Joan As Police Woman :: ''Gelukkig ben ik constant aan het walgen van allerlei toestanden, en dat la

Als het aan ons ligt, dan verdient Joan Wasser binnenkort een prominente plaats in de categorie "Vrouw van het jaar". Haar debuutalbum Real Life is er eentje for the ages en het Belgische publiek, dat al een paar keer de kans kreeg om haar aan het werk te zien, begint stilaan plat te gaan. Er is nog hoop.

U was er misschien bij in het Rivierenhof, op Pukkelpop, in de Handelsbeurs, of in de Trix? Goed zo, want de kans is immers groot dat u tevreden naar huis keerde. Volgende week doet Joan As Police Woman nog de Botanique aan, maar reppen voor een kaartje is niet nodig: het optreden is al geruime tijd uitverkocht. Hoog tijd voor een nadere kennismaking dus. We sleepten het opdondertje voor onze micro en waren volledig weg van haar aanstekelijke energie en geanimeerd getetter.

goddeau: Heb je Ministry nog eens aan het werk kunnen zien na Pukkelpop?
Wasser: "Nooooo! Helaas!"
goddeau: Het was een van m’n favoriete momenten op het festival: je wandelde het podium op en meteen vroeg je het publiek of zij ook vonden dat Ministry zo "fucking amazing" was de avond ervoor.
Wasser: (grijns) "Ik was er niet mee aan het lachen! Ik vond ze ge-wel-dig, ook al omdat ze zo direct en uitgesproken waren. Ze zijn super, omdat ze niet enkel de Amerikaanse regering aanvallen, maar élke regering. Je weet wel, "iedereen is corrupt", en zij zeggen dat, maar de manier waarop! (gooit handen in de lucht) Maar natuurlijk is het vooral een aanval op onze regering, en dat zorgt toch steeds voor een glimlach op m’n gezicht."
goddeau: Om nog maar te zwijgen van die geluidsmuur.
Wasser: "Oh yeah, totally! Ik heb er geen idee van hoe die mannen zo snel en zo strak kunnen spelen. Ik speel zelf niet van die muziek, en net daarom is het zo opwindend om te horen."

goddeau: Je bent zelf opgegroeid met punkmuziek en zat jaren in een circuit van luide rock. De energie die daar te vinden was, mis je die nu niet?
Wasser: "Ik luisterde naar hopen punk toen ik een tiener was, en nu nog eigenlijk, vooral als ik in de auto zit. Thuis gebeurt dat minder, maar daar luister ik eigenlijk zelden naar muziek. De stilte rondom me vind ik geweldig. Er gaat genoeg om in m’n hoofd om daar al een soundtrack uit te halen."
"Vroeger had ik echter wel behoefte aan dergelijke muziek. Punk, heavy stuff in ’t algemeen, dingen als The Jesus Lizard, dat soort bands. Ze waren gewoon uniek, en het gevoel dat je kreeg als je ze live zag spelen, was ook uniek. Ze gaven concerten die zo zot en zo goed waren, dat je er gewoon high van werd. De energie en de intensiteit van die optredens, en dat werd dan gecreëerd door maar vier mensen. Gewoon ongelooflijk."
"Of ik de energie en het volume mis? Weet je, ik heb echt wel luid gespeeld, ook met de viool. Ik speelde zo luid als maar mogelijk was, op een Hiwatt versterker van 100 watt en grote boxen, met daarenboven nog eens een stuk of vier distortion-pedalen. Met The Dambuilders speelden we iets tussen pop en punk, maar tijdens optredens kwam er ook redelijk wat noise aan te pas. Soms speelden we songs, maar soms hadden we ook de behoefte om, je weet wel...
goddeau: ... lawaai te maken?
Wasser: "Yeah! Gewoon dingen die we moesten doen, soundscapes en zo, en dat gaf me heel lang voldoening. Ik was klassiek getraind, maar op een heel andere manier met het instrument omgaan vond ik ook boeiend, al heb je er geen idee van hoeveel energie er soms kruipt in het zingen van een heel langzame song. En eigenlijk is dat voor mij wel vergelijkbaar hoor."