Confuse The Cat :: ''Ik heb me bij het carpe diem-clubje aangesloten''

Een dik jaar na New Medicine staat Confuse The Cat er weer. En hoe. We Can Do It is een stevige stap in de richting van de post-punk en incorporeert ook dance-invloeden in zijn geluid. Intussen kroop frontman Geert Plessers ook nog eens uit een persoonlijk dal.

goddeau: Op de hoes van de nieuwe plaat prijkt een soort feniks, als een symbool van wederopstanding. Kan je je vinden in die interpretatie?
Plessers: "Dat is zeker een van de manieren waarop je die hoes kan interpreteren, al was het niet de bedoeling dat ze erin stak. Dirk, onze nieuwe toetsenist, heeft een kunstopleiding genoten en ik had ’m gevraagd om iets te creëren waaruit zowel kracht als mystiek spreekt. Zo’n roofvogel straalt die kracht uit, maar blijft tegelijk ook elegant. We vonden dat de nieuwe plaat zo’n symbolisch beeld nodig had."
"De feniks is ook een mooi beeld van heropstanding. Na wat er met mij gebeurd is (Plessers heeft kanker overwonnen, ac), heeft dat beeld zeker een bijkomende, symbolische waarde. Willen herrijzen, willen terugslaan.
Als je altijd inspanningen hebt gedaan om je lichaam zuiver te houden, terwijl je je vrienden roofbouw ziet plegen op hún lichaam, dan komt zo’n klap des te harder aan en is er zeker sprake van een moment van verontwaardiging."
"Hetzelfde wanneer je als dertiger in de wachtkamer van een ziekenhuis belandt temidden van zestigers. Dat is ook het moment waarop die "We can do it, we can prove it"-boodschap gestalte kreeg. Ik ben als een atleet gaan trainen om zo snel mogelijk weer op de been te zijn, we hebben niet eens zo veel shows moeten afzeggen. Ik wilde de machine opnieuw in beweging krijgen, en ik wilde ’m nog harder doen draaien dan voorheen. Ik ben nooit mijn vechtlust of mijn drang om muziek te maken kwijtgeraakt, ook al omdat ik mezelf telkens een volgend doel stelde: eerstvolgende optreden, tournee in Italië - voor het eerst op tour met het vliegtuig, nota bene (lacht), - Studio Brussel die onze single "Akela" oppikt. Ik leefde echt van moment naar moment."

goddeau: De urgentie en de hysterie die op de plaat doorklinkt kan je als een boodschap beschouwen?
Plessers: "We zijn er op de nieuwe plaat voluit voor gegaan en ik hoop dat dat ook zo overkomt. We streven meer dan ooit kracht en eerlijkheid na. De band drijft op intensiteit en echte emoties, en de plaat is daarvan een eruptie. Zo zijn ook de teksten voor deze plaat heel eerlijk en direct. Ik heb me nooit in zelfmedelijden willen wentelen, maar ook de mensen rondom mij - mijn vrouw, mijn dochtertje - stonden erg machteloos tegenover wat er gebeurde en op den duur ging ik het me bijna meer aantrekken hoe zij zich voelden dan hoe ik me zelf voelde. Dat gevoel is zeker in de teksten geslopen."
"We worden wel eens met Interpol vergeleken, maar persoonlijk vind ik dat we, zeker thematisch, maar weinig met die band te maken hebben. Interpol klinkt in mijn oren erg afgelijnd en uitgetekend, hun producer bepaalt wat kan en wat niet. Wij hebben vrij spel en we hoeven het compromis niet te maken. We kunnen het ons permitteren om ons niks aan te trekken van wat de mensen van ons zeggen."
"Mensen vragen me wel eens waarom ik zo open en bloot over die kanker spreek, maar ik zie dat mede als een manier om die gebeurtenis te verwerken, om ze een plaats te geven. De ziekte ligt niet helemaal achter mij, maar de genezing loopt goed. Er openlijk over spreken helpt therapeutisch en dus heb ik de gebeurtenissen van het afgelopen jaar in de plaat verwerkt."