Isobel Campbell :: ''Ik hoef niet per se interviews te geven''

Nog geen jaar na het fel bejubelde Ballad Of The Broken Seas brengt Isobel Campbell het ingetogen folkalbum Milkwhite Sheets op de markt. Nu haar naam is gevestigd doet ze het even alleen, maar eigenlijk hoeft dat niet zo nodig: "Wie weet ga ik in de toekomst wel alleen maar voor anderen schrijven. Ik hoef mijn gezicht niet op de achterkant van de bus."

Ooit was ze de stille sidekick van Stuart Murdoch bij Belle & Sebastian, maar ze wilde meer dan dat. Na een eerste soloalbum dat een beetje tussen de plooien viel, sloot ze een stevige deal met V2 voor zes albums. Voor haar eerste deed ze een beroep op gastzanger Mark Lanegan, en meteen vergat iedereen dat het eigenlijk de verlegen Schotse was die de plaat schreef en producete. Nu is er Milkwhite Sheets, een erg traditioneel folkalbum, waarop ze het helemaal alleen doet. Na de americana van Ballad Of The Broken Seas lijkt ze nu opnieuw haar Britse roots te ontdekken?

Campbell: "Zo is het niet helemaal, want heel wat van de traditionele folksongs die ik cover op Milkwhite Sheets hebben al heel lang geleden de oversteek gemaakt naar de Verenigde Staten, waar er eigen versies van zijn gemaakt zoals bijvoorbeeld in Kentucky. Die hele Keltische invloed is ook in de Amerikaanse muziek voelbaar."

goddeau: Je omschreef Milkwhite Sheets als "vrouwelijk, animalistisch en heidens".
Campbell: (giechelt) "Ballad Of The Broken Seas was zo’n typische man-vrouwplaat, en toen ik deze maakte kort nadien, merkte ik dat ze veel meer beïnvloed is door de maan en aardse dingen. Ik dacht toen veel na over erg primaire dingen. Er is niets aardser dan een barende vrouw, al dat soort dingen die er al zijn geweest zolang wij bestaan. Dat was ook waar ik van hield in die folksongs: omdat ze over hele eenvoudige menselijke dingen gaan, zijn ze nu nog even relevant als jaren geleden. Mensen hadden toen net dezelfde ervaringen: ze werden ook verliefd, kregen kinderen, stierven, verloren geliefden. Ik wilde een plaat maken die oud en aards klinkt, een beetje onwerelds. Het is niet echt een moderne plaat." (giechelt verontschuldigend)

goddeau: Naast eigen songs breng je ook heel wat versies van bekende folksongs. Hoe weet je dat zo’n traditional geschikt voor je is?
Campbell: "Eigenlijk koos ik die songs niet, zij kozen mij. Tijdens het afwerken van Ballad Of The Broken Seas was ik me aan het amuseren met het ontdekken van folk en er waren een paar songs die ik gewoon moest zingen omdat de melodieën me zo onder de huid kropen."
"Ik wist nog niet veel van folk toen ik aan Ballad begon, maar ik deed instinctief dingen die in die richting gingen. Dat is ook te begrijpen: die songs zijn zo oud dat ze deel uitmaken van ons collectief bewustzijn. Al die oude Schotse en Ierse songs en de Europese volksmuziek zijn een deel van onze geschiedenis."

goddeau: Je mixer noemde Milkwhite Sheets ’satanisch’. En hij kan het weten, want normaal werkt hij aan metalplaten mee. Waar komt dat duistere kantje aan je muziek vandaan?
Campbell: "Als je als relatief intelligent persoon nadenkt over de dingen, dan zie je gewoon heel wat duisternis. Well, I do. (lacht) Het leven kan nogal zwaar zijn — ook licht soms."
goddeau: Het was in elk geval wat ook Mark Lanegan aantrok in je muziek. Was hij daarom zo’n goeie tegenpool voor je? Hij kent de duistere zijde van het leven als geen ander.
Campbell: "Er was gewoon een bepaalde chemie tussen ons. Soms denk je dat er een muzikale klik is met iemand, maar is die er niet, en soms maak je gewoon samen iets en blijkt er iets meer te zijn. Terugkijkend ligt het voor de hand dat het dat laatste is. Maar het is duidelijk dat we allebei een voorliefde hebben voor de duistere kanten van het leven."