Troy Von Balthazar :: ''Ik probeer gewoon iets moois te schrijven voor ik sterf''

Een voorafgaand mailinterview met Troy Von Balthazar zorgde voor korte, wazige antwoorden, maar oog in oog met goddeau vertelt “Troy” plots honderduit: “Als ik oud ben, kan ik terugkijken op mijn leven en weten dat ik iets puurs heb gemaakt.”

Het interview is ongeveer vijf minuten ver als Von Balthazar een kindertypemachine in de handen gestopt krijgt. Blijkt dat hij op dat plastic speeltje al zijn teksten schrijft en het altijd mee op tour neemt. “En het is echt superlicht!” vertelt hij met pretoogjes. Het typeert Troy Von Balthazar: doodserieus als het over zijn vak gaat, maar dan wel op zijn eigen manier. Hij oogt helder en staat op scherp, redelijk bewonderenswaardig als je zijn hectische tourschema erbij haalt.
Troy Von Balthazar: “Yeah man, ik heb echt al véél gespeeld. Ik denk dat het voor mijn muziek belangrijk is om veel live te spelen. And I love it. Hoe meer shows ik kan spelen, hoe beter, weet je? Gewoon spelen tot ik er dood bij neerval.”

goddeau: Waarom werd je album niet gereleased in Amerika?
Von Balthazar: “Gewoon omdat mijn label geen connecties had in Amerika. Jammer, want ik had het geweldig gevonden. De muziek en de muziekbusiness zijn twee verschillende werelden, ik begrijp die business niet echt, al draait het eigenlijk gewoon om zaken doen. De zaken kunnen goed gaan en de zaken kunnen slecht gaan en ik zit zo’n beetje daartussen.”
“Maar het beïnvloedt mijn muziek hoegenaamd niet. Prachtige muziek maken terwijl je op een klein label zit, is knap lastig, terwijl rotslechte muziek maken op een groot label echt gemakkelijk kan zijn...zoals je wel kan afleiden uit de massacultuur.”

goddeau: Waarom heb je na Chokebore besloten solo te gaan?
Von Balthazar: “Als je iets doet dat slecht voelt, moet je er gewoon mee stoppen, zelfs al is het moeilijk. Op het einde begon het met Chokebore echt tegen te steken. De muziek die we maakten, klonk anders dan hoe ik het in mijn hoofd had. Het was gewoon tijd om iets anders te proberen, je moet vooruit gaan.”
“Daarnaast was ik het ook kotsbeu om jarenlang dag in, dag uit in een busje te zitten met dezelfde vijf mensen. Ik wou eens alleen zijn. Daarom dat ik bijna alles op deze plaat helemaal zelf heb gedaan.”

goddeau: Hoe voelt dat, een album opnemen in je eentje, zonder feedback van andere groepsleden?
Von Balthazar: “Het was intens, heel intens. Op bepaalde momenten ook erg moeilijk, omdat ik inderdaad geen feedback had. Dan maakte ik iets, vroeg ik me af of het goed klonk maar kon ik het aan niemand vragen. Maar op zich was dat net goed voor me, omdat ik zélf moest antwoorden.”
“Ik groeide op zonder vader, dus als ik vragen had, moest ik ze vaak zelf oplossen. Mijn vriendjes konden aan hun vader vragen wat een meisje is, waarop de vader zou kunnen antwoorden: (lange pauze) uh, ‘seks’. Maar ik moest dat allemaal zelf ontdekken, en dat duurde dan ook veel langer. In de studio had ik hetzelfde gevoel, ik moest het zelf leren doen. Dat is ook gelukt: ik heb leren opnemen, producen, drummen en basgitaar spelen. Ik drukte dan op play, rende snel naar de opnamestudio, speelde de drums in en rende dan terug om op stop te drukken. Zo ging het elke dag. Ik wilde ook alleen opnemen omdat ik het geluid wilde behouden van een mens met al zijn fouten en imperfecties.”

goddeau: Voel je een grotere verantwoordelijkheid, nu je alles alleen doet?
Von Balthazar: “Als ik bijvoorbeeld een slechte show speel, kan ik niemand meer met de vinger wijzen. Vroeger kon ik gewoon tegen de bassist zeggen dat hij zat was en de show had verkloot, nu kan ik dat niet meer, ben ik het die zat is en de show verkloot. Het is moeilijker, maar als het lukt, krijg ik er ook meer voor terug, en het is ook intenser, more rewarding.”
“Eigenlijk heb ik ook niets te verliezen. Ik probeer gewoon iets moois te schrijven voor ik sterf, weet je? Dat is alles.”