Archive, 6 oktober 2006, AB

En zo werd het herfst. Bladeren vallen, regen teistert het gemoed, melancholie vertroebelt het denken. Het ideale moment voor Archive om nog eens langs te komen dus. Zo goed als op Dour afgelopen zomer werd het niet, een degelijke show met enkele uitschieters lukte nog net wel.

De AB mag dan zo Vlaams zijn als witloof in hesp met kaassaus, vandaag is daar niets van te merken. Yves Leterme zou zich vast "ironisch" afvragen of ze het niet kunnen of niet willen, in elk geval is de muziektempel voor één keer ingenomen door de vrienden van over de taalgrens die zich niets aan het Nederlands gelegen laten. In Wallonië zijn ze immers — net zoals in heel Zuid-Europa — fou van het Engelse Archive. En we bedoelen echt wel knettergek: de groep wordt net niet ingehaald als ware het een collectie messiassen op miraculeuze genezingstocht.

Met een machtig openingsnummer als "Lights" kan er dan ook weinig misgaan. Danny Griffiths mag de eenzame pianotoets aanslaan, en beetje bij beetje worden de andere bouwsteentjes onder luid applaus aangedragen door de rest van de groep. Als laatste komt ook zanger-gitarist Pollard Berrier erbij. En dan is er al meteen een eerste mankementje in de Archive-formule zichtbaar: allemaal goed en wel dat Archive vooral bestaat dankzij Griffiths en Darius Keeler, maar als je dan zangers hebt die duidelijk geen connectie voelen met de tekst die ze van het bazenduo moeten zingen, lonkt de val van de steriliteit. Pollard declameert "it hurts to feel" na tien minuten opbouw veel te emotieloos, en plots lijkt het nummer wat hol.

Onder dat euvel hebben echter vooral de nummers te lijden waarin Maria Q de microfoon ter hand neemt. Dan verwordt wat Archive serveert tot aalgladde designtriphop. Mooizingerij met strak in het pak zittende begeleiding, zonder enige diepgang. Al kan de groep er zelfs dan nog iets moois van maken als we in de bisrondes plots Portishead anno 1998 menen te horen. Eerder hoorden we al hoe de groep een overtuigende Massive Attack-ten-tijde-van-Mezzanine neerzet. Ooit begonnen als triphopband pur sang raakt de groep zijn wortels toch niet helemaal kwijt.

Archive is echter een groep met meerdere gezichten. En dus wordt dat gladde blokje gecounterd met een stukje steviger werk. De venijnige sneren aan het adres van George W. Bush ("You are scum, you are scum and I hope that you know/that the cracks in your smile are beginning to show" is maar een voorbeeldje) uit publieksfavoriet "Fuck U" worden uit volle borst meegekeeld, "Sit Back Down" hakt er even gemeen in.

Met "Again" wordt de set afgesloten zoals ze begon. Net als "Lights" is dit een langzaam openbloeiend nummer dat vanuit een intieme aanloop eindeloos wordt opgebouwd tot een indrukwekkende finale. Zo is Archive het verpletterendst. Zanger Dave Penney (hij wisselt af met Berrier) weet zich hier trouwens wel in te leven, wat duidelijk helpt. Maar liefst twee bisrondes worden door het overenthousiaste publiek afgedwongen. "System" beukt stevig, "Fold" begint de laatste ronde nog eens ingetogen. Het is goed geweest, maar we krijgen nog een laatste stampend "Programmed".

En toch viel Archive vanavond wat tegen. Alles wat op Dour zo juist aanvoelde (de afstandelijkheid, het cleane, ...) miste in een zaal zijn effect. Een weigevoel vertaalt zich niet zomaar naar een veel beperktere zaal, zoveel is duidelijk. Met dezelfde ingrediënten die ons deze zomer nog een "bijna het perfecte concert" ontlokten, kwam de groep deze keer niet verder dan "degelijk".