Pukkelpop 2006 :: De efficiëntie van bakvissenlogica

Hoewel door de goegemeente afgedaan als een geslaagde grap uit het homomilieu, draaien de Scissor Sisters, koning(inn)en van de camp, toch al een aardig tijdje mee. Toegegeven, de discodeuntjes van "Tits On The Radio", "Laura" en "Filthy & Gorgeous" dansen een eindje weg. We zijn zelfs volledig vergeten hoe aanstekelijk de Pink Floyd-cover "Comfortably Numb" ooit klonk. En als zelfs de getatoeëerde — bierbuik en snor incluis — metalhead langs ons lustig met de handjes begint te wapperen, moet er toch ’iets’ in de lucht hangen.

Nog meer cabaret, maar dan in een goedgevulde Marquee. Het geschminkte duo van The Dresden Dolls weet met veel gevoel voor drama de tent moeiteloos in te pakken. Alleen jammer dat Amanda Palmer en Brian Viglione steeds weer met dezelfde gimmicks, dezelfde covers mikken op goedkoop succes. Dat werkt prima in het plagerige "Coin Operated Boy", hun akoestische versie van Brels "Amsterdam" klinkt echter rommelig en zelfs voorspelbaar, terwijl hun eerbetoon aan Black Sabbath enkel en alleen door Palmer met het nodige enthousiasme wordt aangekondigd. Een carrière als geflipte omroepster loert om de hoek. Het publiek lust er desondanks duidelijk zuivere moedermelk van, getuige de waanzinnige reacties tijdens en na het optreden.

Het is misschien wel tekenend voor deze tijd: wanneer Perverted (de oudste band van het festival: acht albums op 22 jaar!) begint in de Wablief?-tent, zijn er amper een paar dozijn toeschouwers opgedaagd; waarschijnlijk ook het aantal mensen dat zat te wachten op hun recentste worp Rope Skipping For Fireflies. Bij Perverted hoor je erg goed in welke periode ze opgericht zijn: het was de tijd van de kille gitaarwave en de opkomst van de noisy gitaarbands. Killing Joke, Joy Division en Sonic Youth, het komt allemaal samen in de donkere postpunk van de band. Opmerkelijk: de vocale bijdragen en kubistische dans van schrijver/zanger Elvis Peeters (onder andere tijdens een cover van Aroma Di Amore’s "Voor De Dood"), een Vlaamse Beth Gibbons, en laptopman Mr. Raindeer. Dit is een onsamenhangende set die vooral aansloeg bij nostalgici, maar eveneens een aangenaam weerzien met de band, die afsloot met een prima "Transmission" van Joy Division.

Turnoefeningen op het podium van de Club! Het kan al niet veel gekker worden. Toch hoopt The Spinto Band hiermee het publiek te entertainen als de geluidinstallatie er de brui aan geeft. En ze slagen er nog in ook. Toegegeven, dat is niet enkel de verdienste van hun razendsnelle en nagenoeg technisch perfecte driedubbele salto (of was het toch een gemankeerde versie van haasje-over?). Nee, ze weten te charmeren door met het nodige enthousiasme indiepop eens van een andere kant te benaderen. Zo hip is een mandoline immers niet (meer). Verrassingen zijn echter de wereld nog niet uit en bijgevolg gaat iedereen en masse plat voor hitje "Oh Mandy". En die kazoo van "Brown Boxes", dat maakt het gewoon af. Piepjong zijn ze nog, maar dat maakt ze net een mooie wissel op de toekomst voor de Amerikaanse indie-scène. In de gaten te houden.

De Pukkelpop-website definieert The Frames als folkrock en pleit daarenboven nog eens voor stilte in de zaal. Wat een bullshit. The Frames is een totaalervaring die niet op een genre vast te pinnen is. Gitaren janken en de viool knarst terwijl frontman Glen Hansard alles in het werk stelt om het publiek toch maar een beetje mee te krijgen. En inderdaad, de marquee lust er wel pap van. Meezingen mag, en als er door nog eens achteloos een vleugje dEUS door een outro verweven wordt, dan staat de tent op zijn kop. Vooral de nummers uit het laatste album Burn The Maps kunnen op hun rechtmatige portie herkenningsapplaus rekenen en ook ouder materiaal komt er evenmin bekaaid vanaf.

Met een regenboog op de achtergrond beginnen The Raconteurs aan een set oerdegelijke, ongecompliceerde rock. Mag de groep tegenwoordig om een of andere reden de pispaal zijn van menig journalist, op Pukkelpop speelden Jack White en de zijnen alsof de hele wei dringend overtuigd moest worden van het feit dat je geen beats nodig hebt om hip en ultracool te zijn. Met gedreven versies van nummers van debuut Broken Boy Soldiers en enkele covers (Bowie’s "It Ain’t Easy" als een van de hoogtepunten), houdt de groep onze aandacht de ganse tijd vast als waren we terug een kleuter die voor het eerst TicTac te zien krijgt.

De Pukkelpop-klantenkaart van Greg Dulli geraakt ondertussen toch maar mooi gevuld. Twee jaar geleden mocht hij met zijn Twilight Singers de tent nog sluiten, deze keer moet hij de eer laten aan de onverlaten van Ministry. Dulli laat het niet aan zijn soulvol hart komen en speelt een verschroeiend strakke set, die voornamelijk teert op dat geweldige nieuwe album van de Singers, Powder Burns. Amper opgemerkte gast, hoewel hij wel degelijk tweeëneenhalf nummer meegromt: Mark Lanegan. En ook een heus Pukkelpop-Moment: Dulli smekend op de knieën tijdens een magistraal "Candy Cane Crawl". Respect.

Voor dé bom van Pukkelpop 2006 zorgt Ministry met zestig minuten monotoon en gewelddadig gedram. Een uur tegen de schenen van George W. Bush en de zijnen schoppen met een infernaal kabaal: repetitieve metalriffs, onophoudelijk gehak, zwaar vervormd gebrul en gedoe met schedels en duizelingwekkende visuals. Ministry klinkt hondsdol, gemeen en bezeten als op zijn laatste album Rio Grande Blood, en krijgt het geluid dat Mastodon een dag eerder miste. Van afwisseling en subtiliteit is er geen sprake, maar toch is het een triomf: genadeloos beukende agitprop met slechts één ’slachtoffer’ in het vizier, en daarna nog een reeks oldies die luider dan ooit klinken. Een hoop volk is in de verkeerde tent terechtgekomen en druipt het na nog niet één song af, de rest laat zich gewillig in elkaar rammen en... het voelt geweldig.

Trommelvliesverscheurende experimentjes van TV On The Radio net voor middernacht in de Club: het is niet ieders kopje thee. Zanger Tunde Adebimbe schreeuwt en zingt immers met een schitterende (soul)stem over een moeilijk verteerbaar bedje van noise en electronica. Aan de volhouders schenkt de New-Yorkse groep echter een gebalde en energetische mix van nummers uit zowel Desperate Blood, Thirsty Babes als het nieuwe Return To Cookie Mountain, waarachter heel wat emoties schuilgaan. Eén van de vele (lichtjes verwachte) hoogtepunten van dit Pukkelpop.

Uitkijken was het naar de terugkeer van Massive Attack op het Pukkelpodium. In 2003 zorgden ze voor één van dé hoogtepunten met een ronduit indrukwekkende show, met een Best Of onder de arm is het hopen op een herhaling daarvan. Helaas. Ondanks straffe uitvoeringen van "Angel", "Teardrop" of "Unfinished Sympathy" slaat de vonk toch niet over. Daarvoor mist de set net dat beetje bezieling en ook de schouderophalende manier waarop 3D "Group 4" aankondigt met "dit is gewoon onze snelle hits-set, dus dit is al het laatste nummer" spreekt boekdelen. Dan maar een goed nachtje slapen en hopen op beterschap voor de laatste dag.