijn overtroffen. U las het ongetwijfeld al elders: dEUS is God, maar dan één die niet op zijn lauweren bleef rusten. Gevolg: met afsluiters als Sigur Rós en dit dEUS eindigde Werchterzaterdag héél erg sterk.