Hellwood :: ''Samengevat: ik stak m’n ding erin, en Johnny haalde het er vervolgens terug uit''

Hellwood, de naam alleen al. De twee bekende gezichten van de band – profeet van verderf Johnny Dowd en z’n iets ingetogener collega, Jim White – kunnen onmogelijk met elkaar verward worden, maar de gelijkenissen tussen de twee zijn zoveel talrijker dan de verschillen. Het resultaat van hun samenwerking is moeiteloos tegemoetgekomen aan de verwachtingen: "It’s country, Jim, but not as we know it."

Het eerste album van deze uitzonderlijke rootsband, dat enkel in Europa werd uitgebracht, is nergens zo dement als de albums van Dowd — soms hallucinante werken die Americana, lo-fi en experimentele rock uit elkaar halen en op een zieke manier terug in mekaar steken, maar de gemiddelde, hee haw-brallende hillbilly zal er niet mee gediend zijn. De immer minzame Jim White voorzag z’n oudere collega van een muilkorf, al is het gelukkig eentje van karton. Voorlopig niet weg te branden uit onze CD-speler, en binnenkort ook bij uw vrienden onder de kerstboom: Chainsaw Of Life, ijzersterke country voor gevorderden. We sleurden de band (voor hun Europese tournee aangevuld met Dowds vaste toetsenist, Mike Stark) lassogewijs de lokale saloon binnen en keerden als een volleerd zondaar terug.

goddeau: Heren, de reacties op Chainsaw Of Life zijn unaniem positief, en als ik mag afgaan op het uitverkochte optreden in Brussel, dan zit het ook wel snor met de optredens?
White: "Yep, ik ben echt verbaasd over de opkomst: vooral Brussel en Amsterdam waren heel goeie meevallers wat dat betreft."
goddeau: Komt er hierna ook een Amerikaanse tour?
Dowd: "No way, geen sprake van, dat verdienen ze daar niet." (grijns)
White: "Zo is dat."
goddeau: Omdat de plaat niet uitkomt in de States? Heeft dat te maken met labelbeleid?
White: "Ja, en dat komt vooral door mij. Mijn label is heel beschermend als het op mijn muziek en imago aankomt. Ze zijn achter me blijven staan van in de periode waarin ik begon aan m’n debuut, tot nu, het moment waarop ik kan rekenen op een mooie aanhang. Ze willen mijn imago in Amerika controleren, en ik denk dat ze het gevoel hebben dat samenwerken met Johnny niet de juiste richting voor mij is. Ik was het daar natuurlijk niet mee eens, en we hebben er harde discussies over gevoerd. Uiteindelijk gingen ze akkoord met de samenwerking, op voorwaarde dat de plaat niet in Amerika zou uitkomen."
goddeau: Vind je dat niet wat grof?
White: "Ik weet het niet, ik wil hen ook niet laten vallen. Ze hebben een paar honderdduizend dollar in me geïnvesteerd, en als puntje bij paaltje komt, dan gaat het nog steeds om business. Er is geen magie mee gemoeid, het geld komt niet uit de lucht vallen. Ze moeten het hebben van hun instinct en intuïtie. Ik ga er niet mee akkoord, maar ze zitten wel al veel langer in de muzieksector dan mij, en als ze vinden dat Hellwood geen meerwaarde biedt, dan moet ik hun mening ergens ook respecteren."