Daan :: ''Ik heb me nog ingehouden''

"You’re in love with the man in the mirror" croont Daan, en MacPhistogewijs transformeerde hij in The Player: een charmeur van de ergste soort. "Hou mij tegen", dreigde hij nochtans, maar dat was wel het laatste waar Vlaanderen aan dacht.

U heeft het dus zelf gezocht, dat The Player Daans meest uitzinnige plaat tot nu toe is. Voor een man die al eens met een brede grijns de switch van indiekid naar discojeanet maakte, is de stap naar een hoogst vermakelijke portie eurosong, chanson en schlager-met-discobeat dan ook snel gezet. Toch bleek het schrijven van de nieuwe plaat niet zo gemakkelijk.

Daan: "Het zit in mijn karakter om vanuit een moeilijke startpositie te vertrekken. Ik moet iets willen bewijzen of mezelf ergens tegen verzetten. Maar het is moeilijk om te rebelleren tegen je relatieve succes. Je kunt dat wel een beetje, en dat zit zeker in de nieuwe plaat — lange outro’s, bijdragen van jazzmuzikanten, het mixen van stijlen en talen — maar het is moeilijk: plots word je geconfronteerd met verwachtingen van mensen die eigenlijk gewoon opnieuw "Swedish Designer Drugs" of "Housewife" willen. Dat wrong met mijn eigen wensen."
"Tot voor een half jaar was ik ook nog op tour met Victory, en dus zat ik voortdurend in de realiteit van de vorige plaat. Dan is het moeilijk om je af te zetten. Ik ga dus vroeger beginnen aan een volgende plaat, volgende week als het kan. Om dat mechanisme even te doorbreken.

goddeau: Het lijkt alsof het succes van je vorige platen je uitdaagde om nog verder te gaan: nóg theatraler, nóg meer over the top.
Daan: "Ik heb iets van ’Hou mij tegen’, maar het laatste wat mensen de afgelopen jaren gedaan hebben is mij stoppen. Nu pas begint er reactie te komen, krijg ik te horen dat het wel genoeg is geweest. Die weerstand is een logisch marktmechanisme. Iedereen vindt het leuk iets te ontdekken en bij vrienden te promoten. Dat doen ze minder bij dingen die tot het establishment behoren, dan wordt het net leuk om het omver te zagen. Ik verwachtte me wel aan die ommekeer, zo werkt journalistiek wel."
"Ik heb The Player nochtans met veel smaak en goesting gemaakt. Vooral de melodieën vond ik opwindend om te schrijven. Toen ik een nummer als "Eternity" (uit Victory) schreef, verloor ik soms het contact met mijn invalshoek. Deze keer heb ik er mijn persoonlijkheid in kunnen steken, het is met het hart geschreven. Ik geniet daarvan, ook van die stemmetjes. Die eerste uren dat je aan een song werkt zijn pure opwinding, daarna wordt de schets zichtbaar…. Geweldig. Op een bepaalde manier heb ik me nog ingehouden: er had ook nog een nummer in het Italiaans op moeten staan. Ach, hoe meer ik er over ga, hoe ernstiger mijn back catalogue wordt in retrospect."

goddeau: Had je dat succes eigenlijk verwacht toen je Bridge Burner uitbracht?
Daan: "Ik had het al van bij Volt (één van de eerste groepen van Daan die begin jaren negentig een geflopte plaat uitbracht, mvs) verwacht. Toen al dacht ik van ’allez mannekes, dit is toch niet verkeerd?’. Ik heb nooit begrepen waarom ik niet in de hitparade stond met al mijn popneigingen. Het is toch ik weet niet hoe melodieus en catchy, met een beetje humor, drive, een agressief kantje … Allez!"

goddeau: En dan sta je in de hitparade met "Type Ex", vertrouwen de commerciële zenders het niet en wordt het nummer verder niet gedraaid.
Daan: "Ja. Om mijn muziek beter te doen verkopen zou ik geen interviews of publieke verschijningen meer mogen doen. Het is echter sterker dan mezelf, die neiging om er over te gaan en de goegemeente wat te vervreemden. Waardoor je natuurlijk een alternatief statuut krijgt die je commerciële positie op korte termijn in gevaar brengt. Noem het een neiging om mezelf te saboteren en een stukje zelfrelativering, maar ook provocerende humor. Blaffende honden bijten niet: ik blaf af en toe eens graag."

goddeau: Als je dan te paard komt optreden op de TMF-Awards of signeert in Leuven of Gent, dan weet je toch dat dat mensen doet fronsen?
Daan: "Dat was om Lotti voorbij te steken in de charts. (lacht) Het oorspronkelijke plan voor de TMF-Awards was dat ik over het publiek zou vliegen, maar dat lukte logistiek niet: het Sportpaleis was te hoog. Dat zou nog toffer zijn geweest nochtans. Al had ik nog het liefst van al met paard en al over het publiek gevlogen. Op Radio 2 heb ik trouwens ook Bobbejaan Schoepen vervangen in De Eregalerij. Daar sta je dan tussen Will Tura en Barbara. Het spelveld moet nog altijd zo open mogelijk blijven: de indierock van Dead Man Ray én wat ik solo doe én Supermarx in Tien om te Zien."