|
Ze zijn de grote nationale trots, en dat zul je gemerkt hebben. Op hun concerten staat er altijd wel één of andere Ier net iéts te enthousiast te wezen. Maar we begrijpen het eigenlijk wel: met The Cost heeft de groep alweer een heerlijk album uit, dat live zoals gewoonlijk ongetwijfeld weer tien keer beter zal klinken.
goddeau: Hoe kwam je op die titel voor het album? Glenn Hansard (gitaar/zang): "Doordat je een prijs betaalt voor elke keuze die je maakt. Er waren een paar titels die ik overwogen heb voor de plaat, maar deze vatte alles samen voor me: de prijs die je betaalt om dingen op je eigen manier aan je eigen tempo te mogen doen, de prijs voor je manier van leven, voor je liefhebben,… Voor alles is er een prijs, maar tegelijk is het één die je met graagte en nederigheid neertelt." "Ik ben dit jaar mijn beste vriend kwijtgespeeld. Omdat ik er nooit was, dat ik hem eigenlijk verwaarloosde, heeft hij de banden met me doorgesneden. Ja, dat was behoorlijk zwaar, maar het was ook belangrijk voor me om die ’fuck you’ te horen. Het bevestigde me in mijn idee dat alles wat je doet zijn gevolg heeft. Vandaar: The Cost, de prijs die je betaalt voor alles wat je doet. Maar in het volle besef dat het met graagte is betaald."
goddeau: Na je vorige plaat Burn The Maps zei je dat je genoeg had van muziek die entertainend was, maar dat je muziek wilde maken die je goed doet voelen. Heb je dat bereikt met deze plaat? Hansard: (lacht) "Als je een tijdje in een rockband zit, dan deemsteren die ambities om stadions plat te spelen of de grootste band ter wereld te zijn wel wat weg. Op Burn The Maps stonden nog wat songs die erg ambitieus klonken, maar deze keer wilde ik een héél simpele plaat maken. Een die rond songs draaide, niet rond een attitude, een beetje zoals de platen van Gordon Lightfoot waar ik naar luisterde, of zoals de vroege albums van Elton John. To let the songs do the talking." "Er is een tijd voor dansen en lachen, en er is een tijd om een album te maken dat een emotionele lading heeft. Op die manier ben ik wel blij dat we er in geslaagd zijn een album te maken zonder enige poespas: eentje dat niet draait rond hoe goed de baslijnen of de strijkers zijn." goddeau: De meeste platen die je je goed doen voelen, zijn toch ook meestal entertainend? Hansard: "Yeah. Yeah, yeah. Ik weet het. Maar toch. The Cost is een stuk introspectiever dan dat, maar ik was dan ook één van die pubers die altijd vond dat Leonard Cohen helemaal niet zwartgallig klonk, maar net optimistisch. En wat ook goed is: in tegenstelling tot AC/DC — mijn grote jeugdhelden — die toch een beetje potsierlijk werden toen ze op veertig jaar nog altijd hetzelfde deden, klinkt Cohen nog altijd even geloofwaardig nu hij op zijn zeventigste dezelfde songs brengt."
15 november 2006 |
|