|
"Als vechten met een krolse kater", zo omschreven we het recenseren van Sukiloves nieuwe Good Is In Your Bones. Pascal Deweze doet immers niets liever dan onder zijn schitterende liedjes laag na laag dwarse geluidjes te steken, en dan wordt het al eens moeilijk om vat te krijgen op de muziek. "We zoeken het punt waarop je gaat twijfelen", bevestigt het Suki-opperhoofd dan ook.
 goddeau: Voor de opnames mochten jullie een jaar lang jullie intrek nemen in muziekcentrum Trix als artist in residence. Heeft dat zijn invloed gehad op de plaat?
Deweze: "Zeker. Normaal heb je maximaal tussen de tien en de twintig dagen om alles op te nemen. Dan ga je voor de basis en enkel als er wat tijd over is, kan je aan wat extra details werken. Wij hadden een jaar de tijd, dus als een detail ons niet aanstond, konden we er desnoods een dag, drie dagen of een week op focussen. Soms kon het ook snel gaan maar bij bepaalde nummers zijn we drie keer herbegonnen. We maakten verschillende versies, waarvan we stukken combineerden: de strofes van de ene met het bruggetje uit de andere…om zo tot de beste sfeer te komen. Dat kun je alleen maar doen als je een eigen plek hebt en geen studio waarvoor je organen moet verkopen om er een week extra te kunnen zitten."
goddeau: Good Is In Your Bones bevat dan ook zoveel lagen met zoveel details dat het soms lijkt alsof je bewust je "liedjes" wilt saboteren.
Deweze: "Ik saboteer helemaal niets. Maar het is wel interessant wat je zegt, dat je er geen grip op krijgt. Ik denk dat dat net ons punt is, mensen zich laten afvragen "wat vind ik hier nu van?" We zoeken niet het ongemakkelijke — dat zou sadistisch zijn — maar we zoeken wél dat punt waarop je even twijfelt. Het mag iets meer zijn dan Coldplay, dat ik héél goed gemaakt vind maar waar je geest na twee nummers is afgedwaald omdat er alleen maar pure schoonheid over je heen komt. We willen net een combinatie tussen de neiging een traditioneel liedje te maken en daar toch iets als tegengewicht aan te hangen. Dat brengt je lichaam uit evenwicht en dat is wat je bij onze muziek voelt, denk ik. Maar uiteindelijk maken wij toch nog altijd popmuziek, met af en toe refreinen die mensen kunnen aanspreken, al zitten er inderdaad zoveel dubbele bodems in dat het soms moeilijk wordt om van die eerste laag te genieten."
""Saboteren" klinkt echter alsof we een schoon nummer zouden maken dat we dan naar de knoppen proberen te helpen, en dat is het totaal niet. Neem nu "Come Home/No Way". Dat nummer ontstond uit een PJ Harvey-achtige riff en het begon te ontsporen toen onze bassist daar een ander fijn riffje onder zette. Toen hebben we de structuur van de song losgelaten en zijn we beginnen jammen. Ik knipte dat in stukken en ben er op een avond vrij associatief over beginnen te zingen in één take. Die versie hebben we vervolgens ingevuld. Gevolg: het oorspronkelijke idee is niet meer te horen. Jij vindt dat misschien sabotage, wij vinden eerder dat we iets fijns met die basis hebben gedaan."
27 September 2006 |
|
