Lalalover :: ''Je moet toch een beetje geschiedenis proberen te maken?''

Vergeet Brad Pitt en Angelina Jolie: de meest sexy act van het moment is ongetwijfeld Lalalover, de nieuwe groep rond Tom Kestens (ex-Das Pop). Kestens liet de rockmuziek achter zich en serveert nu soul die bol staat van de shakende heupen en botergeile beats.

Dat het wel snor zat tussen Lalalover en Vlaanderen was al langer duidelijk. De aanstekelijke radiohits "Troubles and Fights" en "Up There So High" worden al maanden grijsgedraaid en deze zomer gaat de veroveringstocht gewoon verder. Lalalover heeft immers alles om uit te groeien tot dé festivalsensatie van dit jaar.

goddeau: De pers is bijna unaniem lovend over je debuutplaat. Een mens zou van minder beginnen te zweven.
Kestens: "Er was een journalist die schreef dat ik muziek speelde met een publiek van kinderen in mijn achterhoofd. Dat vond ik een van de mooiste complimenten die ik al heb gekregen. Volgens mij wil dat zeggen dat het erg puur klinkt, zonder indruk te willen maken, zonder pose. Een publiek van kinderen heeft het meteen door als je niet honderd procent jezelf bent. Dat lijkt eenvoudig, maar dat is het niet. Het allermoeilijkste is om een simpele song te schrijven."

goddeau: Ook niet evident is de gevaarlijke combinatie tussen vrolijke melodieën en sombere teksten. Veel artiesten vergalopperen zich daarin.
Kestens: "Dat is typisch voor wie ik ben. Ik ben een echte positivist. Voor mij is het glas altijd halfvol, maar als ik de dingen dan van op een afstand bekijk, word ik toch ook erg kritisch voor mezelf. Op het melancholische af zelfs. Ik wil grooven, ik wil een sexy leven leiden, maar zonder daarbij de essentie uit het oog te verliezen. Zeker met dit soort muziek is dat niet evident. Mensen willen vaak dat je een bepaald, cool imago hebt. Er zijn er die dat dan extra hard proberen, maar met dat soort mensen heb ik altijd al medelijden gehad. Het zijn juist degenen die niet proberen indruk te maken: those are the cool guys."

goddeau: Bij Das Pop stond je iets meer op de achtergrond. Heb je er nooit aan getwijfeld of je zelf wel het charisma van een frontman zou hebben?
Kestens: "Das Pop was voor mij eigenlijk een leerschool. Ik kon rustig dingen uitproberen en zien wat me wel en niet lag, maar eigenlijk wilde ik altijd al de frontman van een groep zijn. Toen ik achttien was, hebben ze me een contract aangeboden, maar dat heb ik toen geweigerd omdat ik niet vond dat ik daar klaar voor was. Ik zou iedereen aanraden om over dat soort dingen toch eerst een paar keer goed na te denken. Er zijn te veel artiesten die denken: "Ik zal eens even een plaatje maken". Maar zo werkt het niet. Je moet toch een beetje geschiedenis proberen te maken met je muziek, al was het maar voor jezelf. Waar ben je anders mee bezig? Uiteindelijk zijn aan het eind van de dag je songs je enige vrienden, en ikzelf wil in die vrienden liever niet teleurgesteld worden."

goddeau: In De Verenigde Staten krijgen bands die muziek zoals de jouwe brengen meteen een gigantische marketingmachine achter zich die de weg naar de wereldhits openlegt, terwijl dat hier niet echt het geval is. Hoe frustrerend is zoiets?
Kestens: "Wij Belgen zijn nu eenmaal heel bescheiden, maar dat is niet altijd terecht. Ik heb gewerkt met Brady Blade, een van de beste drummers ter wereld, die onder meer speelde met Emmylou Harris en Bob Dylan. Hij zei me: ’I know a lot of guys that can do half the things you can and they call themselves top producers’. Dat heeft mijn ogen wel geopend. Ooit wil ik in Amerika mijn kans wagen als producer, maar voorlopig is het daar nog te vroeg voor. Ik hoop ook echt dat het succes van groepen als Gabriel Rios, Moiano en Arsenal op termijn heel grote proporties aanneemt, die gasten kunnen het. Maar ja, voorlopig zijn wij nog altijd ’les petits Belges’ hé. Gelukkig is de wereld kleiner aan het worden."