Beans Featuring William Parker And Hamid Drake :: Only

Elke rechtgeaarde liefhebber van soul, funk en jazz zal al meerdere malen de haren ten berge hebben weten rijzen wanneer een hiphoptrack voorbij snelde. Het genre staat er nu eenmaal om bekend om schaamteloos andermans werk te plunderen zonder daarbij altijd even zachtzinnig te werk te gaan.

Beans, hiphopper in hart en nieren, heeft zich tot op heden altijd veel meer door electro laten inspireren dan het zogenaamde eigen erfgoed, maar met Only slaat hij een heel andere weg in, want hier overheerst een hele duidelijke jazzfeel. Het album past dan ook perfect in The Blue Series van het label Thirsty Ear, waar jazz, hiphop en elektronica met elkaar verbonden worden. In het verleden brachten niet alleen El-P maar ook Beans’ vorige groep Antipop Consortium een album onder het label uit, maar Beans zou Beans niet zijn mocht hij niet voor een wel heel aparte weg gekozen hebben. Op Only zijn het immers enkele jazzcats die Beans’ nummers een nieuwe interpretatie geven.

Voor dit album schreef hij de nummers waarna hij ze vrijgaf aan drummer / percussionist Hamid Drake en bassist William Parker om zo akoestische versies van de songs te krijgen. Dat het geen conventionele songs betreft wordt daarenboven duidelijk gemaakt door elk nummer met een willekeurig cijfer aan te duiden, gaande van "5" (het openingsnummer) tot "198", het laatste.

In "5" is de hand van Beans onmiddellijk duidelijk: de droge drumpatronen hebben weliswaar een warmere, want akoestische, klank maar blijven kenmerkend, de bas blijft bedeesd op de achtergrond. Ook in het tweede nummer, "1" getiteld, is de drum opnieuw allesbepalend, al mag de bas hier en daar wat meer ruimte opeisen. Toch rijst de vraag wanneer het echte werk zich zal openbaren, de prominente drum drukt alles naar de achtergrond.

Met "7" is het zover: elektronische klanken geven de toon aan waaronder de bas en vooral de drums een schijnbaar chaotisch ritme mogen plaatsen. Na drie minuten geeft Beans als mc eindelijk thuis: zijn typerende mitrailleerstijl van rappen verdwijnt echter even snel als het komt en laat de luisteraar met een wrang gevoel achter. "7" klinkt te veel als een sobere remix om blijvend indruk te maken. "4" start ook onder een mooi gesternte en laat een Beans in goeden doen horen. Het eerste echte nummer heeft echter lang op zich laten wachten.

Maar bij "3" zakt de pudding weer in elkaar: enkele leuke geluidsexperimentjes meten zich de air van een song aan, maar kiezen het hazenpad zodra de luisteraar iets in het snotje krijgt. "71" leidt de aandacht af met een knappe start en bouwt verder op een hypnotiserend ritme. Op "118" piept Beans eindelijk nog eens om de hoek maar in zijn element is hij duidelijk niet.

Het zou "20" oneer aandoen om te stellen dat de haast tien minuten durende song tien minuten te lang duurt, maar een iets kritischer oor had hier en daar wel een dood moment eruit kunnen knippen. Met "56" wordt een lome jazztrack van stal gehaald die wel knap klinkt maar nergens vernieuwend is. Met "198" brengt Beans een derde acte de présence, en ook al is zijn typerende rapstijl opnieuw nergens te bekennen, toch behoort deze track tot zijn knapste werk.

Het The Blue Series-label maakt sowieso duidelijk dat men zich niet aan een reguliere plaat verwachten moet, maar Beans lijkt zich er op een drafje van afgemaakt te hebben. Het idee om elektronisch geprogrammeerde beats te hertalen naar akoestische klanken klonk veelbelovend op papier maar stierf deze maal een oneervolle dood. Een slechte plaat is Only niet geworden, maar behalve als voer de fans van Beans en / of The Blue Series valt hier bitter weinig te rapen. De berg heeft een muis gebaard.