Daan :: ''Ik heb me nog ingehouden''

goddeau: Maar ondertussen ben je Dead Man Ray kwijt.
Daan: "Niet echt. Ik heb net deze week een Daanse versie van "Woods" in onze liveset gestoken. Het klinkt helemaal anders om te tonen dat het ook maar gewoon een liedje is. Ik zou veel Daan-nummers ook veel meer op een art-rockmanier kunnen brengen als ik dat zou willen: het heeft gewoon met instrumenten en de manier van opnemen te maken en hoe experimenteel je op dat moment bent, de melodieën zijn op zich niet zo verschillend. Eigenlijk is het zonde dat die dingen zo uiteen getrokken worden."

goddeau: Je hebt er nooit een geheim van gemaakt dat je die discorichting bent uitgegaan in de hoop op succes. Zie je jezelf terugkeren naar je indieroots als je daar de kans toe ziet?
Daan: "Ik wilde het gewoon wat plezanter en sexier maken. Plus: ik wilde dat mijn publiek meer gemengd, vrouwelijker werd. Dat ik ooit opnieuw een Profools ga maken is zeker niet uitgesloten. Dan ga ik mijn publiek helemaal verwarren, misschien, maar goed: je kunt gaan voor een almaar groter publiek ofwel het succes dat je hebt opnieuw inzetten als op een casinotafel en zien wat er lukt. Er zitten cycli in succes, en ik zou er geen vrede mee nemen moest er niets gebeuren."
"Soms mis ik die Dead Man Ray-akkoorden wel wat en die abstracte gelaagdheid, maar dat compenseerde ik dan wel met mijn filmmuziek, waar ik met bruitages en sonoriteiten aan de slag kon. Nog eens met Albini werken? Waarom niet? Ik had graag de zang voor deze plaat door hem laten opnemen — ik waarschijnlijk meer dan hij — maar toen hij hoorde dat we twee nummers van Cago toch nog in Protools hebben ingeladen wilde hij niet meer met ons praten. Dat doet voor hem de deur dicht, zoiets. Maar alles kan nog."

goddeau: Toch heb ik de indruk dat je je eigen speelhoekje hebt gevonden. Je rekt het wel en je zoekt de grenzen ervan op, maar toch.
Daan: "Ja. Maar ik blijf sommige dingen toch nodig hebben, zoals die solo pianoconcerten. En dat gaat er op één of andere manier wel uitkomen, als het niet in filmmuziek is, dan wel in iets anders. Ik heb nood aan zijprojecten. Ik wissel ook wel af: toen ik Cinema uitbracht, wist ik dat deze plaat zo zou klinken, dus eigenlijk was dat al op voorhand compenseren."

goddeau: De interviews rond de release van The Player waren een stuk persoonlijker dan we van je gewoon waren.
Daan: "Ik weet niet of dat aan mezelf ligt of aan de journalisten die nu naar zulke dingen graven omdat ik een iets bekendere mens ben. Of omdat ze de plaat niet goed vinden misschien. (lacht). Dan doen ze maar een diepte-interview. Was ik blij toen ik vorige week in Nederland niets dan vragen over de muziek kreeg."

goddeau: "Het beeld van de verlegen artiest vind ik flauwer dan het beeld van de ijdele artiest", zei je jaren geleden al, en dan gaat het nu in De Morgen een interview lang over je verlegenheid.
Daan: (lacht smakelijk) "Ik heb het nog al gezegd dat mijn grote voorbeeld het boek uit 1974 is waarin alle antwoorden die Bob Dylan ooit gaf op dezelfde vragen onder elkaar werden gerangschikt. Hij spreekt zichzelf constant tegen. Daar was hij goed in, in het geven van volledig tegenstrijdige informatie. Nu, ik ben wel een verlegen gast, maar één die dat zwaar overcompenseert. Daarom kiest een mens ook dit soort artiestenstatuut. Om dat te counteren. Het heeft nog lang geduurd eer ik die uitvergrote manier van optreden heb gevonden hoor: in het begin verstopte ik me achter mijn gitaar en een lok haar voor mijn gezicht. Tot ik drie jaar geleden geopereerd werd aan mijn ogen. Plots zag ik de mensen naar mij kijken als ik op het podium stond. Dat was heel intimiderend in het begin. Nu vind ik het interessant om de mensen hun reactie te zien."