The Pipettes :: ''We willen onze vrouwelijkheid vieren''

Drie fris ogende meiden die, gekleed in retrojurkjes, met guitige danspasjes ondeugende songs zingen over jongens de bons geven, seks en feestjes bouwen. Op zich niks nieuws, maar zoals gewoonlijk is het de muzikale verpakking die het verschil maakt. The Pipettes bezorgen je een flashback naar de onbezorgde popsymfonieën van de meidenbands in de jaren zestig.

Er is in de muziekpers, en vooral dan de Britse (de goede!), al aardig wat gespeculeerd over The Pipettes. Jonge talenten worden blijkbaar niet verondersteld om kennis te hebben van "oude" muziek en al zeker niet om die ook nog eens te gaan gebruiken als basis voor een nieuwe shot girl pop die z’n effect niet mist. We waren zo fortuinlijk Rose Pipette (de donkere van de drie, en neen, we beschikken niet over haar echte naam en telefoonnummer) tegen het lijf te lopen en uit te horen over hun geloofwaardigheid.

Rose: "We houden echt van al die oude dingen hoor, en dat is eigenlijk ook niet zo vreemd, want die songs zijn er ook altijd, of je je ervan bewust bent of niet. Het is zo’n grote invloed geworden omdat het een startpunt is dat een alternatief kan zijn voor een andere, meer traditionele uitvalsbasis, zoals The Beatles of The Stones. Wat ons vooral aantrok in die nummers was de discipline van het songschrijven, het vakmanschap dat erin werd gestoken, de instrumentatie, de opeenstapeling van geluiden en die grootse, feestelijke wall of sound."
goddeau: Was het vanaf het begin al jullie bedoeling die richting uit te gaan? Dat soort pop heeft dezer dagen toch de reputatie aan te slaan bij nostalgici met een zwak voor de Spector-sound?
Rose: "Het was zeker de belangrijkste invloed in het begin. We hadden dan ook een concept voor we songs hadden. De hoofdbedoeling was altijd om goede popsongs te schrijven, en dan liefst met het vakmanschap van die tijd, maar het is niet zo dat we enkel naar die periode zijn gegaan voor inspiratie. Er zijn ook Abba en Bananarama en Kylie Minogue en nog zoveel anderen. Met z’n zevenen hebben we echt wel een brede waaier aan invloeden, waarvan er toch een aantal in onze plaat is geslopen."

goddeau: Nooit verwacht dat mensen je zouden afdoen als maar een retrobandje?
Rose: "We hebben er nooit mee ingezeten, maar wisten wel dat het zou gebeuren, natuurlijk. Intussen zijn er echter ook al heel wat mensen die ontdekt hebben dat het meer is dan een oppervlakkige façade. Iedereen wil je in een vakje stoppen, of een label geven, en zeker als je muziek maakt zoals de onze — die momenteel niet erg trendy is — of tot een scène behoort, dan heb je het zitten. We hebben altijd een beetje op ons eentje gestaan, wat een voordeel én een nadeel is."
goddeau: En het heeft jullie intussen ook wel een cool bezorgd.
Rose: "Zelf vinden we het natuurlijk cool. (lacht) Maar we zijn niet geïnteresseerd in de traditionele opvatting van rock-’n-roll cool. Dat is overbodig, en niet de reden waarom we met de band begonnen zijn. Het was misschien zelfs een bewuste reactie tegen de door gitaren gedomineerde cultuur, waar we genoeg van hadden omdat die zo lusteloos geworden was."