Dresden Dolls :: ''We hebben geleerd meer begrip voor elkaar te hebben''

"Deze band stopt niet met spelen vooraleer iedereen overtuigd is", vertrouwde hun promoman ons toe na ons vorige gesprek met Amanda Palmer van Dresden Dolls. En zo is het ook: er werd hoogstens even gepauzeerd om het tweede album Yes, Virginia… op te nemen en ondertussen is de groep alweer een half jaar op tour. Na een afgezegde passage op Pukkelpop vorig jaar, staat de groep er dit jaar wel.

Palmer zelf krijgen we geen tweede keer te zien. De zangeres is vandaag wat ziekjes, en dus neemt drummer Brian Viglione alle interviews op zich. Zonder bolhoed en witte schmink zit hij nauwelijks herkenbaar voor ons. Het is een uitgelezen kans om hem zelf eens te vragen wat er zo fout liep vorig jaar dat hij halverwege de zomertour de groep tijdelijk verliet.
Viglione: "Ik had een complete burn-out. Als ik toen nog een maand was doorgegaan met optreden, was ik gekraakt en definitief uit de band gestapt. Ik had een break nodig, even ontsnappen. De nieuwe plaat zou er onder geleden hebben, mocht ik dat niet gedaan hebben — als ze er al zou zijn gekomen. Het was dus een beschermingsmaatregel: ik heb hulp gezocht zodat ik terug in mijn plooi zou zijn gevallen wanneer we de studio introkken, want ik wilde de boel dan niet saboteren. Ik heb van fans kwaaie mails gekregen: wie ik wel dacht te zijn om af te zeggen. Mijn reactie? "In geen miljoen jaar ga jij kunnen begrijpen wat het is om dit soort job te doen. So suck it.’"
"Ik had absoluut psychologische hulp nodig. Het waren dan ook een fucked-up eerste vier jaar. Ik moest met heel wat zaken in het reine komen. Mijn relatie met Amanda is behoorlijk ingewikkeld en heel die levenstijl er nog eens bovenop veroorzaakte spanning en verwarring. Soms heb je gewoon ruimte nodig, maar wij waren quasi-non-stop aan het optreden sinds herfst 2003. Dat eiste zijn tol na een tijd. Dan ben je gewoon een robot, heb je geen voeling meer met jezelf of met de wereld rond je. Dan moet je er even uit. En nu heeft Amanda er meer last van dan ik. Nu kijkt zij er naar uit om naar huis te gaan en te schrijven."
goddeau: Nochtans was dat ongebreideld blijven toeren wel jullie plan min of meer?
Viglione: "Yeah. Dat is het soort plan dat je maakt, maar dan knal je dus plots toch tegen de muur. Er gebeurde zoveel en zo snel, dat ik het gepusht en gepusht heb zover ik kon. Tot ik brak eigenlijk. En toen stapte ik er even uit, raakte weer op mijn pootjes, we maakten een kick-ass plaat en hier zijn we: doing it all over again." (schatert)

goddeau: Yes, Virginia… klinkt als een plaat die gegroeid is uit het vele optreden. Alsof jullie aanvoelden dat een paar goeie rockers erbij nog wel mocht.
Viglione: "Absoluut. En tegelijk was het ook gewoon een gevolg van het feit dat Amandas stijl veranderd is, nu ze de drums in haar songschrijfproces heeft geïntegreerd. Ze denkt veel ritmischer: het mag meer rechtdoor gaan in plaats van gewoon maar de piano meanderend haar grillen te laten volgen op een willekeurige manier. Yes, Virginia… is een goeie weerspiegeling van waar we nu als een band staan. De rock-’n-rollenergie die er in zit, komt uit het vele toeren, maar ook uit de beslissing dat we de sound wilden uitkleden."