Lily Allen :: Alright, Still…

Het internet was jarenlang een pijnlijke doorn in het oog van platenfirma’s. Meestal illegale downloadprogramma’s zoals Napster, Soulseek of Limewire kelderden hun cd-verkoop. Met muzikale weblogs als MySpace lijkt er een kentering te komen en zou het internet wel eens tot de grote redder van de muziekindustrie kunnen uitgroeien.

MySpace sloeg in als een komeet op het muzieklandschap: op enkele maanden tijd werd de weblog met honderd miljoen gebruikers over de hele wereld de populairste virtuele gemeenschap. Het concept is even simpel als geniaal: een artiest maakt zijn eigen blog aan en plaatst er zijn zelfgecomponeerde muziek op. Luttele seconden later kan de hele wereld kennismaken met zijn of haar creativiteit. Weg met allerhande soundmixshows, rockrally’s of demopolls.

Aldus verging het ook Lily Allen, een eenentwintigjarig Brits zangeresje van wie de MySpaceblog op enkele maanden tijd miljoenen luisteraars lokte. Onder hen bevond zich een gewiekste platenbons van EMI die Lily prompt een platencontract aanbood. En zo groeide het bakvisje in geen tijd uit tot "de Madonna van de iPodgeneratie", althans volgens de Britse tabloids.

Het moet evenwel gezegd dat de in reggae en dub gedrenkte pop van Allen bijzonder fris en dartel klinkt. Ver weg van de Amerikaanse bimbopop — Britney Spears, Jessica Simpson en andere zingende borstimplantaten — vertoont het geluid van Alright, Still… nog de meeste gelijkenissen met dat van het Noorse popprinsesje Annie. De teksten zijn vaak tongue in cheek en gestoeld op de leer van het Britse naturalisme. Zo schudt Lily in "Knock ’em Out" kordaat een wanhopige jongen af: "And no you can’t have my number. Why? Because I lost my phone". In het weinig verhullende "Not Big" klinkt het "I’m gonna tell them that you’re rubbish in bed now, and that you’re small in the game".

"Shame For You" lijkt weggelopen uit het draaiboek van Chicago: de bigband vormt een solide basis voor Allens kleurrijke stemcapriolen. "Take What You Take" begint erg spannend met een funky De La Vega-gitaartje, maar neigt na het bigger than life refrein net iets te veel naar belegen stadionpop à la Robbie Williams. Wel erg geslaagd is "Alfie", een moraliserend zedenlesje voor de kleine broer: "Now how the hell do you ever expect that you’ll get laid, when all you do is stay and play on your computer games."

Dit blijft natuurlijk in de eerste plaats pop, met de p van plezier en zonder erg veel diepgang. Wie de laatste Scott Walker achterstevoren kan meefluiten of de vaat droogt op de tonen van Thom Yorkes Eraser, zal hier niet veel plezier aan beleven. Liefhebbers van Becks Midnite Vultures of de geezerfunk van The Streets weten bij deze waar ze hun verse portie muzikaal vertier kunnen halen.

Lily Allen mag dan wel de eerste ster zijn die door MySpace gemaakt werd, met Alright, Still… bewijst het rebelse zangeresje dat het medium waarmee je de luisteraar bereikt niet van primordiaal belang is. Want net als Arctic Monkeys of Gnarls Barkley, die andere internetrevelaties, komt het erop aan goede muziek te maken die aanslaat bij het publiek. Allen maakt onbeschaamd pop in haar meest pure vorm. Alright, Still… staat bol van de zonovergoten deuntjes, onschadelijk gemaakt door zonnemelk factor 50, waardoor je urenlang kan genieten zonder je eraan te verbranden.