|
 goddeau: Dezelfde kick?
Wasser: "Ja, maar het is gewoon een andere drug. Ergens wel vergelijkbaar, je krijgt er een gelijkaardige rush van. In plaats van al je energie meteen naar buiten te gooien, moet je het zien te bewaren en proberen te focusen op dosering. Ik vond het super om op die manier met muziek te leren omgaan, om te ontdekken hoe krachtig zoiets wel kan zijn. Het is heel anders dan je maag meteen leegkotsen op tafel, omgaan met dat soort intensiteit."
"Een tijdje geleden zag ik Low spelen in Antwerpen. Ik had een jaar of tien geleden al eens met hen gespeeld, en ik kon me ervan herinneren dat ze niet helemaal geconcentreerd waren, dus het was niet zo’n succes. Maar toen ik ze hier zag, nadat ik had gespeeld, hebben ze me gewoon weggeblazen op hun manier. Het was zonder twijfel het beste concert dat ik dit jaar zag. Ze waren verbijsterend goed, en net door die gecontroleerde intensiteit. Het was zo ontroerend en heavy tegelijkertijd."
goddeau: Wanneer ben je overgeschakeld naar kalmere muziek? Wat zorgde voor die stap?
Wasser: "Eigenlijk in de periode dat ik meer met anderen ging werken. Rond 1999 ben ik bij Antony gaan spelen, dat was echt een heel leerrijke periode, omdat er bij hem het tegenovergestelde werd gedaan: het was rustig en met andere muzikanten met een snaarinstrument. En voor mij was dat als een Renaissance, het was immers wat ik aanvankelijk had gestudeerd, en spelen in een strijkkwartet was ook een soort bevrijding. Het kon allemaal zoveel kanten op, en dat terwijl ik er zo lang vandaan was gebleven. Maar de terugkeer naar die muziek, en dan zeker in de context van Antony’s fantastische stem, was voor mij een goede beslissing. Het was ook in die periode dat ik songs ben beginnen schrijven en gitaar ben gaan leren spelen. Het was een goed moment om uit te maken wat voor muziek ik zelf wilde maken. Ik heb ook wel een hele tijd nodig gehad om te wennen aan het geluid van m’n eigen stem, die ik aanvankelijk verschrikkelijk vond."
goddeau: Nam je ooit zanglessen?
Wasser: "Nee, maar bedankt als je dat als compliment bedoelt! (lacht) Als je iets doet waar heel veel discipline bij komt kijken, zoals viool spelen, dan kan je jezelf heel wat leren. Ik leerde erdoor leren, en manieren zoeken om me te ontplooien, en vanuit die achtergrond ben ik aan m’n zang gaan werken tot ik er uiteindelijk wel tevreden over was."
goddeau: Heb je ooit het gevoel gehad dat je als muzikant je instrument volledig beheerste?
Wasser: "Van de viool wordt altijd gezegd dat je ze nooit hemaal kan beheersen, dat je er nooit goed genoeg voor bent, dat je levenslang moet blijven oefenen. Ik denk niet dat ik ooit het gevoel zou kunnen krijgen dat ik een instrument zo goed kan bespelen, want je hebt ook nog altijd figuren als Jimi Hendrix en Maria Callas. Je kan het beste in jezelf naar boven halen en jezelf overstijgen, en dat is wat ik probeer te doen. Het is geen doel van me om een instrument volledig te beheersen, omdat het gewoonweg niet mogelijk is, omdat ik weet dat er altijd een volgend niveau is." goddeau: Er is altijd nog het verhaal van John Coltrane, die zelfs vlak voor z’n dood nog steeds het gevoel had dat hij nog zoveel te leren had.
Wasser: "Grappig dat je hem vermeldt, want ik heb de laatste tijd heel veel naar zijn muziek geluisterd. Het is gewoon zo... (zucht diep)... buitengewoon, weet je. Ik heb daar soms geen woorden voor."
goddeau: Hij was een van de grootsten.
Wasser: "Ja, en hij had die vibe, die hem zo aantrekkelijk maakte. Wat hij uitstraalde, dat was niets minder dan gecontroleerde hitte. Kijk naar de foto’s die je van hem vindt: the dude, you’d hardly ever see him talk. Hij ziet er altijd zo kalm uit, en intens tegelijk, alsof hij een innerlijke storm te bedwingen heeft."
15 november 2006 |
|
