Madensuyu :: ''Muziek is een levensstijl, geen achtergronddeuntje'' |
|
|
|||
 goddeau: Madensuyu bestaat al zeer lang. Hoe is de groep in al die jaren geëvolueerd?PJ: "Tja, we bestaan al een jaar of twaalf, denk ik." Stijn: "Veertien, kan dat? Sinds 1992 ongeveer." PJ: "Ja, zoiets, van toen we een jaar of dertien/veertien waren. Stijn had een gitaar gekocht en ik een drum. We hebben nooit les gevolgd, maar zijn samen geëvolueerd. Zo leer je je instrument zelf bespelen. Al klinken we niet drastisch anders dan in het begin." Stijn: "We zijn al vanaf het begin onze eigen stijl begonnen te ontwikkelen. We hebben bijvoorbeeld nooit covers gespeeld. We zijn gewoon begonnen met spelen, vaak improvisaties van úren, jezelf naar een trance spelen." goddeau: Jullie worden al eens in het postrock-hoekje geduwd. Voel je je daar in thuis? PJ: "Ik ben eigenlijk niet mee met al die termen. De groepen die dan meestal aangehaald worden als er vergelijkingen gezocht worden, zijn echter serieuze complimenten, al zien we zelf niet altijd de gelijkenis." goddeau: Door wie ben je zelf beïnvloed? PJ: "Voor mezelf zijn de invloeden behoorlijk ruim. Als iemand met volle goesting met muziek bezig is, is dat voor mij al voldoende, wat de context ook is." Stijn: "Het eerste stuk muziek dat mij overdonderde, was Amadeus van Mozart, waardoor ik nu eigenlijk alleen nog maar naar klassiek luister. Ik ben dan ook echt helemaal niet mee met al die hedendaagse stromingen en genres." PJ: "Bij mij was dat Olivia Newton-John." goddeau: Zijn je voorkeuren sindsdien nog geëvolueerd? PJ: "Ik heb veel dingen ontdekt in de platenkast van mijn ouders, zoals de Dire Straits, al hoor ik dat niet allemaal even graag. (lacht) Wat ik wel echt goed vind, zijn artiesten als Otis Redding en Velvet Underground – vooral oude dingen eigenlijk. Maar toen we onlangs na een optreden in Hasselt over een lege autostrade naar huis reden, hebben we Grandaddy superluid opgezet. En dat is toch een groep van nu, al zijn ze inmiddels gestopt. Eigenlijk moet je na het beluisteren van een plaat kunnen zeggen: Merci, gasten. Dan zit het goed." goddeau: Probeer je dat ook te bereiken met jullie platen? Stijn: "We willen iets achterlaten. A Field Between is opgebouwd rond het idee dat er een ’voor’, een ’tijdens’ en een ’na’ is. En hopelijk hebben de mensen het gevoel dat ze iets meegemaakt hebben nadat ze de plaat beluisterd hebben." goddeau: Weet je dan al op voorhand waar je naartoe wil als je zo’n plaat maakt? Stijn: "Nee, dat komt pas onderweg. Als we voelen dat het moment er is en we zien dat het geheel klopt, dan gaan we ervoor. Het kan dus goed zijn dat de volgende plaat weer een e.p. is, als we weer pakweg vier nummers hebben die een uitgelijnd geheel vormen. Voor ons is het de intensiteit die telt. En het is vooral belangrijk hoe je het hoort, denk ik. We willen echt de instrumenten laten spreken én de stilte een beetje laten binnenkomen. Je kunt de stilte er ook uit laten, maar voor ons is die even belangrijk als de muziek zelf." PJ: "We organiseren ook luistersessies, in beperkte kringen. Dat maakt het allemaal veel moeilijker, want iedereen heeft uiteraard een heel eigen mening over de muziek. Dat is handig om te weten hoe de nieuwe nummers overkomen. Zelf ken je de muziek door en door omdat je die live speelt en er constant mee bezig bent. Je zit er zo veel naar te luisteren, dat je er zelf geen afstand meer van kunt nemen." 19 juli 2006 |
Meer Madensuyu
Meer interviews
Meer op Goddeau.com
|
||
