Sleepingdog :: ''De volgende keer maak ik een moddergeile r&b-plaat''

“Deze plaat gedijt het best op een zomeravond met onweer”, zei Chantal Acda tijdens ons vorige interview over de laatste plaat van haar band Chacda. Laat het de avond van dit gesprek net zo’n zomeravond zijn, waarop donderslagen als ’s zomers langgerekte boeren klinken. Toch praat ze nu vooral over haar soloproject Sleepingdog, waarmee ze uiterst intieme liedjes heeft uitgebracht die ze gezworen had voor zichzelf te houden, wegens “veel te persoonlijk”. Gelukkig is ze op dat idee teruggekomen.

goddeau: De titel is dan ook niet toevallig gekozen. Je geeft jezelf echt wel bloot.
Acda: "Ja. Mensen hebben misschien wel door dat ik me kwetsbaar opstel, maar ze weten toch niet waarover ik zing. En als ze dat dan vragen, kan ik daar moeilijk op antwoorden. Ze zijn zó spontaan geschreven. Ik heb echt geen enkele tekst volledig uitgeschreven, ik ben gewoon gaan zingen en spelen, bijna alles is in één take opgenomen. Alles komt gewoon als een stroom uit een poel diep in mij. Dat maakt het zo persoonlijk. Ik heb over bijna niks echt nagedacht."

goddeau: Je werkt her en der met computer- en andere geluidjes. Zit daar toch geen beredeneerd knip- en plakwerk achter?
Acda: "Weet je hoe dat bij mij gaat? Ik kan helemaal niet met computers werken. Ik neem iets op, wat een file op mijn computer wordt. Daar knip ik dan, al dan niet per ongeluk, een stukje uit, neem er dan iets over … En als dat goed klinkt, komt het op de plaat terecht. Daar komt echt veel toeval bij kijken. Ik ga naar mijn kelder, pak mijn gitaar of iets anders, speel iets, dan speel ik een laag daarover en daarover nog een laag … Een half jaar later pik ik dat dan weer op, probeer ik wéér enkele nieuwe dingen uit en zo gaat het altijd maar verder. En dat allemaal met het idee dat niemand anders het ooit te horen zou krijgen. Mocht ik dat op voorhand wel bewust geweten hebben, hadden sommige dingen misschien wel anders geklonken."

goddeau: Zou het echt zo’n groot verschil maken?
Acda: "Bij mij is het helemaal niet de vraag of ik muziek moet uitbrengen voor een ander. Dat is heel egoïstisch, maar ik moet gewoon muziek maken voor mezelf. Als ik dat niet doe, word ik gek, dan voel ik me zo raar … Daarom ben ik ook wel een beetje bang voor de volgende plaat. Als je weet dat je je werk gaat uitbrengen, ga je toch meer nadenken — "Goh, ik zal toch maar een goede microfoon gebruiken", of zo. Ik gooi echt alles in mijn muziek waar ik niet over praat met mensen, en als ik dan even wat muziek heb gemaakt, voel ik me weer heel erg fijn. Dat is gewoon een drug, ik doe dat puur voor mezelf."

goddeau: Is jouw muziek dan een tegengewicht voor het oppervlakkige van elke dag? Zoals je hier nu zit, ben je weer lacherig en vrolijk, terwijl je op je plaat zwaarmoedigheid ventileert.
Acda: "Ik heb in een heel grote mate twee kanten — zoals bijna iedereen dat heeft, denk ik. In mijn muziek toon ik veel meer kwetsbaarheid dan aan veel mensen, omdat ik mensen niet snel vertrouw. Als ik iemand echt vertrouw, herkent die mij ook wel in mijn muziek. Ik ben heel voorzichtig met mensen. Je moet je op een bepaalde manier tegen mensen gedragen zoals mensen zeggen dat je je tegen elkaar moet gedragen, en dat is net waar het voor mij moeilijk wordt."