Werchter 2006 :: Slogans voor Yves Leterme

Dag vier: Ruzie met de kapster

Met de vele hoogtepunten van zaterdag in het achterhoofd vraagt een mens zich — voor de vierde dag op rij op weg naar een overbevolkt en oververhit stuk gras — wel eens af waarom hij niet gewoon in een luie zetel gaat zitten. Het zou een hoop geld uitsparen, maar we zouden dan wel de energie van een Hard-Fi- of Depeche Mode-concert moeten missen.

Eels had zin in een zomer op Europese bodem en dus werd een set voor de grote zomerpodia klaargestoomd. Geen strijkers dus, maar een terugkeer naar de rauwe zompige rock van de Souljacker-tour, weliswaar aangevuld met de nodige E-humor: op het podium wordt de man bijgestaan door een bonkige securityman die halverweg een ellenlang "Not Ready Yet" de sologitaar overneemt, vervolgens op aanwijzen van E handjes gaat schudden met het publiek (voorzien van een chirurgische handschoen — dat spreekt). Eels biedt een trucklading covers ("That’s Life", "I Put A Spell On You", "Jesus Gonna be Here", ...) maar allemaal in hetzelfde eenvormige drammerige jasje. Dit was plezant, maar muzikaal verkiezen we onze Eels wat melodieuzer en songgerichter.

Voor songs kunnen we iets later op dezelfde Main Stage terecht. Starsailor heeft een nieuwe cd uit en dus staat de groep op een zonnige dag halverwege de middag op Werchter. Dat is de afspraak met Herman. (In de oneven jaren zijn de kleinere festivals aan de beurt. Vorig jaar Lokeren, wij gokken op Marktrock voor 2007). James Walsh leidt zijn cohorten door een uitmuntende selectie liedjes en legt daarbij verrassend vooral de nadruk op debuut Love Is Here en — al iets minder — Silence Is Easy waaruit "hitje" "Four To The Floor" twee bewerkingen krijgt. Net zo lief imiteert hij immers de houseremix. Een echt grote groep zal Starsailor nooit worden, maar misvallen doet deze muziek ook nooit: het blijft een chou van ons.

Robert Plant mocht op basis van een goeie soloplaat en een verleden als sekssymbool en uitvinder van de heavy metal even een pensioentje komen innen. We onthouden goede versies van "Black Dog" en "Whole Lotta Love", merken alert op dat hij het hoge gekrijs toch niet meer uit zijn eerbiedwaardige strot krijgt en hebben er eerlijk gezegd geen idee van hoe de recente nummers in zijn set heten. Maar goed: "Whole Lotta Love" bangt ook bij 43 graden aangenaam head. Wij klagen niet.

Naar Hard-Fi keken we geen beetje uit. De drummer vertrouwde ons laatst nog toe dat de band na de verovering van het Verenigd Koninkrijk nu aan Europa begonnen was, maar niet zou rusten voor de hele wereld aan zijn voeten lag. Die branie vertaalt zich op het podium ook in een onvermoeibare inzet. Hard-Fi overtuigt.

Daar heeft Hooverphonic het een stuk lastiger mee. Niet dat Alex Callier en zijn ondergeschikten geen songs meehebben, maar waarom zij zó ontieglijk hoog op de affiche mogen, is behoorlijk onduidelijk, ook na dit optreden vol prachtige videobeelden en een Geike die duidelijk ruzie met haar kapster had gehad. De songs, vraagt u? Ach…

In afwachting van Depeche Mode zien we The Scissor Sisters vanuit de verte iets kitscherigs en uitermate gesmaakts met disco, homoseksualiteit en popmuziek doen. Een vrouwmens probeert het publiek met veel te lange en veel te vermoeiende monologen op te jutten, maar de muziek blijkt goed genoeg. En ja: ook hun versie van "Comfortably Numb" is coveren met stijl. Helaas niet de onze. Of toch niet als we nuchter zijn. (Nou ja, zo goed als.)

Maar toch liever Depeche Mode. Lange tijd heel fout, een tijdje erg hip, maar dan gesplit wegens drugs- en andere problemen. Nu echter weer bij elkaar. Gahan en co zijn overtuigend teruggekomen met een nieuwe plaat en headlinen vooral meedogenloos. De scepsis was voor het optreden voelbaar, maar langzaam ontdooide het publiek. Met het gouden duo "Personal Jesus" en "Enjoy The Silence" ging het publiek finaal plat voor de door sommmigen gedateerd geachte electropop. Aan het einde van set stond men zelfs tot ver achter de PA mee te zwaaien op "Never Let Me Down".

En daarmee moet een mens het doen: laverend tussen vuurkestook hier en daar banjeren we weg van de weide, het hoofd al bij de toekomst. Langzamerhand zullen de herinneringen weer vervagen, maar sommige dingen blijven in het hoofd gebeiteld. De extase toen Sigur Rós de spanning in "Popplagid" eindelijk losliet, de power waarmee Mogwai het publiek de Marquee uitbuldozerde, de triomftocht van dEUS… Elders overheerste vooral de degelijkheid zonder glans. Gezien de politieke peilingen lust het Vlaamse publiek daar pap van. De ’Schuer’ had zijn bands goed geïnformeerd dit jaar.

<>< Vorige>

[avp], [jbo], [mvm], [mvs] en [sco] | foto's goddeau-archief

5 juli 2006