|
 goddeau: Je lijkt je pad nu ook wel wat gevonden te hebben met Sukilove.
Deweze: "Ja. Het probleem is alleen dat van zodra ik denk dat ik een bepaalde weg heb gevonden, ik na begin te denken over hoe ik er weer van af kan geraken. Al is het natuurlijk een illusie dat dit iets helemaal anders is. Eigenlijk is het feit dat we iets lichtjes anders doen, meer van hetzelfde." (lacht)
goddeau: Je refereerde al op de vorige plaat aan het Belgische surrealisme. Dat blijft zo? Deweze: "Ja. Ik heb niet de pretentie om te denken dat we Belgisch klinken, maar misschien toch wel in die zin dat we dingen uit de droomwereld, het traditionele en het experimentele op een vrij natuurlijke manier samenbrengen. Voor sommige mensen is dat misschien te ingewikkeld maar in mijn ogen is het toch natuurlijk. Vroeger kwam dat vaak voor. Dan moet ik vaak aan Ensor denken: die leek de dingen echt te doen leven, maar dat was ook een LSD-trip avant la lettre. Volgens mij is dat Belgisch. De beste muziek van onze bodem heeft iets vreemds dat het gewone overstijgt. dEUS had dat, TC Matic, Evil Superstars, … Heel wat van de beste Belgische groepen geven je een gevoel van ’wat moet ik hiermee aan?’"
goddeau: Je liep bij een optreden van Metal Molly afgelopen lente een gehoorbeschadiging op. Dacht je even dat je carrière voorbij was?
Deweze: "Ik stond op het punt dat ik dacht dat ik er de brui aan mocht geven, of dat ik hoogstens nog puur akoestisch zou spelen, dat zou ik nog net aankunnen. Gelukkig bleek het niet meer dan een geluidstrauma en niets blijvends. Het was me al eerder overkomen dat ik thuiskwam na een optreden en dat mijn oren nog suisden maar nu bleef het duren. Een maand lang heb ik echt met een pieptoon in mijn oor rondgelopen Nu heb ik opnieuw wat ik al jaren heb: een beetje ruis ’s nachts. Maar zolang het duurde, was het de hel: de eerste dagen dat ik The Van Jets producete, hoorde ik met de koptelefoon op een pieptoon met drums eronder. Echt verschrikkelijk. Nu werk ik op het podium met oortjes in plaats van monitors en dat beschermt mijn gehoor toch een stukje beter." goddeau: Steekt het dat je tot nu toe vooral lof krijgt van recensenten en collega’s maar verkoopsgewijs achterblijft? Tom Helsen roemde je als de beste Belgische songsmid, maar zei in één adem ook dat je slecht omringd werd.
Deweze: "Tom is een toffe kerel, maar ik geloof niet dat het iets met omringd zijn te maken heeft. Zijn weg is ook anders die van mij. Ik wil ook wel gouden platen, maar — hoe vies dat ook klinkt — mijn eerste betrachting is nog altijd mijn artistieke ontplooiing. En dat is niet de weg naar succes. Tom zei ook dat ze mij eens moesten koppelen aan een soundtrack, maar dat is al gebeurd: ik heb muziek gemaakt voor een VPRO-film van Patrice Toye. Die is echter geen wereldsucces geworden, dus weet niemand dat. Ik heb gewoon andere keuzes gemaakt. Gefrustreerd ben ik niet, want ik weet dat mijn positie het gevolg is van mijn eigen keuzes."
"Natuurlijk zou ik graag wat meer gedraaid worden op de radio, maar het probleem is dat de songs waarvan ik denk dat ze een single zouden kunnen zijn, dat nooit zijn in de echte wereld. Mijn management vraagt me dat soms: schrijf nu eens één radiohitje, ééntje. Dan vraag ik me af waarom, ik zou het jarenlang moeten spelen. Dan liever niet, ik volg wel gewoon mijn pad. Wie weet wil dat zeggen dat airplay niet voor ons is weggelegd, maar wat dan nog ik ga toch platen blijven maken, hoor."
27 september 2006 |
|
