|
Zo rond de negentien zijn ze en ze maken prettige punky poprock die het midden houdt tussen Nirvana en Oasis: The Subways. Om het net dat tikje interessanter te maken vroeg frontman Billy Lunn zijn liefje Charlotte Cooper om te komen bassen. Relaties op de werkvloer, het kan goed komen: u leest het hier.
 goddeau: Jullie waren zes jaar toen Nevermind uitkwam. En toch noemen jullie het samen met Definitely Maybe als één van jullie grootste invloeden. Eigenlijk zou Nirvana voor jullie oudesokkenmuziek moeten zijn.
Lunn: (schatert) "Never! Ja, ze zijn er altijd geweest, maar die plaat is een hoeksteen van de moderne muziek. En zelfs toen ik nog maar zes jaar oud was, betekende muziek al alles voor me. Ik herinner me dat ik voor de stereo zat en bijvoorbeeld Dylan-cd’s bleef spelen tot ik elk woord kende van "Subterranean Homesick Blues" en "Maggies Farm". Muziek is voor mij met mijn vroegste herinneringen verbonden."
"Nevermind was zo krachtig en gek. Er stonden briljante melodieën op, wat echt belangrijk voor The Subways is. We willen rocken, maar we zijn niet bang van een goeie melodie."
goddeau: De titel van jullie debuut — Young For Eternity — klinkt als een fors Here we are now-achtig statement.
Lunn: "Ik kwam op de titel toen ik in de linnenkamer van een hotel werkte met een paar oude zure pruimen die mijn leven een hel maakten. Ik wilde zo niet worden: klagerig en vastgeroest. Hopelijk blijf ik als ik zo oud ben dat open perspectief houden. De titel slaat op eerlijk zijn, en echt, en puur."
goddeau: Hope you die before you get old?
Lunn: "Oh neen, ik wil andere mensen hun woorden niet pikken. Ik wil gewoon niet cynisch oud worden, maar ik wil best oud worden. Ik wil dat dit ding binnen in me behouden, dat ik nog altijd verwonderd kan zijn over wat het leven mijn richting uit smijt. Daar slaat Young For Eternity op, over eerlijk, open en fris van geest zijn." goddeau: Billy, je zei ooit dat je jezelf wel met rockmuziek ziet kappen na een derde plaat.
Cooper: "Je moet echt stoppen met onzin te vertellen in interviews, Billy." (lacht)
Lunn: "Ik herinner me niet dat ik dat gezegd heb hoor! Maar het is zo: de meeste bands stoppen best na hun derde plaat, daarna gaan ze zichzelf herhalen." goddeau: Je nam ook de naam van je grootvader aan als eerbetoon aan hem?
Lunn: "Ja. Josh (Morgan, drummer en broer van Billy, mvs) nam de familienaam van mijn vader aan, ik die van mijn moeder. Mijn grootvader langs moederszijde was erg artistiek en moedigde me aan die kant van mezelf ook te ontdekken. Die naam aannemen was belangrijk voor me. En neen: het was niet omdat ik niet verward wilde worden met Billy Corgan. Ik wil best verwisseld worden met hem, maar na de scheiding van mijn ouders voelde ik me gewoon het dichtst betrokken bij mijn moeder. Ook dat is een grote reden."
2 augustus 2006 |
