Pukkelpop 2006 :: De efficiëntie van bakvissenlogica

Zware bassen, etherische synthesizerriedeltjes en surrealistische teksten: dat moet The Knife zijn. De mystieke passage van broer en zus Dreijer op Pukkelpop is net als de landing van Daft Punk een vrij exclusieve bedoening want Olof en Karen treden slechts met mondjesmaat live op. In de Dance Hall figureert het duo, met zwarte maskers en verstopt in een sprookjesachtig decor, in een duister muzikaal toneel. De meeste nummers van hun laatste album Silent Shout, doen dienst als soundtrack. U geniet met open mond en ogen van het audiovisuele spektakel dat, als we Radiohead even buiten categorie beschouwen, misschien het beste, maar zeker het origineelste optreden van Pukkelpop donderdag is.

We Are Scientists is een van de vele gitaargroepjes die de festivalaffiches de voorbije jaren opvullen. With Love And Squalor is een fijn album, "Nobody Move, Nobody Get Hurt" een fijne radiohit. Live blijkt We Are Scientists meer dan boven de middenmoot uit te steken en weten ze zelfs te boeien. Als er niet al driehonderd andere groepjes als We Are Scientists zouden klinken, zouden we ook echt enthousiast zijn; nu onthouden we een strakke, energieke set met bijbehorende, duchtig over het publiek stuiterende strandballen. Erg leuk, maar — de concurrentie is hard, mijnheer — net niet memorabel.

Snow Patrol was in volle terrorismedreiging de bagage kwijtgeraakt op Heathrow. In plaats van af te bellen, spelen zanger Gary Lightbody en gitarist Nathan Connolly met hun tweetjes op het grote lege podium een korte akoestische set. "Chocolate", "You’re All I Have" en vooral het machtige "Run" blijken ook zonder de gangbare bombast sterke songs, maar we zien ze liever nog eens back in full force. Dat Lightbody ons ook nog even bedankt voor de fantastische muziek uit België (en daarbij de Evil Superstars niet vergeet), maakt hen er alleen maar sympathieker op. Respect!

Kapen vervolgens de Club met een onwereldse show: Mew. De vijf Denen klinken een klein uur lang als Sigur Rós die samen met Radiohead jammen terwijl ze de soundtrack voor de Diva-scène uit The Fifth Element verzinnen. Heel even leek er buiten geen festival gaande, maar bevond er zich de zwarte uitgestrektheid van het universum. Onbeschrijfelijk mooi.

Al van bij het begin probeert My Morning Jacket de Marquee met welgemikte mokerslagen naar de keel te grijpen. Het zal ze de bijna volle vijftig minuten lukken. Niet al te vaak zien we een zanger er zo over gaan tijdens de openingssong als Jim James. Om uiteindelijk toch aan de juiste kant van de meter te blijven. De Amerikaan krijst zo hard en deugdelijk schril, kronkelt zo vervaarlijk over dat podium tijdens "Wordless Chorus" dat energieproducenten zijn naam op een bierviltje noteerden. Alsof iemand hem backstage ongezien wat opgedreven Duracell-batterijen had ingebracht. Dit was briesen met allure, alles in de strijd gooien, er een machtig luide lap op geven. Even, tijdens het verstilde "Hell", kan het naar adem happen wat gematigder, maar dan mag de opgefokte stier weer de arena in voor de laatste nummers. Groots.

Enkele onverlaten zagen Beck daarna enkel als het nobele voorprogramma van Radiohead, maar dat was buiten de waard gerekend. Het uur dat Beck van Chokri kreeg om zijn ding te doen was meer dan genoeg om het publiek op handen te krijgen. De man deed een beroep op een poppenkasttheater dat in real time de muzikanten op het podium nadeed. Meezingers afgewisseld met nieuw materiaal dat deze herfst om uw cd-speler smeekt (The Information verschijnt in oktober) werden op de Hasseltse wei smakelijk te grazen gezet.

Mastodons passage op Pukkelpop stond al op voorhand geboekstaafd als het legendarische Kiewitoffensief, maar one pissed off sound guy moet er anders over beslist hebben. Ze hebben de meest begaafde drummer en meest complexe songs van zowat alle bands op het festival, maar om die tot hun recht te laten komen, moet je het natuurlijk wel kunnen horen: het geluid klonk modderig en veel te stil, en dat is niet zoals je deze groep moet ervaren. De set bleef nochtans overeind met sterke uitvoeringen van onder andere "March Of The Fire Ants", "I Am Ahab", "Megalodon", "Blood And Thunder": ze horen thuis onder de "C" van classic en slagen erin metal weer relevant te maken voor volk dat er al lang op uitgekeken is. Ook gehoord: een handvol songs uit het nieuwe album Blood Mountain (de verplichte aankoop van september) die ons aan het duizelen brachten. Tips voor de toekomst: "Crystal Skull" en "The Wolf Is Loose".

Beteren doet het daarna niet in de Marquee: Turbonegro is immers zo ver het pad van de zelfparodie en boertige ongein ingeslagen dat enkel de befaamde Turbojugend-liga en andere minderbegaafden er nog mee kunnen lachen. Of ook: hoe een stel Noorse carnavalprinsen tussen Kiss, Alice Cooper en Lordi terecht kan komen op basis van een handvol catchy en brallerige songs als "Sell Your Body (To The Night)" en "All My Friends Are Dead". Pete Doherty kreeg, als watje dat niet eens genoeg ruggengraat heeft voor drugs én een feestje op een Pukkelpop-podium, een veeg uit de pan, maar het zou een pak overtuigender geweest zijn om het te horen van een band die een goed concert speelde. Turbonegro en "goed", het is als The Magic Numbers zien opdraven in een spotje voor Vitalinea.

Op papier is Clubheadliner Nouvelle Vague een leuke gimmick. Op cd is het zelfs best leuk, als cocktailmuziek voor fashion victims echter passé en live helemaal strontvervelend. Het geluid in de Club staat bovendien zo zacht, dat zelfs het vooruitzicht op Radiohead ons nauwelijks van indommelen weerhoudt. We voelen spontaan meningen over vloerbekleding en bijpassend servies opborrelen en net voor we de neiging om binnenhuisarchitectuur te studeren voelen opwellen, besluiten we toch maar ver van de Club een Café au Latte te gaan drinken alvorens Radiohead de wrange smaak mag wegblazen van deze Franse muziek die bij winkels vol designmeubels past.

Waarna het dan eindelijk te hoop lopen is voor die absolute headliner. Radiohead heeft geen nieuwe plaat uit maar komt toch even langs om een straf concert te geven. Wat we krijgen: een bijna twee uur durende dwarsdoorsnede uit het werk van de groep met een sterke klemtoon op de latere platen. En toch: met zes nummers uit OK Computer lijkt de groep eindelijk over zijn afkeer voor dat hitalbum heen. Radioheads passage had verdacht veel weg van een triomftocht. Zonder voor verrassingen te zorgen, bevestigde hij zijn uitzonderlijke status. Morgen meer van dat?