Pukkelpop 2006 :: De efficiëntie van bakvissenlogica

Dag drie: Onterechte buikdansambities

Loomheid overheerst, maar op Dag drie moet en zal er gedanst worden. Of is stilstaan een optie bij acts als 65DaysOfStatic, !!! en Hot Chip? We ondervonden vandaag proefondervindelijk van niet en vergaten in dit lijstje zelfs nog headliners Daft Punk. En avant la musique, en wel met:

Er staan nogal wat vijftallen op deze Pukkelpopeditie, maar de vijf Texaanse baarden van Midlake vallen zaterdagnamiddag amper op wanneer ze het podium van een pover gevulde Marquee betreden. Even lijkt het alsof een stel boekhouders het podium heeft gereserveerd voor een lezing over balansen en jaarrekeningen. Vanaf de eerste tonen verdwijnt die vrees echter als een verdwaalde sneeuwman in een zonnesalon. Op één nummer na — het aan Grandaddy schatplichtige "Balloon Maker" — komen alle songs uit The Trials of Van Occupanther. Het optreden van Midlake dreigt even wat eentonig te worden door alweer een perfect ingezette samenzang of het slome, slepende karakter van songs als "Roscoe" en "Van Occupanther". Niet dat het de pret van twee wanhopige slettebakken kan drukken: ostentatief op zoek naar een camera of een Pukkelpoplief wurmen ze zich tot op de eerste rij, waar zoals bekend teleurstellingen dubbel zo hard aankomen. Midlake zelf schakelt met "Head Home" een halve versnelling hoger en doet ons zelfs zonder al te veel pijnscheuten in de hartstreek aan Fleetwood Mac denken. Drie dagen Pukkelpop: het doet iets met een mens.

Met Real Life tekende Joan As Police Woman een paar maanden geleden voor een van de meest opgemerkte debuutalbums van het jaar. De charmante chanteuse en haar begeleiders staan vandaag ontieglijk vroeg geprogrammeerd met hun laatavondpop, al is het effect er niet minder om. Met veel humor, soms vanuit onverwachte hoek ("Did you guys see Ministry yesterday? That was AMAZING, right?"), trakteert het trio een volgelopen Club op tien ontbeende songs. De anti-oorlogssong "Are You Not Furious" is een apart hoogtepunt met denderende climax, en een song die wordt aangekondigd als "Happiness Is A Violator" draagt ze op aan Condoleezza Rice. Frontvrouw Joan Wasser wordt onthaald als een groot artieste en dat is volkomen terecht.

Na Joan As Police Woman nog meer blauw op Pukkelpop met Officer Jones & His Patrol Car Problems. Waarom wil elke band in een tent spelen? Gegarandeerd volk als het regent. Bij de eerste serieus te nemen bui van de driedaagse was de Wablief? dan ook volgelopen. Het zootje uit het nabije Diest liet zich alleszins niet uit het lood slaan en doet waar het goed in is: meer furie ontketenen dan legaal mogelijk zou mogen zijn en de tent bijna in de fik steken. Gehuld in cop outfit en met meer attitude dan een bende crackdealers uit Boedapest spelen ze hondsbrutale metalcore waarbij horen en zien vergaat. Plaats voor subtiliteit en afwisseling is er nauwelijks, waardoor de verveling intreedt na een half uurtje, maar zolang we willen luisteren, is het prima kabaal: strakke en hoekige riffs, een joekel van een ritmesectie, een laptopman die er voor spek en bonen bijstaat, en een frontman/bruller die het ras der pitbulls overbodig maakt.

Moeten we nog eens schrijven hoe goed 65DaysOfStatic is? Welaan dan: het viertal uit Sheffield kwam, zag, en won weer heel wat zieltjes met loeiharde brokken Mogwai-meets-Aphex Twin, tegen de laatste (toegegeven: wat rommelige) tonen van "Aren’t We All Running?" is het publiek uit zijn dilemma tussen headbangen of dansen: allebei tegelijk, verdorie!

En dan wordt het pas echt dansen met de punkfunk van !!!. Jammer dat het uitzinnige feestgehalte niet geheel tot zijn recht komt in de overvolle Marquee. In vol daglicht dan nog. Het weerhoudt de New Yorkers er echter niet van de boel op stelten te zetten. Frontman annex buikdanser annex krolse kat Nic Offer bombardeert de boxen tot lustobject terwijl zijn kompaan, John Pugh, met allerhande vreemdsoortige capriolen zowel publiek als band entertaint. Meer van dat graag Chokri, en wel snel.

Instrumentale muziek hoeft niet per definitie slaapverwekkend te zijn. 65DaysOfStatic bleek eerder wel wakker tijdens die les; de Hongaren van Yonderboi daarentegen volharden in de boosheid. In dat ene instrumentale openingsnummer pruttelen oerwoudgeluiden uit een laptop, dat wel, maar een fikse kooi om L´szló Fogarasi naar te verbannen? Dat blijkt dan weer teveel gevraagd. Fogarasi krijgt vanaf het tweede nummer nog hulp van een fletse zangeres met onterechte buikdansambities, terwijl het concert dan al richting bedroevend wankelt. Er stijgt nog wel een flauw applausje op voor het hitje "Were You Thinking Of Me", maar zelfs weggedragen doodskisten krijgen wel eens een herkenningsapplaus.

Zoals gewoonlijk was het aardig doomsdayen met die van Amen Ra. Net als Pelican, Neurosis en een aantal andere bands die de extremen van logge heaviness verkennen, trekt Amen Ra de kaart van de fysieke ervaring, en dat via langzaam ontvouwende songs, verpletterende riffs en ijselijk intens gekrijs. Door de hypnotische sfeer, visuals en de prima sound ging het niet om zomaar een optreden, maar een eucharistieviering voor ruimdenkenden en decibelvreters. De beste Belgische act van Pukkelpop 2006, hands down. Sorry, Stef Kamil en Anneke P.!

Belgische groepen op Belgische festivals: sommige festivalgangers laten ze makkelijk links liggen. Vergeef hen, want wie Zita Swoon de Marquee in lichterlaaie ziet zetten, weet wel beter. De groep rond wereldburger Stef Kamil Carlens, die momenteel rondtrekt met het wondermooie A Band In A Box, heeft zich opgewerkt tot een uitstekende en spraakmakende liveband. Een hoop bekende songs, een handvol uitstekende muzikanten, twee ogenlokkende zangeressen en een frontman/missionaris die zelfs een Palestijn tot zijn Christendom bekeert: het Zita Swoon van vandaag staat als een huis.