 goddeau: Zijn zulke luistersessies geen angstig moment? Je openbaart je muziek voor het eerst aan andere mensen.
PJ: "Op zich wel. Al is het best tof om daar bij te zitten. Je kent die mensen en je luistert eigenlijk via hen. Ze hoeven eigenlijk zelfs niets te zeggen. Wij willen gewoon met iemand anders eens naar die muziek luisteren om het zo uit een ander perspectief te bekijken. Al doet het uiteraard heel veel deugd als ze positief zijn."
Stijn: "Ze zijn ook zeer kritisch hoor. Maar dat is goed."
PJ: "Bij Adjust We was er iemand die vond dat er in geknipt moest worden. Maar dat kun je niet doen. Het was ook een zeer raar iemand, we hebben hem daarna ook niet meer uitgenodigd." (lacht)
Stijn: "Dus nu zit er nog maar één iemand."
PJ: "We hebben sowieso wel vertrouwen in wat we zelf doen, maar het is altijd afwachten hoe het publiek gaat reageren. Als we een nieuw nummer hebben en we spelen het voor de eerste keer live, dan is dat met een klein hartje."
goddeau: Wat is de betekenis achter een nummer als "No Why No Wow"? Stijn: "Voor mij is verwondering zeer belangrijk. Als je niet openstaat voor dingen, ga je ook niet verwonderd raken en ga je ook niet als persoon groeien."
PJ: "Dat betekent het voor mij ook. Maar de tekst is eigenlijk vree persoonlijk. Ik denk dat Stijn ook niet altijd weet wat de teksten willen zeggen."
Stijn: "Soms, min of meer."
goddeau: Je weet niet altijd waar PJ’s teksten over gaan?
Stijn: "Neen, net zoals hij niet altijd weet waar mijn dingen over gaan."
PJ: ""We’ve gone één-nul" snap ik nog steeds niet" (lacht).
goddeau: Huh?
PJ: "In de tekst van één van de nummers komt er een stuk voor "we’ve gone ewall", een militaire term voor desertie. Een gast die we kennen verstond altijd "één-nul" en belde ons op om te zeggen dat hij toch een kleine bedenking heeft bij een van de teksten. Die kerel komt óók niet meer naar de luistersessies." (lacht)
goddeau: Zijn jullie altijd een duo geweest?
PJ: "We zijn begonnen met ons tweeën, plus Stijns neef op de bas. Na een jaar of zes is die gast weggegaan omdat hij meer met jazz bezig wilde zijn. Daarna hebben we nog twee bassisten gehad, waarvan de laatste voor één dag. Toen werd het voor ons duidelijk dat wij de kern van Madensuyu zijn.
Stijn: "Als er nu nog iemand bij zou komen, zou het allemaal te traag vooruit gaan. We zouden te veel moeten communiceren om duidelijk te maken waar we naartoe willen. De keuze is gemaakt, het is wij twee of het is niks."
goddeau: Zit er een langetermijnplan achter Madensuyu?
Stijn: "Heel ons leven, zeker? En ik hoop zelfs langer dan dat. De platen die we maken, zouden echt tijdsdocumenten moeten zijn. Zodat je, als je zoveel jaar later naar een plaat luistert, weet dat het ooit zo heeft geklonken."
goddeau: Als de e.p. uitverkocht is, gaan jullie dan opnieuw staafjes zagen?
Stijn en PJ: "Neen"
PJ: "We krijgen soms mails met de vraag of we nog exemplaren hebben van Adjust We, maar ze zijn op. Zelf heb ik er eentje, maar die wil ik zelf houden."
Stijn: "Zolang we fris in ons hoofd blijven, zie ik ons met deze band doorgaan. Als je je begint af te sluiten als persoon, heeft het nog weinig zin hiermee door te gaan."
PJ: "We hebben ook nooit in een andere groep gespeeld. Het is echt Madensuyu voor ons."
Stijn: "Muziek is een levensstijl voor ons, geen achtergronddeuntje."
19 juli 2006 |
|
