Country Teasers :: The Empire Strikes Back

Voor een groep die zijn pluimen in zijn genre reeds lang heeft verdiend, is een conceptplaat natuurlijk altijd een leuke reden om nog eens een album uit te brengen. Dat The Empire Strikes Back een protestplaat is die werkelijk ieder politiek systeem aan de tand voelt, maakt het moeilijk om Country Teasers’ nieuwe plaat als een overbodig toemaatje te bestempelen.

Country Teasers is een groep die net zoals The Dirtbombs en Pussy Galore bij een vorige generatie van garagerockers wordt gerekend. De manier waarop Ben Wallers met zijn moeilijk verteerbare stem — tussen Tom Waits en Johnny Cash in — ooit van Two Unlimiteds "No Limits" een met valium beladen song maakte, is haast even legendarisch als Pussy Galore dat The Rolling Stones’ Exile On Main Street integraal coverde. Het is dus niet meer dan normaal dat Country Teasers voor zijn grensverleggende inspanningen wel wat erkenning in ontvangst mocht nemen.

Dat The Empire Strikes Back alweer een prachtige staalkaart van Country Teasers’ inventiviteit is geworden, bewijst dat het liedje van de groep nog lang niet uitgezongen is. In "Spiderman In The Flesh" gooit de groep meteen alle facetten van zijn veelzijdigheid op tafel: het nummer houdt het midden tussen een Iers cafélied en een Amerikaanse country ’n westernsong, terwijl de tot de verbeelding sprekende teksten op de illusie van rechtvaardige helden, maar ook het ontstaan van politieke en religieuze ideologieën gericht zijn.

Met "Points Of View" vervolgt Country Teasers zijn verhaal: het blinde geloof in een ideologie ontaardt in het opdringen ervan, met de dood tot gevolg. Daarbij staat een door rammelende gitaren tot stand gebrachte, spookachtige ostinaat garant voor een extra luguber karakter, wat ervoor zorgt dat Hitler en Stalin weer heel even deel uitmaken van het heden, terwijl "Hitlers & Churchills" op zijn beurt een waarschuwing voor overdreven vertrouwen in de huidige regeringen inhoudt.

Wie denkt dat Country Teasers daarmee zijn zegje over de politieke wereld heeft gedaan, vergist zich, want in "Mos E17ley" vergelijkt de groep onze wereld zelfs met die van Star Wars, waarin ideologieën elkaar voortdurend proberen te verdrukken, en waarin een constante beweging van links naar rechts en van rechts naar links de rode draad vormt.

Dat zelfs het artwork van The Empire Strikes Back op het concept van de plaat gericht is, symboliseert Country Teasers’ oog voor detail. De fictieve symbolen die naar Hitlers Duitsland en naar de USSR refereren — met een voor de gelegenheid zelfs nieuw uitgevonden logo voor In The Red Records —, waarschuwen voor populisme. Het op "Wish You Were Here" gelijkende "Panic Holiday" verwijst daarenboven naar Pink Floyd dat ooit nog met het befaamde, politiek maatschappelijke meesterwerk The Wall uitpakte.

Dat er zoveel interessante details op één plaat vallen te ontdekken, betekent dan ook dat The Empire Strikes Back een interessante luisterplaat geworden is. Dat Country Teasers daarbij geen nieuwe muzikale horizonten afschuimt, is geen storende factor. De groep klinkt tenslotte nog altijd als zichzelf. Had een groep als The Rolling Stones in zijn latere periode nog een even geïnspireerde plaat als The Empire Strikes Back kunnen opnemen, dan had de geschiedenis van de popmuziek er nu een stuk interessanter uitgezien.