Sukilove :: ''De dag dat we én hiphop én Elliott Smith én Can én Motorpsycho in één noot krijgen, st

goddeau: Door de groep er op los te laten, muteren de liedjes gewoon zo?
Deweze: "Simpel gesteld: ja. Al is de intentie ook anders: ik wil nog altijd popmuziek maken, maar ik merk wel dat ik van de traditionele arrangementen en structuren geen kick meer krijg. Terwijl dat bij ons debuut wel nog zo was. Met Metal Molly en Mitsoobishy Jackson hadden we ook wel een paar ’liedjes’, maar toch was het een nieuw pad voor mij om met een simpel akkoord en wat zang iets eenvoudigs te maken. Ook met Chitlin’ Fooks ontdekte ik die manier van muziek maken. Maar ik merkte ook al snel dat ik die weg niet lang kan bewandelen. Uiteindelijk hebben al veel mensen die richting gevolgd en je loopt er toch wat op dood: de regels liggen al heel lang vast en dat is in mijn geval dodelijk voor de creativiteit."
"Niet dat ik iemand als Elvis Costello niet geweldig vind, maar die heeft het traditionele pad mee gebaand, net als Dylan. Dylan IS de weg, zoals Jezus. Maar als je nu bezig bent met muziek, moet je iets nieuws toevoegen. Vergeet niet dat ook Costello en Dylan iets nieuws meebrachten toen ze begonnen: Costello voegde soul en pubrock toe aan wat Dylan deed, en die combineerde eerder rock-’n-roll met de oude Woody Guthrie en zijn eigen venijnigheid. Het probleem is alleen dat er nu geen zeven maar drieduizend muziekgenres zijn, dus ik denk dat het normaal is dat het soms wat onduidelijk wordt als je je vandaag een weg probeert te banen. Een mens hoort zoveel muziek die hij wil meenemen naar zijn eigen songs: hiphop! Elliott Smith! Maar hoe vat je dat samen op één plaat. Het zou fantastisch zijn als we hiphop én Elliott Smith én Can én Motorpsycho in één noot kunnen samenvatten. Als we daar geraken, stoppen we. Dat beloof ik." (lacht)

goddeau: Van de tweede incarnatie van Metal Molly tot na het debuut van Sukilove leek je op een countrytrip te zitten. Dat was noodzakelijk voor je evolutie?
Deweze: "Absoluut. Toen we met Metal Molly aan The Golden Country begonnen, was ik net de kracht aan het ontdekken van één man en zijn gitaar. Dat was nieuw voor mij. Ik kwam van Nirvana en The Lemonheads en plots ontdekte ik al die oude muziek die ik ergens veel krachtiger vond. Het was niet zo luid, maar het werd met zoveel vuur gebracht. Plots leerde ik dat je een klein akkoord ook groot kon maken door de intensiteit waarmee je het speelt, terwijl we bij Metal Molly gewoon een distortionpedaal indrukten."

goddeau: Op een bepaald moment leken er wel vijf Pascale Dewezes te bestaan: je leek in alle mogelijke projecten te spelen. Ook dat was een noodzakelijke fase?
Deweze: "Dat was niet zozeer nodig, het gebeurde gewoon. Ik had de tijd om dat te doen en die gelegenheidsgroepjes ontstonden. Ik volgde daar gewoon mijn instinct in. Het had inderdaad wel iets te maken met Pascal Deweze die van het kleine Tremelo plots in het grote Antwerpen kwam en opeens andere muzikanten tegenkwam die leuke ideeën hadden. Vanuit mijn dorp bekeken, leken er in Antwerpen immers allemaal vreemde dingen te gebeuren. Ik snapte die rare akkoorden van dEUS niet: ik vroeg me af of het niet eenvoudiger kon. Nu begrijp ik dat dat het resultaat was van net dezelfde zoektocht die Sukilove nu onderneemt: één naar minder duidelijkheid, naar een vorm van mysterie. Er is namelijk al genoeg gemakkelijke popmuziek. Ik was niet zo goed in ’neen’ zeggen en dus zat ik plots in al die groepjes en dat was tof. Nu heb ik dat echter niet meer nodig en heb ik sowieso minder tijd."