|
Het uit Brooklyn afkomstige Grizzly Bear staat wellicht op de rand van de definitieve doorbraak. Hun debuut, Horn of Plenty, was bijna uitsluitend het werk van frontman Edward Droste en kende een onverwacht cultsucces. Voor het tweede album, Yellow House, ontgroeide Grizzly Bear Drostes slaapkamer en groeide het aan tot een vierkoppige band die melodieuze landschappen van songs weeft.
 goddeau: Hebben jullie al reacties gekregen op het nieuwe album?
Chris Taylor: "Yup, wat we tot nu toe gehoord hebben was eigenlijk allemaal heel positief."
goddeau: Hebben jullie een vaste routine om nieuwe songs uit te testen? Laten jullie ze aan speciale personen horen?
Taylor: "Niet echt. Tenminste, we hebben er geen vaste routine voor. Meestal is de mening van ons gevieren voldoende en besteden we er verder niet zo veel aandacht aan. Er zijn ook wel een aantal songs bij die we eerst live hebben uitgetest, maar zeker niet allemaal."
Edward Droste: "En natuurlijk heeft mijn moeder eerst alles goedgekeurd." (hilariteit)
goddeau: Horn of Plenty, het eerste Grizzly Bear-album, klinkt heel wat meer lo-fi en ruwer dan Yellow House. Was dat een bewuste beslissing, of gewoon het gevolg van de beperktere mogelijkheden die jullie toen hadden?
Droste: "Eén van de redenen waarom Horn of Plenty zo lo-fi is, was eenvoudigweg omdat ik niet wist wat ik aan het doen was bij de opnames. Een andere reden waarom de songs op Yellow House zo anders klinken, is omdat we nu met vier zijn en Chris een uitstekende producer en geluidsspecialist is. We hebben natuurlijk ook veel beter opnamemateriaal en ook wel duidelijker ideeën van wat we wilden gaan doen. Met het eerste album zocht ik nog wat mijn weg, zonder dat ik wist wat voor songstructuur ik eigenlijk wilde verkrijgen of hoe ik het zou opnemen. Terwijl nu, met een volledige band, zijn we toch duidelijk vooruit gegaan ten opzichte van Horn of Plenty." goddeau: Ik kan me voorstellen dat het schrijven van songs in een vierkoppige band toch wel anders is dan toen je alleen werkte, Edward. Is het nu moeilijker voor jullie om over emotionele, persoonlijke zaken openhartige songs te maken?
Droste: "Toch wel een beetje, ja. Het is nu toch wel anders om songs te schrijven en me er daarna niet vreemd over te voelen. Het eerste album was aanvankelijk een volledig soloproject, dus het deed er niet toe wat anderen van mijn songs vonden. Terwijl nu ... ik moet toch toegeven dat ik regelmatig denk: "dat wil ik toch misschien niet met iedereen delen" — uit angst dat de anderen het compleet belachelijk zouden vinden. (denkt even na) Anderzijds vind ik dat niet per se een slechte evolutie. Het is gewoon een nieuwe manier van omgaan met muziek."
Taylor: "Volgens mij gaat dat ook nog veranderen. We leren elkaar nog kennen, moeten nog wat aftasten. Ik denk dat we pas langzamerhand aan het leren zijn hoe we samen songs moeten schrijven. Het componeren is gewoon anders nu we met een volledige band zijn." goddeau: De meeste teksten op Yellow House zijn me niet meteen duidelijk — en vaak allesbehalve makkelijk te verstaan. Zit er een bepaald thema of een rode draad in het album?
Daniel Rossen: "Niet meteen. De teksten komen eigenlijk een beetje overal vandaan omdat verschillende personen de songs geschreven hebben. Maar er zit wel een soort gemeenschappelijke muzikale rode draad in, alleen geen gemeenschappelijke tekstuele draad. Dat is misschien ook de reden waarom de teksten zo begraven zitten onder de muziek. We hebben allemaal blijkbaar nogal de neiging om onze teksten te mompelen."
Droste: "Nochtans vind ik wel dat de teksten op het nieuwe album veel beter te verstaan zijn dan op Horn of Plenty. Jullie niet?"
6 September 2006 |
