Pukkelpop 2006 :: De efficiëntie van bakvissenlogica

Alweer een klap voor het KMI: Pukkelpop 2006 zou kletsnat worden, was voorspeld. Maar dat viel op één enkele nationale drash aan het eind gelukkig erg mee. Waar het dan wel tegenzat: een resem laattijdige afzeggingen (die hadden we écht niet zien aankomen, Pete!) en een niveau dat na een ijzersterke openingsdag nooit meer werd gehaald. Een uitgebreid goddeauteam haalde niettemin de finish en kwam terug met de volgende herinneringen.

Dag Eén: Uptempo suikergoed

Een beetje hedendaags festival schaamt zich er niet langer voor om met een supermarkt vergeleken te worden en dat is goed zo. We zijn immers hippe ADHD-kids: een beetje drukte en chaos houdt ons op gang, verdorie. Pukkelpop was op dag één alvast meer Delhaize dan Aldi met bijna uitsluitend kwaliteitsgerief in topvorm.

En allezhuppaa: het begint alweer goed met de afzegging van Regina Spektor. Club-opener Tunng mag meteen een uur later aan zijn dag beginnen. Geen erg, zo blijkt, want de tent is meer dan volgelopen voor de folktronica van de groep. Die bedankt met een sterke set waarin vooral het nieuwe materiaal uit Comments Of The Inner Chorus prominent aanwezig is. We krijgen geen "Tale From Black", maar een bezwerend en erg folky "Jenny Again" zet de kroon meesterlijk op het werk. Puik!

Guillemots staat in de Marquee al vroeg op de dag Erg Grote Belofte te wezen. De Britse pers loopt over van enthousiasme en het is een kwestie van tijd voor u en wij dat ook zullen doen. In de studio klinkt de groep dromerig en lieflijk, live — aangevuld met blazers — zijn ze groots en haast even energiek als de Arcade Fires van deze wereld. Het relatief onbekende songmateriaal staat vandaag een hysterisch publiek nog in de weg, maar we zagen Coldplay jaren geleden even anoniem in de namiddag in de Club spelen. Van Guillemots verwachten we nog grootsere dingen.

Bij Gomez staan we zoals voorspeld tevergeefs te wachten op het mentaal aangekruiste "Here Comes The Breeze". Op het zompige festivalterrein wordt echter maar lauwtjes gereageerd op de uitstekende moerasrock van het Britse vijftal. "Get Miles" opent wat gezapig en ook met "See The World" en "Hamoa Beach" verdwijnt het verlangen naar picknicken op een geruit laken niet zomaar uit het hoofd. Met "How We Operate" wordt het gaspedaal wat dieper ingeduwd, een deken van loomheid heeft zich ondertussen echter al over de weide gedrapeerd.

Jammer voor Infadels: de groep is in de wolken met hun plaats op het hoofdpodium, terwijl ze vorig jaar nog de Club moesten openen. Een kleiner podium hoeft echter niet per se een blamage te zijn: zet deze groep in de Dance Hall of de Marquee — of ergens anders waar het zweet van de muren kan lopen — en de songs komen veel beter tot hun recht. De lads braken enkele hoogtespringrecords tijdens "Love Like Semtex" of "Jagger ’67", maar zelfs dan deinde de sfeer niet verder uit dan de voorste rijen.

José Gonzalez kon in de late namiddag op verdacht veel volk rekenen in de Marquee. Enthousiast werd de sombere Zweed met Argentijnse roots er nochtans niet van, want nog levenlozer in de micro neuzelen dan hij nu deed, valt moeilijk voor te stellen. Niet dat het slecht klonk, of helemaal gevoelloos was, maar op een leuke Kylie Minogue-cover na was er geen noot te bespeuren die van ’s mans indrukwekkende debuutalbum Veneer afweek. Een schandalige verspilling van talent, want Gonzalez kan duivels goed gitaar spelen. Waarom dat zich niet vertaalt in een gevarieerder en ook maar enigszins boeiend optreden, blijft ons in ieder geval een groot raadsel.

Bij het horen van de naam Rise And Fall voelen we sinds kort een sidder van opwinding door ons lijf gieren. Hun loeiharde en opwindende tweede album, Into Oblivion, is een furieuze schop in de edele delen die ons weer in het reine bracht met de optelsom "België + hardcore" (al noemen ze het zelf punkmetal). Het was dan ook een opluchting vast te stellen dat de band live niet tekortschiet. In een half uurtje joeg het kwartet er genoeg tot headbangen uitnodigende riffs en bulldozergebeuk door om twee dagen met een stijve nek opgescheept te zitten. Een vurig en overtuigend no nonsense optreden van een band die bij momenten klinkt als een Vlaamse Entombed op de hielen gezeten door hellehonden.

In de vooravond is de Club ondertussen alweer aardig volgelopen voor The Veils, die al het goeds dat over hen geschreven wordt bevestigen met een klantenwervend concert. Schuchtere frontman en songsmid Finn lijkt zich oprecht te verbazen over de enthousiaste ontvangst en antwoordt dan ook gedreven met uitstekende versies van nieuwe (koop dat Nux Vomica!) en oude songs. De ziel van The Triffids waart even door de club en wij kennen een pak slechtere geesten dan die van wijlen David McComb. Andrews krijgt het publiek op zijn hand, laat het een rondje klappen en krijgt het vervolgens amper getemd. Een voorspelde ontdekking voor leken, een klinkende overwinning voor The Veils.

Eerlijk: de overdosis Brits gejengel op Pukkelpop dit jaar voerde ons ei zo na tot de rand van een depressie, maar als er één band is die daar het ideale tegengif voor levert, dan is het wel The Magic Numbers, het frisse kwartet dat een mens nog eens eraan herinnert dat de mollige medemens een gezelligerd is. Grote stukken van het debuut passeerden, net als vorig jaar, de revue, maar gaan klagen met dergelijke arrangementen, melodieën en, vooral, stemmen? No way!. Hoogtepunten: het intussen tot klassieke status gepromoveerde "Forever Lost" en ander uptempo suikergoed als "Long Legs" en "Love Me Like You". Conform hun "mag het iets meer zijn?"-stijl hebben ze nog steeds de neiging om hun songs wat te veel te rekken (wat ook geldt voor de eindeloze jam aan het einde van de set), maar hun goedlachse en onweerstaanbare charme zorgde ervoor dat ze bij de uitschieters van Dag Eén hoorden.

Delays moeten het in de Club stellen met een maar matige opkomst voor hun nochtans heerlijke songs. Na een ietwat zwak begin, snijdt de groep met "You And Me" een hoofdstuk Perfecte Popsongs aan dat zijn weerga vandaag niet echt kent. Nieuwe single "Hideaway" doet het nog met een beat die zo van Adam Ant gepikt is — zo geeft frontman Greg Gilbert ook grif toe — met een scheurend "This Town’s Religion" en de supersingle "Valentine" krijgt de groep het publiek dan toch op zijn hand. Jammer, maar voor Delays lijkt het ondanks de superplaat You See Colours ook nu weer niet te gaan gebeuren.