Sleepingdog :: ''De volgende keer maak ik een moddergeile r&b-plaat''

goddeau: In welke mate speelt je dat parten? Frustreert dat jou?
Acda: "Kijk, ik heb enkele maanden geleden met Daniel Johnston gespeeld in Parijs. Ik wist, erg genoeg, niet wie hij was, maar na de soundcheck kwamen de traantjes al in me op. Zó mooi. In die periode dacht ik echt regelmatig aan stoppen, ik voelde me erg onzeker omdat ik dacht dat ik niets echt goed kon, geen enkel instrument goed kon bespelen. Hij heeft dat helemaal omgegooid. Hij heeft enkel zijn gevoel, dat zijn pure emoties. Technisch gezien kan hij niets, en daardoor kan hij zoveel meer dan wie ook! Hij is sociaal niet makkelijk: hij keek de hele dag niemand aan, zei werkelijk niks … Maar na mijn optreden kwam hij naar me toe en hij was echt geëmotioneerd door wat ik had gedaan. Hij gaf me een hand, keek me zowaar aan en zei: "You did something really special." Nou, daar was ik echt niet goed van. En als ik nu eens onzeker ben, denk ik daar aan."

goddeau: En wat als je je door zeer technische lui zou laten omringen? Zou die onzekerheid dan niet verminderen, of voelt die muziek dan niet meer aan dat ze van jou is?
Acda: (denkt na) "Moet dat wel, denk ik dan, als dat impulsieve net mijn kracht kan zijn? In Nederland heb ik een project gedaan voor November Music met jazzmuzikanten die liedjes van Blimey uitvoerden. Die zijn echt heel technisch, terwijl ik de enige was die geen muziek van een blad kon lezen. Maar het is me wel gelukt om hen allemaal achter me te krijgen, omdat ik erin slaagde een nummer heel spontaan te zingen. En als je dat van zulke mensen gedaan krijgt, kan ik toch iets goeds doen. Ik heb me daar zo lang onzeker over gevoeld, ben zo vaak omringd geweest door mensen die alles gewoon supergoed kunnen. En eigenlijk kluns ik maar wat aan, maar misschien moet het zo wel, in plaats van te blokkeren door te panikeren dat ik sommige dingen niet kan. Nu besef ik dat ik echt wel mijn ding kan doen en dat voelt goed."

goddeau: En jouw ding is eigenlijk muzikale tristesse, hoe blij je je ook voelt?
Acda: "Mijn liedjes blijven altijd wel melancholisch klinken, dat ben ík gewoon. Ik leef me dan echt in dat ik nog een kindje ben en zo … Ik zal nooit echt blije dingen maken. Ik probeer dat echt hoor, maar het lukt me gewoon niet."

goddeau: Heb je dan geen schrik dat je zo vastgeroest geraakt in een verwachtingspatroon van mensen? Dat er van beide kanten gewenning optreedt?
Acda: "En daarom ben ik op dit moment bezig met r&b-liedjes voor Chacda! (hilariteit) Ik meen dat serieus. Ik ben echt aan het experimenteren met elektronica, ik heb instrumenten gekocht die een vrolijkere inslag kunnen geven, terwijl ik met mijn stem alles nog zal kunnen doen wat ik wil. Misschien wordt de omgeving daaromheen minder donker. Ik voel me gewoon een stuk beter, ik heb gewoon zin om meer van die moddergeile "ooh baby, take me"-liedjes te maken. (lacht)"

goddeau: De puzzelstukjes in je hoofd passen stilaan beter in elkaar?
Acda: "Ik ben altijd heel hard voor mezelf geweest, altijd meer en beter, harder, anders voelde ik me zwak. Tot mijn neef zelfmoord heeft gepleegd, precies een jaar geleden nu eigenlijk. Dat was echt omdat hij gevoelig was, hij snapte veel dingen niet. Hij had het gevoel dat hij hier niet mocht zijn. Dat gevoel heb ik eigenlijk ook wel veel. Maar op dat moment heb ik echt tegen mezelf gezegd dat ik wel dingen kan, dat ik rustiger mag leven, dat ik kan leven van dag tot dag en dat ik niet met een planning bezig moet zijn om te zien wat ik op een bepaalde leeftijd bereikt heb. Ik ben eindelijk minder moe in mijn hoofd."