Stuart A. Staples :: ''Je loopt je songs achterna''

goddeau: Jullie debuteerden in 1994 als een anomalie. Zo tussen de jonge Blur en nog jongere Supergrass in viel "No More Affairs" behoorlijk uit de toon, toen ik jullie voor het eerst zag op MTV’s 120 Minutes.
Staples: "Zo voelden wij het ook aan. Wat we brachten, was gewoon langzaamaan gegroeid door de mix van onze persoonlijkheden en kreeg een eigen leven. Het ging ons niet om wat goed of fout was: het grootste gevoel was één van de vrijheid om met ons zessen muziek te maken. Later veranderde dat: als je doorgaat, krijg je bagage. Je ontwikkelt rollen binnen de band waar sommigen gelukkig mee zijn en nog moeilijk uit stappen,…daar heeft het allemaal mee te maken. Terwijl alles er gewoon uitvloeide met die eerste plaat: we hadden gewoon plezier. Die eerste twee albums kloppen nog altijd voor mij. Het was een moment waarop we als groep samen klikten en iets maakten dat we ons nooit hadden kunnen inbeelden. We waren ons daar erg bewust van."

goddeau: Hoe zou het voelen als er nu opnieuw een Tindersticks-album kwam: als een reünie of gewoon als een voortzetting na een korte pauze?
Staples: "Ik zou het niet willen doen als het een reünie was. Je hebt maar een aantal uur per dag en ik wil zoveel dingen doen. Er moet iets zijn dat je ertoe drijft. We hebben allemaal nog contact met elkaar al zijn we bezig met ons eigen ding, dus…"
"Het was iets bijzonders wat we hadden, maar ik denk dat we ons vastgeprikt voelden in een hokje waar we niet meer uitraakten. Als we samen speelden, ontstond één bepaald geluid en ik bereikte een punt waarop ik iets anders wilde en op andere manieren wilde gaan werken."
"Vroeger zou ik de songs naar de groep hebben gebracht en zouden we gezocht hebben wat er mee moest gebeuren. Dat is fijn: spelen met mensen die onverwachte dingen doen waar je zelf nooit aan had gedacht. Dat inspireert. Nu, met Leaving Songs, was het voor het eerst mijn opdracht de songs volledig af te schrijven en een idee te hebben waar ze heen gaan. En om over de arrangementen na te denken. Ik liet niet los, tot op het punt waar ik tevreden was."

goddeau: Vorig jaar kwam Bareback uit, een verzameling videoclips die cineast Martin Wallace maakte voor Tindersticks. Daar sprak behoorlijk wat humor uit bij momenten. Een manier om je triest imago te counteren?
Staples: "Zeker niet bewust. We hebben gewoon een erg leuke relatie met Martin waarbij veel gelachen wordt. En bij het schieten van die video van "Rented Rooms", bijvoorbeeld, waren we verschrikkelijk cynisch: we hebben toen hopen geld uitgegeven aan die video, enkel en alleen om duidelijk te maken hoe belachelijk het was om hopen geld aan een video te besteden. Ach, ooit irriteerde dat triest imago me misschien wel, maar dat ligt achter me. Ik weet wat ik wil, wat ik moet doen en waarom ik het doe. Dat is nu eenmaal mijn ding, ik heb niet echt een keuze. Ik kan het niet veranderen."

Stuart A. Staples treedt op 6 augustus samen met Isobel Campbell op in het Openluchttheater Rivierenhof in Deurne.