Pukkelpop 2006 :: De efficiëntie van bakvissenlogica

De bakvis naast ons zucht eens, "het zijn toch schatjes". Hoe hard de Arctic Monkeys ook hun best doen vervaarlijk te ogen, ook deze keer lukt het ze niet. Geen nood echter, want in tegenstelling tot hun vorige passage op Werchter slagen ze er deze keer wel in het publiek te begeesteren. Hitjes "When The Sun Goes Down" en "I Bet You Look Good On The Dancefloor" komen aan als regelrechte uppercuts op de eerste rijen. Dat de band ook meer kan dan hersenloos drammen en rammen, bewijzen ze niet. En dat is ook helemaal niet nodig. Hun punkversie van de hedendaagse pop gaat er in als zoete koek, en die wolkbreuk is er nog een aardig toetje bovenop. "Als je danst, ben je gewoon sneller droog", of hoe bakvissenlogica erg efficiënt kan blijken.

Hoewel de Yeah Yeah Yeahs slechts twee albums uit hebben, heeft hun show iets weg van een best of optreden. Recentste album Show Your Bones speelt daar een niet te onderschatten rol in: zowat alle nummers van deze plaat zijn een schietgebedje waardig. Voeg daarbij een ijzersterke livereputatie en een frontvrouw genaamd Karen O die qua strijdvaardigheid niet moet onderdoen voor Jeanne d’Arc, en je weet ook wel dat de Marquee die avond niet bomvol staat om voor de regen te schuilen, maar om al dat lekkers zo dicht mogelijk bij het trommelvlies te hebben. Yeah!

Dankzij de bakken regen die de hemel even kwijt moet, mag Hot Chip het beste van zichzelf geven voor een afgeladen volle Club. Meer dan ooit maakt Hot Chip speelse dansmuziek waar iedereen het warm van krijgt. Bewegingsloze zielen zijn er al snel niet meer te bespeuren en een mengelmoes van elektronische rock en zuiderse ritmes, versmolten in hapklare popsongs, verovert moeiteloos het doorregende publiek.

Even ziet het er naar uit dat de regen, die de wei ondertussen in iets zompigs omtovert, het optreden van Placebo zal wegspoelen. Maar wanneer Molko en de zijnen het podium betreden blijkt het ergste al voorbij. Wanneer later een impotente lul een gebruikt condoom het podium op gooit tijdens "Black Eyed" lijkt Brian Molko zelfs even van slag. Maar Placebo krijgt de natgeregende massa wel in beweging met nummers als "Every You Every Me", "Special K" en het onverwoestbare "Bitter End". De Kate Bush-cover "Running Up That Hill" klinkt echter zo overbodig als een norse waarschuwing op een pakje sigaretten. In de tweede bisronde doen oude getrouwen "Nancy Boy" en "Twenty Years" wat ervan verwacht wordt, maar niet meer dan dat. Een klinkende revanche voor de slappe vertoning op Werchter dit jaar was dit optreden van Placebo dan weer niet.

Ooit nog gedoemd om weg te kwijnen in misère, maar de laatste jaren bezig aan een opmerkelijke veroveringstocht: Belle & Sebastian speelt intussen voor een volle Marquee die zelfs songs uit oude albums op herkenningsapplaus onthaalt. Ondanks de bedoeling iets te spelen uit zowat alle platen ligt de nadruk toch vooral op songs uit The Life Pursuit, waardoor de band frivoler en strakker dan ooit voor de dag komt. Teveel geleuter zorgt er wel voor dat het tempo regelmatig onderbroken wordt, maar frontman Stuart "De Huppelaar" Murdoch heeft er duidelijk zin in. Een prima set van een band die ooit klonk als een poor man’s Felt, maar intussen de Britse Simon & Garfunkel genoemd kan worden. Best wel een compliment, eigenlijk.

De eer is aan Broken Social Scene om de Club af te sluiten. Het Canadese zes-, zeven-, acht-, negen-, tien- of elftal — geen flauw idee hoeveel volk eigenlijk het podium bevolkt — brengt het er uitstekend vanaf. Niet geheel tegen de verwachtingen in want met You Forgot It In People bewijst de band reeds een veelvoud aan stijlen tot een ingenieus geheel aan gitaargeweld te kunnen verheffen. "Cause = Time", een geslaagde Sonic Youth-interpretatie, blijkt de publieksfavoriet. Niet dat de andere tracks er veel voor onder moeten doen. Zo werkt gastzangeres Lisa Lobsinger zich op indrukwekkende wijze door "Anthems For A Seventeen Year Old Girl". We voelen ons niet aangesproken. BSS belooft van afsluiter "It’s All Gonna Break" bijzonder lang te rekken en voegt daad bij woord. De voltallige band presenteert zich in slagorde, allemaal op een rijtje, om de boel finaal tot ontploffing te brengen.

De uitgemolken formule van een belegen dance-act als Faithless (bombastische synths en meedeinende massa) is de voorbije jaren op allerhande festivals iets te nadrukkelijk tot massahysterie uitlokkende sensatie gebombardeerd. Gelukkig legt Daft Punk zaterdagnacht de lat weer op respectabele hoogte met een gevarieerd totaalspektakel waarvoor de Limburgse festivalweide flink is volgestroomd. Op de tonen van "Robot Rock", "Da Funk", "Rollin’ & Scratchin’", … danst het verzamelde publiek de festivalvermoeidheid uit de benen. Dat de robots voor hun grootste hits gretig leentjebuur spelen bij allerlei obscure en minder obscure bands, wilt u minzaam door de vingers zien. Bij het muzikale hoofdgerecht hoort immers een fenomenale lichtshow die de laatste kers op de taart van een uitstekend Pukkelpop zet.

Geen idéé wat de skate- en emopunkertjes er van vinden — het enige moment dat we per ongeluk in de buurt van hun podium verdwaald raken, krijgen we meteen schabouwelijke covers van "Karma Police" en "Tonight, Tonight" door onze strot geduwd — maar wij vinden Pukkelpop 2006 al bij al een te pruimen editie. Dat dat grotendeels aan de onovertroffen openingsdag te danken is, is maar zo. Het beste van vrijdag en zaterdag had best samengebald kunnen worden tot één even ijzersterke dag. Cut the crap en hou enkel het beste op twee dagen over. Goh, zo’n festival zou écht eens een geweldig idee zijn.

In elk geval houdt goddeau de festivalzomer voor bekeken: de tenten zijn opgeplooid, de k-ways veilig opgeborgen voor noodgevallen, het slaaptekort halen we nu langzamerhand wel in. Vanaf eind september schuimen we voor u weer ’s lands concertzalen af en brengen we verslag uit van het beste dat de nationale planken te bieden hebben. Tot de zon weer schijnt en ook wij opnieuw buitenkomen. U hoort nog van ons!