 goddeau: Het nummer "Marla" op de nieuwe cd was oorspronkelijk een waltz die door je groottante gecomponeerd werd, Edward. Hoe kwam je erop om deze song te herwerken?
Droste: "We vonden het gewoon een mooi stuk muziek en beslisten dat we er iets mee wilden aanvangen. Het was leuk om die oude song in dat familiehuis op te kunnen nemen — het had wel iets speciaals. En Final Fantasy heeft er de strings voor gedaan, dus het was wel een interessant nummer om te maken."goddeau: Hebben jullie het gevoel dat Grizzly Bear bij een bepaalde muzikale groep of beweging hoort? Jullie worden weleens ondergebracht onder de noemer "freakfolk", maar toch lijkt jullie muziek daar enigszins buiten te staan.
Taylor: "Daar denken we eigenlijk niet al te vaak aan. Het enige waar we wel mee bezig zijn is dat we zeker géén deel willen uitmaken van de freakfolk scene. (lacht) We zien onszelf niet echt als een onderdeel van een bepaalde muzikale groep of stroming".
Rossen: "Tegenwoordig is het precies alsof je bij een bepaalde community moet horen om in het rijtje te passen. Het is eigenlijk vreemd ... neem nu die hele scene rond Devendra Banhart: al die muzikanten daarin zijn ook écht vrienden van elkaar en trekken steeds samen op."
Droste: "Terwijl wij er niet bij horen, wij zijn geen deel van de groep. We zijn verstotelingen!"
Bear: "We zijn niet eens verstoten, we zijn er zelfs nooit bij geweest."
Daniel Rossen: "We hebben wel samen gespeeld met een aantal van die groepen, zoals Castanets en Akron/Family, maar daar houdt het op. We trekken er niet mee op of zo."
Droste: "Hoewel, die man van Akron/Family schenkt mijn koffie in. Hij werkt in mijn coffee shop."
Taylor: "En ik schenk Devendra’s koffie in."
Droste: "Misschien zijn we gewoon deel van de koffie-community. Onze enige band met de freakfolkers is koffie!" goddeau: Hoe moeilijk is het om jullie muziek om te zetten naar een live performance? Afgaand op de albums lijkt het alvast geen makkelijke opgave.
Droste: "Voor een aantal songs hadden we al op voorhand uitgewerkt hoe we ze live zouden kunnen brengen, maar voor de meeste songs niet."
Taylor: "Er staan op Yellow House drie songs die al min of meer live uitgewerkt waren: "Knife", "Lullabye" en "On a Neck". Die drie klinken dan ook nogal gelijkaardig. En ook de laatste vier minuten van "Colorado", die we eigenlijk pas op het allerlaatste moment hebben opgenomen, zijn opgenomen zoals we het live wilden brengen. Bij alle andere songs hebben we ons pas achteraf de vraag gesteld hoe we ze live konden brengen. Meestal worden ze daarvoor door Dan tot heel nieuwe arrangementen verwerkt."
Rossen: "Het komt er ook wel vaak op neer dat we de songs gewoon een stuk luider maken, en dat is het dan. Speel om het even welk van onze nummers gewoon verschillende keren luider en het is plots een rocksong. Enfin, het is ook wel vaak complexer dan dat hoor. Er zijn songs bij die we eigenlijk volledig herschreven hebben. Eigenlijk vinden we het gewoon leuk om voortdurend ons eigen materiaal te herwerken en te herschrijven. Kwestie van alles vers te houden."
Bear: "Het is ook gewoon leuk om in een live show andere dingen te kunnen brengen dan wat er op het album staat. Als luisteraar heb je er toch veel meer aan als bij een optreden niet alles exact hetzelfde klinkt als op het album, denk ik. Het is leuk als je bepaalde delen herkent, terwijl andere stukken toch nieuw en onverwacht zijn." Beluister een track uit het nieuwe The Yellow House op de myspace van goddeau
6 September 2006 |
|
